Star Fox 64 3D

“Do a Barrell Roll”.

---

Αν υπάρχει ένα πράγμα που είναι αδύνατον να αμφισβητηθεί από τον οποιονδήποτε, είναι πως η Nintendo είναι μια εταιρία με τεράστια ιστορία από πίσω της. Επιτυχίες, πωλήσεις, κονσόλες και φυσικά τίτλους, franchises ολόκληρα, με χαρακτήρες που έχουν περάσει στο φάσμα της σύγχρονης ποπ κουλτούρας και ταυτίστηκαν με τις εποχές. Ουδείς μπορεί, έστω κατά προσέγγιση, να πλησιάσει την “κληρονομιά” που κουβαλάει μαζί της ο ιαπωνικός γίγαντας. Τα τελευταία χρόνια, όμως, συμβαίνει ένα εξίσου αδιαμφισβήτητο γεγονός: η Nintendo θρέφεται από το παρελθόν της όσο καμία άλλη εταιρία στη βιομηχανία και η τάση της αυτή είναι εμφανέστερη όσο ποτέ άλλοτε στη σύντομη ζωή του Nintendo 3DS.

Μετά λοιπόν το Ocarina of Time 3D αλλά και το Pilotwings Resort, το οποίο παρόλο που δεν είναι άμεσο remake είναι στην ουσία κάτι παρόμοιο, έρχεται το Starfox 64 –γνωστό ως Lylat Wars στην Ευρώπη- για να δώσει ένα τέλος στην “ξηρασία” που βίωσε τον περασμένο καιρό το φορητό της Nintendo. Το αν αυτή η τακτική της Nintendo θα αποδώσει ουσιαστικούς καρπούς ή το αν εμείς, σε υποκειμενικό επίπεδο, τη θεωρούμε σωστή δεν είναι του παρόντος κειμένου. Του παρόντος κειμένου είναι η επαναδημιουργία ενός από τα διασκεδαστικότερα παιχνίδια του Nintendo 64.

Το Starfox 64 κυκλοφόρησε το 1997 και αξίζει να σημειωθεί πως ήταν το πρώτο παιχνίδι που περιείχε στη συσκευασία του ένα “μικρό” εξάρτημα για το πίσω μέρος του μοχλού του Nintendo 64, ονόματι, Rumble Pack. Ευτυχώς όμως, οι νεωτερισμοί δεν σταματούσαν στη “συσκευασία” του. Γι’ αυτό εξάλλου αυτή τη στιγμή έχουμε στα χέρια μας το ίδιο ακριβώς παιχνίδι με αυτό που δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια πριν, “κέρδισε” κοινό και ειδικό Tύπο, θέτοντας μάλιστα ένα ποιοτικό επίπεδο που αποδείχτηκε πολύ δυσκολότερο του αναμενόμενου να επιτευχθεί από τους διαδόχους του. Τα χρόνια όμως στη βιομηχανία του gaming είναι “σκληρά” και “αμείλικτα” και η μακροβιότητα ενός παιχνιδιού περισσότερο θυμίζει αυτήν ενός συμπαθητικού τετράποδου παρά καλλιτεχνικής δημιουργίας, οπότε, η καθολική αποδοχή του τότε δεν σημαίνει απαραιτήτως κάτι σήμερα.

Δεκατέσσερα χρόνια “σκυλίσιας” ζωής δεν ξεπερνιούνται εύκολα. Η νοσταλγία είναι πάντα μεγάλη σε αυτές τις περιπτώσεις, μπορεί όμως το Starfox 64 3D να αναδειχθεί ως ένα πραγματικά διαχρονικό δημιούργημα και να προσφέρει μια άξια εμπειρία και στους σημερινούς παίκτες ή έχει χάσει λίγη από τη “σπιρτάδα” του; Η ιστορία θέλει τον τρελό επιστήμονα Andross να έχει βαλθεί να καταστρέψει το Lylat System και τον λοχαγό Pepper να στρέφεται στην ομάδα του ατρόμητου Fox Mccloud για βοήθεια. Ο Fox, ο οποίος έχασε τον πατέρα του σε μια παρόμοια μάχη με τον Andross πριν από χρόνια, αναλαμβάνει τη σωτηρία του ηλιακού συστήματος. Σαφέστατα εμπνευσμένο –όπως άλλωστε έχει δηλώσει και ο ίδιος ο Miyamoto- από την κλασσική βρετανική σειρά επιστημονικής φαντασίας με μαριονέτες, Thunderbirds, το Starfox δεν προσπαθεί ποτέ να δημιουργήσει ένα σενάριο πέρα από το πομπώδες και ανάλαφρο ηρωικό ύφος του. Είναι εύκολο να διακρίνει κανείς μέσα του ψήγματα από Star Wars, Iron Eagle, μέχρι και Independance Day μαζί με λίγο Stargate –στην εκπληκτική πίστα Katina.

Οι ατάκες είναι πάντα πιστές σε αυτό το υπερβολικό και λίγο camp ύφος, χωρίς όμως να γίνονται ποτέ ενοχλητικές –εκτός από κάτι κραυγές του Slippy που θα έκαναν ακόμα και τον Σάκη Καρπά να αναθεωρήσει τα περί αντρίλας. Αντιθέτως, από ένα σημείο και μετά απολαμβάνεις το πόσο καλά κακογραμμένο –ηθελημένα ή μη, δεν καταλάβαμε- είναι, και σε συνδυασμό με τα voice overs συνθέτουν ένα ακαταμάχητα χαβαλετζίδικο σύνολο που είναι αδύνατον να πάρεις στα σοβαρά. Το πραγματικό ατού του παιχνιδιού όμως, εντοπίζεται στον τρόπο που δημιουργεί μικρές ιστορίες κατά τη διάρκεια των μαχών, είτε χάνοντας ή σώζοντας ένα μέλος της ομάδας σου, είτε ακολουθώντας διαφορετικά μονοπάτια που οδηγούν σε διαφορετικά αποτελέσματα. Το παιχνίδι χρησιμοποιεί εξαιρετικά τους ΝPCs συμμάχους του παίκτη και χαρίζει μια αξιοζήλευτη ζωντάνια στις μονομαχίες, που μας κάνει να αναρωτιόμαστε τι θα είχε συμβεί αν η Nintendo είχε λίγο μεγαλύτερο συγγραφικό ταλέντο.

Θα μπορούσαμε να πούμε πως το Starfox είναι η εκδοχή της Nintendo στα διαστημικά action shooters. Και ως είθισται, εμπνέεται από το είδος για να δημιουργήσει τελικώς κάτι ολοκληρωτικά δικό της. Οι γνωστοί κανόνες του είδους παραμένουν. Η κίνηση του διαστημοπλοίου είναι ακατάπαυστη και ελέγχεται μερικώς από τον παίκτη, πληθώρα εχθρών εμφανίζονται με εντελώς scripted τρόπο -ευνοώντας την απομνημόνευση των πιστών για μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα. Οι διαθέσιμες κινήσεις είναι μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού και πραγματοποιούνται εύκολα. Τα όπλα χωρίζονται σε βόμβες και στο παραδοσιακό πυροβόλο που αναβαθμίζεται με “δωράκια” μέσα στις πίστες και φυσικά, η κλασσική δομή με τον τελικό αρχηγό στο τέλος κάθε κόσμου παραμένει ανέπαφη. Και κάπου εδώ αρχίζουν τα “πειράγματα” στη συνταγή.

Κάθε τόσο, το παιχνίδι απαλλάσσει τον παίκτη από τα “δεσμά” του και τον αφήνει ελεύθερο σε πίστες-αρένες για ορισμένες απολαυστικές αερομαχίες, που εκμεταλλεύονται στο έπακρο όλες τις μανούβρες του Arwing και αποτελούν το απόγειο της εμπειρίας, ενώ ταυτόχρονα σπάνε ικανοποιητικά τον μονότονο ρυθμό. Η δυσκολία που παραδοσιακά έχει κρατήσει μακριά από το είδους πολλούς παίκτες, εδώ αντιμετωπίζεται με έναν ιδιοφυές τρόπο.

Θυμίζοντας ελαφρώς το Goldeneye, που προσέθετε διαφορετικούς στόχους σύμφωνα με το επίπεδο δυσκολίας, το παιχνίδι ανάλογα με τα επιτεύγματα του παίκτη τον κατευθύνει και σε διαφορετικό κόσμο με διαφορετική δυσκολία. Και λέγοντας “επιτεύγματα” δεν εννοούμε μόνο υψηλό σκορ αλλά και διάφορα άλλα κριτήρια, που δεν έχουν τόσο να κάνουν με ικανότητα όσο με πειραματισμό και ανακάλυψη. Η μπλε πορεία είναι στην ουσία το “easy”, η κίτρινη το “medium” και η κόκκινη το “hard”. Το ευφυές είναι πως ο παίκτης δεν παραμένει προσκολλημένος σε μια μόνο πορεία-δυσκολία από τη στιγμή που θα την ακολουθήσει μια φορά, αλλά μεταπηδά από τη μια στην άλλη χωρίς πιθανότατα να αντιλαμβάνεται –αρχικά- το γιατί. Η συγκεκριμένη δομή χαρίζει βάθος στο σχεδιασμό και τεράστιο replay value, αφού ο παίκτης αντιλαμβάνεται πως οι πίστες κρύβουν μυστικά και απαιτούν πειραματισμό, εξερεύνηση και αφοσίωση για να “κατακτηθούν” πλήρως. Φυσικά, υπάρχουν και τα μετάλλια που μπορεί να πάρει ο παίκτης αν επιτύχει ένα συγκεκριμένο υψηλό σκορ αλλά εκεί, το κάθε λάθος πληρώνεται ακριβά.