Fist of the North Star: Ken’s Rage

Όταν ο Ken συνάντησε τη σειρά Dynasty Warriors

Το Fist of the North Star: Ken’s Rage αποτελεί μία μεταφορά της ομώνυμης σειράς manga από τη δεκαετία του ’80 στις κονσόλες, και είναι δημιουργημένο από την ομάδα ανάπτυξης που είναι υπεύθυνη για τη σειρά Dynasty Warriors. Το Ken’s Rage μπορεί να θεωρηθεί ως spin off της γνωστής σειράς, αν και διαφοροποιείται σε αρκετά σημεία, με αποτέλεσμα να αποκτά τη δική του προσωπικότητα. Τα κακά νέα είναι ότι, όπου διαφοροποιείται, γίνεται χειρότερο, και το καλύτερό του σημείο εντοπίζεται στο mode που είναι σχεδόν ίδιο με τα παιχνίδια της πασίγνωστης σειράς Dynasty Warriors.

Mad Max και έλλειψη φαντασίας: Ο τεχνικός τομέας

Οπτικά, τα καλύτερα σημεία του Ken’s Rage βρίσκονται στο art direction, που ακολουθεί τη φιλοσοφία και θυμίζει τις ταινίες Mad Max, καθώς και στα cut scenes που διηγούνται την ιστορία, τα οποία είναι καλοφτιαγμένα. Από εκεί και πέρα, τα γραφικά του παιχνιδιού, αν και είναι σαφώς καλύτερα από άλλες προσπάθειες της Omega Force, είναι μέτρια και αυτό που τα χαρακτηρίζει είναι η έλλειψη φαντασίας. ‘Άλλωστε, είναι χαρακτηριστικό ότι κατά τη διάρκεια της περιπέτειας συναντάμε τους ίδιους εχθρούς και τα ίδια, άδεια, περιβάλλοντα ξανά και ξανά. Όσον αφορά στον ηχητικό τομέα, η μουσική και τα ηχητικά εφέ κουράζουν γρήγορα και τα αγγλικά voice overs δεν είναι ικανοποιητικά. Ωστόσο, υπάρχει η επιλογή ιαπωνικών voice overs, που διασώζουν την κατάσταση.

Ένα Dynasty Warriors σε διαφορετικό σκηνικό: Το Dream mode

Το Fist of the North Star περιλαμβάνει δύο modes. Το Legend, που είναι το βασικό εξ αυτών και ακολουθεί την ιστορία του manga, και το Dream mode, το οποίο ξεκλειδώνεται μετά το πρώτο chapter του Legend. Θα ξεκινήσουμε κάπως ανορθόδοξα, από το Dream mode, για να δούμε τί ακριβώς συμβαίνει με το νέο παιχνίδι της Koei. Το Dream mode, λοιπόν, είναι παρόμοιο με ό,τι συναντάμε στα παιχνίδια Dynasty Warriors. Ένας χαρακτήρας εναντίων εκατοντάδων ίδιων αντιπάλων. Υπάρχουν και εδώ περιοχές που μπορούμε να κάνουμε δικές μας αν νικήσουμε τους εχθρούς που βρίσκονται εντός αυτών, αλλά η έμφαση δίνεται στα διάφορα bosses,  που εμφανίζονται κατά διαστήματα και πρέπει να εξοντώσουμε.

Οι περισσότεροι χαρακτήρες επιτίθενται με γροθιές και κλωτσιές, των οποίων η εμβέλεια είναι περιορισμένη σε σχέση με τους χαρακτήρες με όπλα που συναντάμε, είτε εδώ είτε σε άλλα παρόμοια παιχνίδια. Σε αυτούς τους χαρακτήρες η, συνηθισμένη κατά τα άλλα, έλλειψη της λειτουργίας "κλειδώματος στους στόχους δημιουργεί αρκετά προβλήματα.

Αυτό συμβαίνει διότι πολύ συχνά χτυπάμε δίπλα από τους στόχους, γεγονός που μας οδηγούσε στη συνεχή χρήση combos αξιοπρεπούς εμβέλειας, τα οποία μας επιτρέπουν να πετυχαίνουμε πολλούς εχθρούς που βρίσκονται ο ένας δίπλα στον άλλο. Ακόμα και έτσι, όμως, το φαινόμενο δεν είναι τόσο ενοχλητικό όσο τουλάχιστον στο Legend mode και μπορούμε να το αποφύγουμε αν επιλέξουμε κάποιο χαρακτήρα με όπλο. Το mode αυτό δεν κάνει κάτι ιδιαίτερα καλά, αλλά ούτε ιδιαίτερα άσχημα και μάλλον θα ικανοποιήσει τους φίλους του είδους παρά τις λίγες αποστολές και τους σχετικά λίγους διαθέσιμους χαρακτήρες, που όμως έχουν κάποιες διαφορές μεταξύ τους. Το βασικότερο πρόβλημα όμως, με το Dream mode, είναι ότι για να φτάσεις σε αυτό και να ξεκλειδώσεις περισσότερους χαρακτήρες, πρέπει να περάσεις μέσα από το Legend mode. 

Dynasty Warriors ή κακό action adventure; Αποφασίστε

Αν ο στόχος του Dream mode, και γενικότερα των παιχνιδιών αυτού του είδους, είναι να προσφέρουν άφθονη άμυαλη δράση και διασκέδαση, το Legend mode μας μπέρδεψε. Εδώ βασικός χαρακτήρας είναι ο Kenshiro, ο οποίος, φυσικά, όπως και στο Dream mode συνεχίζει να χτυπά οτιδήποτε κινείται στην οθόνη. Ωστόσο, τα πράγματα έχουν αλλάξει λίγο.

Με το Legend mode στο παιχνίδι κάνουν την εμφάνισή τους γρίφοι και platforming στοιχεία, τα οποία τελικά μόνο κακό κάνουν, λόγω του τρόπου που ενσωματώνονται. Οι γρίφοι είναι απλοϊκοί και στόχος μας συνήθως είναι να βρούμε ένα διακόπτη, κάποια αγάλματα ή κάτι άλλο που θα μας επιτρέψει να προχωρήσουμε παρακάτω. Η αναζήτηση, μέσα σε παρόμοια τοπία, για διακόπτες ή τοίχους που μπορούν να σπάσουν, "σκοτώνει" εντελώς το ρυθμό του παιχνιδιού, κάτι στο οποίο δεν βοηθά ούτε η ύπαρξη του χάρτη. Κάποια σημεία ενδιαφέροντος δεν τονίζονται πριν φτάσουμε…ακριβώς μπροστά τους, και με δεδομένα τα όμοια σκηνικά που υπάρχουν παντού, οδηγούμαστε σε άσκοπη περιφορά εντός των χαρτών χωρίς απολύτως κανένα νόημα.

{PAGE_BREAK}

Τα σημεία που απαιτούν platforming είναι ακόμα λιγότερο δουλεμένα και απαιτούν ακρίβεια που ο χειρισμός δεν μπορεί να προσφέρει. Έτσι, θα υπάρξουν πάμπολλες περιπτώσεις όπου προσπαθούμε να βρούμε από πιο σημείο ακριβώς πρέπει να ξεκινήσουμε το άλμα και πόσο πολύ θα πατήσουμε το κουμπί αυτού.  Όπως προαναφέραμε, όλα αυτά καταστρέφουν το ρυθμό του παιχνιδιού, όμως, ακόμα και οι ίδιες οι μάχες δεν είναι καλές. Το πρόβλημα στόχευσης που υπάρχει -όπως το περιγράψαμε πιο πριν- μας ωθεί στα ίδια συνεχώς combos, ενώ στις περιπτώσεις που πρέπει να σκοτώσουμε όλους τους αντιπάλους μέχρι να ανοίξει η επόμενη πόρτα, η κάμερα και η στόχευση δημιουργούν σημαντικά προβλήματα και τελικά παρακινούν τον παίκτη, όποτε είναι εφικτό, να προσπερνά τις μάχες.

Σαν κερασάκι στην τούρτα, τα μικρότερα ή μεγαλύτερα bosses που εμφανίζονται, διαθέτουν μία δεύτερη μπάρα άμυνας, την οποία πρέπει να σπάσουμε για να μπορέσουμε να τους κάνουμε ζημιά…για λίγο, μέχρι αυτή η άμυνα να επανέλθει. Αυτή η σχεδιαστική επιλογή από την Omega Force καθιστά τις μάχες υπερβολικά μεγάλες σε διάρκεια και, κατά συνέπεια, κουραστικές ακόμα και στο βαθμό δυσκολίας easy.

Εκτός των κλασικών combos υπάρχουν και διάφορες ειδικές κινήσεις, οι signature moves, που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε όταν έχουμε συλλέξει αρκετή ενέργεια από τα χτυπήματα που δίνουμε ή δεχόμαστε. Ουσιαστικά, εκτελούμε συνεχώς τα ίδια combos μέχρι να γεμίσει η μπάρα ενέργειας και να εξαπολύσουμε την ίδια signature move. Όπως προαναφέραμε, πρωταγωνιστής αυτού του βασικού mode είναι ο Kenshiro, αλλά όσο προχωράμε στην ιστορία, ξεκλειδώνονται και άλλοι χαρακτήρες και για το Legend, αλλά και για το Dream mode. Όσον αφορά στο Legend mode, οι υπόλοιποι χαρακτήρες έχουν λιγότερες αποστολές ή, πιο σωστά, εμφανίζονται επιλεκτικά σε κάποιες από τις αποστολές που πρωταγωνιστεί ο Kenshiro, με μόνη διαφορά το ότι αλλάζουν κάποια boss fights.

Αν επιλέξουμε κάποιον δευτερεύοντα χαρακτήρα, πρακτικά δεν έχουμε κανένα τρόπο να παρακολουθήσουμε την ιστορία, αφού λείπουν πολύ μεγάλα κομμάτια από αυτήν, τα οποία μπορούμε να δούμε μόνο με τον Kenshiro. Ωστόσο, ακόμα και με την παρουσία του πρωταγωνιστή η αφήγηση δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Τα cut scenes, όπως προαναφέραμε, είναι μεν καλοφτιαγμένα, αλλά οι αποστολές πριν από αυτά δεν έχουν καμία σχέση με την εξέλιξη της ιστορίας. Και παρόλο που οι χαρακτήρες στην αρχή φαίνονται ενδιαφέροντες, στην πορεία τα μικρά cut scenes -μετά από τις εκτός κλίματος αποστολές- δεν μπορούν να σώσουν την κατάσταση. 

Ανάπτυξη χαρακτήρων και signature moves

Όπως προαναφέραμε, υπάρχουν αρκετές signature moves που μπορούμε να εκτελέσουμε, οι οποίες όμως δεν είναι καθόλου ισορροπημένες. Αυτό συμβαίνει διότι το παιχνίδι είναι σχεδιασμένο έτσι ώστε να οδηγεί τον παίκτη στη συνεχή χρήση εκείνων των κινήσεων με τη μεγαλύτερη εμβέλεια και τις μικρότερες απαιτήσεις σε ενέργεια, ενώ και η ένδειξη που δείχνει πόσο ισχυρή είναι η κάθε signature move, δεν φαίνεται να συνάδει με τα επί της οθόνης αποτελέσματα. Στην πραγματικότητα δεν φαίνεται να αντιστοιχούν και τα στατιστικά των χαρακτήρων μας, με εξαίρεση το μέγεθος της μπάρας που δείχνει την υγεία, το αριθμό των μπαρών ενέργειας για τις signature moves και, βέβαια, τις ίδιες signature moves που ξεκλειδώνουμε.

{VIDEO_1}

Διάσπαρτα μέσα στους χάρτες μπορούμε να βρούμε skill points, να τα κερδίσουμε από κάποια bosses ή εκπληρώνοντας συγκεκριμένους στόχους μέσα στις αποστολές. Με τη χρήση αυτών των skill points μπορούμε να αυξήσουμε τις ικανότητες του χαρακτήρα μας μέσα από ένα διάγραμμα, από όπου κάθε αναβάθμιση ξεκλειδώνει επιπλέον, μάλλον ανούσιες και χωρίς αντίκτυπο στο gameplay, επιλογές.

Συμπεράσματα

Το Fist of the Noth Star: Ken’s Rage περιλαμβάνει δύο modes. Το βασικό mode είναι πολύ κακό από κάθε άποψη και δυστυχώς δεν είναι καθόλου διασκεδαστικό. Θα λέγαμε, μάλιστα, ότι θυμίζει περισσότερο μέτρια extra modes που συναντάμε ενίοτε στη σειρά Tekken, όπως το –καλύτερο από το FoNS- Devil Within, πάρα ολοκληρωμένο action adventure, που κυκλοφορεί αυτόνομα στα καταστήματα. Στον αντίποδα, το Dream mode είναι καλύτερο και προσφέρει την "άμυαλη" και εθιστική διασκέδαση που είναι γνωστή από τη σειρά Dynasty Warriors. Αλλά το Dream mode είναι πολύ μικρό σε μέγεθος όταν συγκριθεί με τα πάρα πολλά αντίστοιχα και, φυσικά, φθηνότερα παιχνίδια του εν λόγω franchise.

H νεότερη προσπάθεια της Omega Force δεν αξίζει της προσοχής σας, εκτός αν είστε φανατικός του manga ή του anime.

Νίκος Καβακλής