Dragon Quest IX: Sentinels of the Starry Skies

A blast from the past

Σε μία βιομηχανία που συνεχώς εξελίσσεται -προς το καλύτερο ή το χειρότερο, αυτό είναι στη κρίση του καθενός-, αν μία σειρά κατάφερε να παραμείνει ανεπηρέαστη από το κύμα αλλαγών και νεωτερισμών, αυτή είναι το Dragon Quest. 24 χρόνια ιαπωνικής RPG ιστορίας, που εμείς οι Ευρωπαίοι δεν είχαμε την ευκαιρία να απολαύσουμε μέχρι και το 2006, όταν η Square, έχοντας αποκτήσει τα δικαιώματα της σειράς μετά τη συγχώνευση της με την Enix, κυκλοφόρησε για πρώτη φορά έναν Dragon Quest τίτλο στη Γηραιά Ήπειρο. Και παρόλο που χρειάστηκαν επτά sequels για να φτάσει και στα μέρη μας η μαγεία της δεύτερης πιο επιτυχημένης σειράς στην Ιαπωνία, η ποιότητα του Dragon Quest VIII: Journey of the Cursed King κυμαινόταν σε τέτοια επίπεδα, που αυτόματα αναπλήρωσε το κενό για κάθε ένα από τα χαμένα διαμάντια του παρελθόντος.

Όταν, λοιπόν, η Square Enix, εν έτει 2006, ανακοίνωσε πως ένα Dragon Quest αναπτυσσόταν για το Nintendo DS και όχι το PlayStation 3, ο σκεπτικισμός δεν άργησε να κάνει την εμφάνιση του. Και όσο οι μήνες περνούσαν και η μία καθυστέρηση ακολουθούσε την άλλη, οι φόβοι του κοινού όλο και αυξάνονταν.

Με μία διετή καθυστέρηση στην πλάτη του και τους ανθρώπους της Level-5 να έχουν πάρει το ρίσκο του να κυκλοφορήσουν μία κύρια προσθήκη στο Dragon Quest σύμπαν σε φορητό σύστημα, το Sentinels of the Starry Skies κυκλοφόρησε στην Ιαπωνία το περυσινό καλοκαίρι. Μέρες -ώρες για κάποια μέσα και παίκτες- χρειάστηκαν για να καταρρίψουν κάθε φόβο που αυτά τα τρία χρόνια αναμονής κατέτρωγε το μυαλό τους. Ό,τι οι fans αγάπησαν στο έπος του PlayStation 2, βρισκόταν εκεί, σε βαθμό που έκανε κοινό και κριτικούς να αναρωτιούνται πώς οι Ιάπωνες κατάφεραν να χωρέσουν στο catdrigde του DS έναν αχανή, με πλήρη δυνατότητα εξερεύνησης κόσμο, μία απίστευτου μεγέθους βάση δεδομένων όπλων και εχθρών, όλα παρουσιασμένα σε ένα επιβλητικό μείγμα cel-shading τεχνολογίας και τρισδιάστατων πολυγώνων. Καταφέρνει λοιπόν το DQ IX να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων; Με ένα επιφώνημα και μία λέξη: Ω ναι!

I’m not old, I’m retro: Πίστη στις παραδόσεις

Πριν περάσουμε στις λεπτομέρειες, να αναφέρουμε πως δεν έχουμε μόνο να κάνουμε με έναν από τους ποιοτικότερους τίτλους στην απέραντη βιβλιοθήκη του φορητού της Nintendo, αλλά και με ένα από τα καλύτερα παραδοσιακά RPGs των τελευταίων ετών. Το ένατο μέλος της Dragon Quest οικογένειας, αποδεικνύει πως πολλές φορές δεν είναι ο αριθμός των πολυγώνων ή τα αποστομωτικά CGI cutscenes που μετρούν, αλλά η ουσία, όπως αυτή διδάχθηκε από τους δάσκαλους του ένδοξου παρελθόντος.

Εκεί λοιπόν που άλλοι ξεχνούσαν όλα αυτά που τους έκαναν αυτό που είναι, η αγαπημένη Level-5 έκρινε σοφό να αλλάξει όσο λιγότερα ήταν εφικτό, διατηρώντας έτσι όλα τα στοιχεία που έκαναν τα Dragon Quest μια από τις πιο αγαπημένες σειρές στη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου. Το παράδοξο της όλης ιστορίας, είναι πως το IX είναι το λιγότερο “ανατολικό” Dragon Quest που έχει βρει το δρόμο του προς τα ράφια. Εγκαταλείποντας πάλαι πότε κύρια χαρακτηριστικά, όπως τα random encounters εχθρών και την παρουσία συντρόφων με χαρακτήρα και δική τους βούληση, για χάρη του συνεργατικού παιχνιδιού μεταξύ φίλων αλλά και αγνώστων, οι Ιάπωνες δημιούργησαν "άθελά" τους κάτι που, αν και νέο, δεν σου δίνει την αίσθηση αυτή.

Ειδικά τις πρώτες ώρες της περιπέτειας, οι αλλαγές δύσκολα γίνονται αντιληπτές. Κι αυτό γιατί υπάρχει μία φυσική ροή γεγονότων, που λειτουργούν ως ο πρόλογος και η εισαγωγή στον κόσμο του παιχνιδιού. Ο ήρωας μας, φύλου που εμείς καλούμαστε να επιλέξουμε, αποκτά τη μορφή μου εμείς του δίνουμε, και έπειτα ανοίγει -κυριολεκτικά- τα φτερά του προς το μεγάλο Παρατηρητήριο, ως Celestrian, φύλακας και σύνδεσμος των ανθρώπων με το Yggdrasil.

Το σενάριο θέλει τον ήρωά μας να έχει την ικανότητα να μετατρέπει την ευγνωμοσύνη των ανθρώπων σε πηγή ενέργειας για το θρυλικό αυτό δέντρο. Ιερός σκοπός είναι η ολοκλήρωση της προφητείας, που θέλει το Yggdrasil να γεννά καρπούς όταν αποκτήσει την απαραίτητη ποσότητα ευγνωμοσύνης από τους ανθρώπους. Κι ενώ αυτό προστάζει η προφητεία, η πραγματικότητα απέχει δραματικά. Μέσα σε ένα πέπλο μυστηρίου, η καρποφορία του Yggdrasil οδηγεί σε καταστροφικά για τους Celestrians γεγονότα, με τον ήρωα μας να μη μένει ανεπηρέαστος. Τα φτερά του τον αποχαιρετούν, και μαζί τους ένα μεγάλο μέρος των ουράνιων ικανοτήτων του. Ξεπεσμένος, στην ουσία άνθρωπος, θα πρέπει να αγωνιστεί για να μάθει τί οδήγησε στη καταστροφή αυτή, να λύσουμε το μυστήριο.

{PAGE_BREAK}

H προαναφερθείσα αποτελεί ευφάνταστη -για ιαπωνικό τίτλο- σεναριακή βάση θα λέγαμε, μιας και η όλη χριστιανική θρησκευτική προσέγγιση, μέχρι πρόσφατα, αποτελούσε taboo για τους περισσότερο συντηρητικούς Ιάπωνες. Από εκεί και έπειτα, ετοιμαστείτε για κάθε είδους ιαπωνικό cliche που μπορείτε να σκεφτείτε, μιας και το νέο Dragon Quest μάς πετά το ένα χαμένο στη μετάφραση, χιλιοειπωμένο "pun" μετά το άλλο. Όπως δηλαδή έπραξαν επανειλημμένα και οι πρόγονοί του, δίνοντάς μας ακόμα ένα λόγο να το αγαπήσουμε. Η εξέλιξη μετά τα εισαγωγικά γεγονότα είναι αργή, όπως θα περίμενε κανείς από ένα πατροπαράδοτο JRPG. Τόσο αργή αλλά και ταυτόχρονα μη κουραστική, που με την κατάλληλη "ψύχωση", κάποιος μπορεί να αγγίξει τριψήφια νούμερα ωρών ενασχόλησης με τον τίτλο, δίχως καλά καλά να το αντιληφθεί. Ειδικά για τους εραστές του είδους, το σφήνωμα του catdridge στη θύρα του DS για εβδομάδες ολόκληρες, είναι το λιγότερο δεδομένη.

Πως, όμως, επιτυγχάνει το Dragon Quest IX να συνδυάσει τη δίψα για co-op με τα τυπικά “πήγαινε εκεί, κάνε αυτό” ή “βρες εκείνο, σκότωσέ το με αυτόν τον τρόπο” quests; Και αν όντως τα συνδυάζει, σε ποιο βαθμό επιτυχίας γίνεται αυτό; Ας το ανακαλύψουμε.

Gameplay και quests

Ενώ ο κόσμος του παιχνιδιού είναι πρακτικά γιγαντιαίος, σημεία κλειδιά του σεναρίου φροντίζουν να μας δείχνουν το δρόμο προς τη σωστή κατεύθυνση, χωρίς έτσι ούτε μία στιγμή να μας βρίσκει δίχως quest. Τα προβλήματα -για κάποιους- έρχονται μετά την αποδοχή ενός quest, μιας και όπως κάθε παλιομοδίτικο RPG που σέβεται τον εαυτό του, είτε σε περιπτώσεις θα μας βγάλει την πίστη στη προσπάθειά μας να ολοκληρώσουμε τα objectives με τον τρόπο που μας ζητά, είτε -απλά- θα απηυδήσουμε με την παράνοια και την ανοησία ορισμένων sub-quests. Τίποτα το μη γνώριμο, με άλλα λόγια. Για να φτάσουμε εκεί που θέλουμε στο παιχνίδι, και αυτό δεν είναι άλλο από την ολοκλήρωση του main quest, θα χρειαστεί να απαλλάξουμε από τη ζωή στο μάταιο τούτο κόσμο, δεκάδες εκατοντάδες εχθρούς. Άλλους μικρούς και φαινομενικά άκακους, όπως το σήμα κατατεθέν της σειράς Slime, και άλλους μεγάλους, όπως Trolls και τελώνια.

Σε περιπτώσεις θα έρθουμε σε επαφή και με παλαιούς γνωστούς, με αποκορύφωμα τον Dhoulmagus από το Dragon Quest VIII του PlayStation 2. Όταν θα συμβεί αυτό, πιστέψτε μας, δεν θέλετε να μην συντροφεύεστε από ισχυρούς συμμάχους. Μιλώντας για συμμάχους, οφείλουμε να σημειώσουμε πως σε περίπτωση έλλειψης πραγματικών, όπως λόγου χάρη ένας φίλος μας, οι WiFi ικανότητες του DS φροντίζουν να βρουν για εμάς συμμάχους, μέσω του online co-op συστήματος που δημιούργησε η Square Enix.

Αν πάλι δεν έχετε πρόσβαση στο internet ή απλά δεν επιθυμείτε την αλληλεπίδραση με φυσικούς συμμάχους, δηλώνουμε πως το campaign του Sentinels of the Starry Skies παίζεται δίχως το παραμικρό πρόβλημα και με τη βοήθεια ελεγχόμενων από τη CPU συμμάχων, που εμείς στρατολογούμε. Ελέω προσωρινής έλλειψης σύνδεσης internet στο χώρο μας, αυτός ήταν και ο τρόπος που απολαύσαμε το DQ IX. Ανεπηρέαστοι από εξωτερικά ερεθίσματα, ήμασταν σε θέση να δούμε εκ βαθέων πως δουλεύει το σύστημα δημιουργίας χαρακτήρων, αφού εμείς καθορίζουμε την κλάση και την εμφάνιση των συμμάχων μας. Ταυτόχρονα, φροντίζοντας για τον εξοπλισμό όχι ενός, αλλά τριών πολεμιστών (ο αριθμός τρία είναι το υγείες μέσο σε ένα party για εμάς), γίναμε μάρτυρες των οικονομικών θυσιών που πρέπει κανείς να κάνει, αν θέλει να παραμένει εξοπλισμένος με τον καλύτερο δυνατό εξοπλισμό.

Οι θυσίες αυτές περιλαμβάνουν πολύωρο grinding, αποδράσεις σε σπηλιές και κρύπτες προς αναζήτηση σεντουκιών, και ούτω καθεξής. Τίποτα που δεν έχουμε πράξει 3029 φορές σε προηγούμενους turn-based τίτλους του είδους.

Κανείς δεν γνωρίζει τα όρια μου παρά εγώ: Οπτική πανδαισία

Αν κανείς αναλογιστεί την ποσότητα πραγματικά εντυπωσιακών οπτικά τίτλων στη βιβλιοθήκη του DS, θα συνειδητοποιήσει πως σχεδόν όλοι τους είναι ιαπωνικής προελεύσεως. Αλλά από την άλλη, το μεγαλύτερο μέρος των διαθέσιμων παιχνιδιών για το φορητό θαύμα, είναι ιαπωνικής προελεύσεως. Όπως και να έχει, το Dragon Quest IX ανήκει αναμφίβολα στους διεκδικητές του ομορφότερου τίτλου που έχει τρέξει στο DS Lite μας. Ο τρόπος που οι ταλαντούχοι άνθρωποι της Level-5 κατάφεραν να παντρέψουν τις cel-shaded τεχνικές με τα τρισδιάστατα πολύγωνα, οδήγησε στη δημιουργία κάτι που σπάνια βλέπουμε σε φορητό σύστημα. Ενός οπτικού τομέα που έχει ταυτότητα και χαρακτήρα, που πέρα από τις άτσαλες γωνίες του και τα περιορισμένα οπτικά εφέ, δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από άλλους πρωτοκλασάτους τίτλους.

{PAGE_BREAK}

Όπως παρατηρήσαμε και στο επερχόμενο Okamiden, έτσι κι εδώ, η επιλογή των χρωμάτων και η έκταση της χρωματικής παλέτας βοηθάει αφάνταστα στη "μαγεία" της όλης εμπειρίας, αφού ένα παραμύθι επικού περιεχομένου, δεν είναι τίποτα δίχως την κατάλληλη θερμότητα στα χρώματα και τον ορθό σχεδιασμό του κόσμου. Από τις πόλεις, που βρίθουν ζωής κάθε φορά που τις επισκεπτόμαστε, μέχρι τους NPCs και τα animations εχθρών και πολεμιστών, ή ακόμα και τη λεπτομέρεια των ατελείωτων όπλων, ασπίδων και ειδών ρουχισμού, όλα διαπρέπουν. Η μουσική και τα ορχηστρικά κομμάτια θα μπορούσαν να παρουσιάζουν μεγαλύτερη ποικιλία, ειδικά στη σκέψη ότι έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι που δεν διαρκεί απλά 8 ή 10 ώρες, χωρίς όμως αυτά που προσφέρονται να χαρακτηρίζονται ελλειπή. Ο αριθμός και η ποικιλία είναι το πρόβλημα, όχι η ποιότητα.

Ανακαλύπτοντας τη σπίθα που άλλοι έχασαν: Συμπεράσματα

Ένα πράγμα ήταν σίγουρο και προκαθορισμένο για το Dragon Quest IX, πριν καν αφαιρέσουμε τη ζελατίνα, όταν το παραλάβαμε. Ανεξαρτήτως της κριτικής μας, όποιο κι αν ήταν το περιεχόμενο του κειμένου που μόλις διαβάσατε, ένα μεγάλο, ή μάλλον τεράστιο, κομμάτι του αναγνωστικού κοινό, θα έμενε ανεπηρέαστο -θα αδιαφορούσε αν θέλετε-, αφού η σχέση του με τη γενιά των παραδοσιακών JRPGs είναι παρόμοια με αυτή των Ηνωμένων Πολιτειών με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

{VIDEO_1}

Αυτό, όμως, δεν αναιρεί το γεγονός πως, δίχως αμφιβολία, έχουμε να κάνουμε με έναν από τους σημαντικότερους τίτλους της χρονιάς, τρανό παράδειγμα του τι μπορεί να επιτευχθεί όταν η αγάπη για κάτι είναι ισχυρή, ενώ τα μέσα περιορισμένα. Το Dragon Quest IX: Sentinels of the Starry Skies δεν θα έπρεπε να λείπει από τη συλλογή κανενός εραστή των JRPGs, αν όχι κατόχου Nintendo DS.

Δημήτρης Μπάνος