BlackWater

Δεν υπάρχει…

Τι είναι η Blackwater; Πρόκειται για το μεγαλύτερο μισθοφορικό στρατό των ΗΠΑ, με βάση τη Βόρεια Καρολίνα και αριθμό που σε κάποιο χρονικό σημείο έφτασε στις 20.000 μισθοφόρους. Ο πρόεδρος της εταιρείας Blackwater από παλιά είχε εκφράσει το διακαή πόθο να ηγηθεί ενός ιδιωτικού στρατού και τα κατάφερε το 1997, όταν όλα έδειχναν ότι επίκειται τρομοκρατικό χτύπημα στο έδαφος των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο χτύπημα ήρθε τέσσερα χρόνια μετά. Η αλήθεια είναι ότι με κάθε δυνατό τρόπο είχε αποφασιστεί η επέμβαση των H.Π.Α. στη Μέση Ανατολή και η καθαίρεση του Σαντάμ. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι η Blackwater έστειλε ελάχιστους μισθοφόρους στο Αφγανιστάν, ενώ αντίθετα, μονοπώλησε σχεδόν τα μισθοφορικά συμβόλαια στο μεταπολεμικό και μετα-χουσεϊνικό πετρελαιοβριθές Ιράκ. Η επένδυση του Jackson έβρισκε πάτημα, και η ώρα των μεγάλων συμβολαίων είχε φτάσει. Η αντιστοιχία Αμερικανών στρατιωτών – μισθοφόρων της Blackwater, είχε φτάσει στο ιλιγγιώδες 10:1. Για κάθε δέκα στρατιώτες υπήρχε ένας ακριβοπληρωμένος, ανεξέλεγκτος μισθοφόρος.

Η κυβέρνηση του Ιράκ, δέχτηκε την εγκαθίδρυση των μισθοφόρων και ουσιαστικά αποδέχθηκε και την άνευ περιορισμού δράση τους. Δράση που οδήγησε σε θανάτους αμάχων, σε καταστρατήγηση κάθε δικαιώματος των Ιρακινών πολιτών στην ίδια τους την πατρίδα, και στη διασπορά του τρόμου και την ταύτιση του ονόματος “Blackwater” με την ασυδοσία και τη σφαγή. Το 2007, στην πλατεία Nisoor της Βαγδάτης, μισθοφόροι των χιλιάδων δολλαρίων τη μέρα, ανοίγουν πύρ εναντίον αμάχων, με αποτέλεσμα, πάνω από 65 νεκρούς. Κατηγορίες δεν απαγγέλονται και κανείς δεν συλλαμβάνεται. Το μόνο που γίνεται είναι να διακόψει τη «συνεργασία» με την Blackwater η κυβέρνηση του Ιράκ, και οι ΗΠΑ να ζητήσουν ανάκληση των μισθοφόρων. Έτσι και η εταιρεία, αλλάζει όνομα (σε Xe Company), και προσανατολισμό, επικεντρώνοντας πλέον στην αποτελεσματική εκπαίδευση άλλων λαμπρών νέων που θα γίνουν μισθοφόροι σε άλλους μισθοφορικούς στρατούς.

Και ενώ η σκόνη δεν έχει καθίσει, και η αντάρα δεν έχει καταλαγιάσει, η 505 Games, αποφασίζει, να κυκλοφορήσει το ομότιτλο παιχνίδι, σε συνεργασία με την Xe, παρουσιάζοντας τέσσερις μισθοφόρους της Blackwater να προστατεύουν στόχους βοηθώντας ανθρωπιστικές οργανώσεις. Το ότι το παιχνίδι είναι ένα απαράδεκτο light gun on-rails shooter με κακάσχημα γραφικά, προβληματικό συμβατικό χειρισμό (για τον Better with Kinect επαναστατικό χειρισμό επιφυλλασόμεθα) επαναλαμβανόμενα μοντέλα αντιπάλων και ανύπαρκτη ποικιλία, συμβάλλει σε ένα ελάχιστο ποσοστό για την αιδώ και αισχύνη που νιώσαμε παρακολουθώντας τις πρώτες σκηνές του και ασχολούμενοι δύο με τρεις ώρες.

Το παιχνίδι χωρίζεται -όπως είναι φυσικό- σε κεφάλαια, τα οποία είναι σύντομα και προσφέρουν ένα άνευρο και άχρωμο μίγμα shooting και ανεύρεσης αδιάφορων collectibles. O χαρακτήρας κινείται από μόνος του και η μόνη συμμετοχή του παίκτη είναι η αλλαγή της κάμερας όταν εμφανίζονται εχθροί, ώστε να καλυφθεί ή να στοχεύσει. Στο ενδιάμεσο της κίνησης από τη μία θέση στην άλλη, εμφανίζονται και κάποιοι απλοϊκοί context sensitive μηχανισμοί, όπου ο παίκτης καλείται να πηδήξει, ή να πάρει κάλυψη κτλ. Α.Ι. αντιπάλων δεν υφίσταται αφού αυτοί απλά παίρνουν τη θέση τους σε κάθε ενσταντέ, και θυμίζουν φιγούρες από νοβοπάν σε σε εκπαιδευτική πίστα του Shadow Ops στα Call of Duty.

Και για να είμαστε ειλικρινείς, οι φιγούρες των ξύλινων εχθρών στο Shadow Ops πολλές φορές φαίνονται και καλύτερες. Η μηχανή γραφικών είναι μία απογυμνωμένη μέχρι το κόκκαλο εκδοχή της Unreal και τα πάντα φωνάζουν «αρπαχτή». Πληροφοριακά, το μέγεθος της εγκατάστασης στο σκληρό δίσκο του Xbox 360 είναι 1,2 GB. Ουσιαστικά, ο παίκτης καλείται να παίξει πανομοιότυπα επίπεδα, μία και δύο φορές προκειμένου να βελτιώσει τις επιδόσεις του στο κάθε ένα. Επιδόσεις που καθορίζονται από το χρόνο ολοκλήρωσης της πίστας, την ευστοχία (η οποία είναι όνειρο θερινής νυκτός με τον προβληματικό χειρισμό) και τη συλλογή collectibles. Τίποτε άλλο.

Μείνετε μακριά.

Σάββας Καζαντζίδης