The Elder Scrolls V: Skyrim

Αυτό όμως ουδόλως πλήττει τη συνέχεια του τίτλου και τη δομική σταθερότητα του κόσμου του Skyrim. Τουναντίον, οι «δευτερεύουσες» (εντός πολλών εισαγωγικών) αποστολές είναι πολύ πιο φροντισμένες και πλήρεις από τις αντίστοιχες του Oblivion και κινούνται στα πρότυπα του Fallout, όπου πολλές από αυτές ήταν πολύ πιο ενδιαφέρουσες από την ίδια την κεντρική ιστορία. Εδώ δε συμβαίνει ακριβώς κάτι ανάλογο, διότι πάντα, με κάποιον τρόπο το παιχνίδι μέσω των NPCs, των ιστοριών των αποστολών, των παράλληλων γεγονότων, πάντα θα μας θυμίζει τη δεσπόζουσα ροή της ιστορίας και θα συνδέει αρμονικά τα παρακλάδια.

Ηθικές επιλογές σε αυτές τις αποστολές ουσιαστικά δεν υφίστανται. Άλλωστε, αν ο παίκτης επιθυμήσει να γευτεί όλα τα πιθανά quest, θα αναγκαστεί εκ των πραγμάτων να πραγματοποιήσει ένα σύνολο πράξεων, από τις πιο ηρωικές και ευγενείς μέχρι τις πιο επαχθείς και ανίερες. Το προτιμούμε έτσι. Στο Βορρά της Tamriel η σύγκρουση με τις δυνάμεις της καταστροφής επίκειται, και ο Ευλογημένος και Καταραμένος να αντιμετωπίσει τον Alduin, μπορεί να παίρνει όποιες αποφάσεις επιθυμεί. Ο τρόπος με τον οποίο κλιμακώνονται ακόμα και οι παράπλευρες ιστορίες του Skyrim είναι πλέον δυναμικός, και ο παίκτης πολλές φορές γίνεται μάρτυρας καταστάσεων που προέκυψαν ακριβώς γιατί ολοκληρώθηκε μία αποστολή με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Σε αυτόν τον τομέα το Skyrim είναι ένα βήμα μπροστά από το Obivion. Δεν επιτυγχάνει κάτι το αξιοθαύμαστο, και δεν εκπλήσσει κανέναν, αλλά σαφώς υπάρχουν σημάδια βελτίωσης σε σχέση με τη «αβίαστη και φυσική αλληλεπίδραση ήρωα-περιβάλλοντος» στον προκάτοχό του, που εν τέλει δεν ήταν και τόσο φυσική.

Ποτέ οι επιπτώσεις και η έκφανσή τους δε φτάνουν φερείπείν στα επίπεδα του Fable. Αλλά θα πρέπει και οι παίκτες να ξεκαθαρίσουν τι ακριβώς θέλουν. Το Skyrim καταφέρνει να αποδώσει έναν πλήρως πειστικό κόσμο, χωρίς πάντα να θυμίζει ένα μεγάλο Ιβοριανό Sim City. Και ακόμα κι έτσι, αυτό που επιτυγχάνει είναι κατόρθωμα. Σε άλλα παιχνίδια της κατηγορίας, το κοινό μένει ικανοποιημένο και αποδέχεται πλήρως έναν πλαστικό κόσμο, στον οποίο τίποτα δεν κινείται και τίποτε δεν αλλάζει μέχρι να εξελιχθεί η ιστορία.

Στο Skyrim, παρά το τιτάνιο μέγεθός του και παρά τον εξωφρενικό όγκο δραστηριοτήτων και περιεχομένου, ο κόσμος του παιχνιδιού είναι σε θέση, έστω και όχι τέλεια, να αντιδρά δυναμικά σε επιμέρους εξελίξεις και αλλαγές της ιστορίας και να γίνεται τόσο πειστικός όσο δεν ήταν ποτέ στο παρελθόν. Πάντως, σε δεκάδες περιπτώσεις ο ήρωας θα έρθει αντιμέτωπος με τις συνέπειες των αποφάσεων που πήρε σε συγκεκριμένες αποστολές, αφού από το τέλος εκείνο, η ροή των γεγονότων σε ό,τι αφορά κάποια πρόσωπα και καταστάσεις, αλλάζει δραματικά. Στο πλαίσιο των δεκάδων αποστολών και της ανεξάντλητης εξερεύνησης του κόσμου τους Skyrim, ο παίκτης αντιλαμβάνεται πόσο πλούσιο τελικά είναι αυτό που με μια πρώτη ματιά φαντάζει σχετικά άδειο. Το Skyrim είναι διάσπαρτο με σημεία ενδιαφέροντος, από μικρά χωριά και αγροκτήματα, μέχρι εγκαταλελειμμένα φρούρια και σπηλιές.

Από πανάρχαια ερείπια με έγκατα που φτάνουν στα τρίσβαθα των βουνών, μέχρι ναούς και βωμούς σε απόκρημνες βουνοκορφές. Το παιχνίδι δε σταματά στιγμή να εκπλήσσει με την ποικιλία και τον πλούτο του, και η ενδεικτική αναφορά των τριακοσίων ξεχωριστών τοποθεσιών και των δεκάδων διαφορετικών Dungeons μόνο ισχυροποιητικά δρά στην παραπάνω διατύπωση. Και πιο έντονα από ποτέ, αυτή η ποικιλία ενισχύει τη συνοχή του κόσμου και προσθέτει ειδικό βάρος στην ατμόσφαιρα του παιχνιδιού. Η πρώτη επίσκεψη σε έναν ερειπωμένο μεγαλιθικό ναό στη χιονισμένη πλαγιά ενός επιβλητικού βουνού, θα πείσει και τους πλέον δύσπιστους. Η πρώτη ανακάλυψη ενός εγκαταλελειμμένου φρουρίου μέσα στο χιονισμένο τοπίο υπό την επίθεση μιας μανιασμένης χιονοθύελλας, τους δύσπιστους θα τους μετατρέψει σε θιασώτες. Και τέλος, το πέρας μιας επίπονης ανάβασης προς την κορυφή ενός βουνού και η αποκάλυψη ενός απόκρυφου Word Wall ή η εύρεσή του στα βάθη ενός μυστικού σπηλαίου, θα μετατρέψει τους θιασώτες σε φανατικούς οπαδούς.

Η ανάπτυξη του Ήρωα κερδίζει και αυτή υπομονετικά και σταθερά την εκτίμηση του παίκτη. Όπως ακριβώς ανακαλύπτεται ο κόσμος του Skyrim, αργά και σταθερά, έτσι ακριβώς γίνεται και η πρόοδος του Dragonborn σε δυνάμεις και επίπεδα. Ως γνωστόν, πόντοι εμπειρίας από την ολοκλήρωση αποστολών στα Elder Scrolls δεν υφίστανται. Όλες οι αποστολές ανταποδίδουν σε υλικά αγαθά, χρυσό, σπάνια και δυσεύρετα αντικείμενα και όπλα, αλλά όχι πόντους εμπειρίας.

Η άνοδος του χαρακτήρα έχει να κάνει με το πόσο αυτός χρησιμοποιεί και εμβαθύνει στις διάφορες ικανότητες και δυνάμεις του. Και στον πυρήνα του, αυτός είναι ο πλέον θεμιτός τρόπος για να ισχυροποιηθεί ο ήρωας. Στο Skyrim, η εξολόθρευση αρκούδων δε μπορεί να μεταφραστεί σε ισχυροποίηση –ας πούμε- της χρήσης Two Handed Weapons. Στο παρόν παιχνίδι, ισχυροποιούνται οι ικανότητες και οι δεξιότητες που χρησιμοποιούνται περισσότερο. Ο παίκτης που προτιμά τη σώμα με σώμα μάχη με όπλο και ασπίδα, παρατηρεί πολύ πιο γρήγορη πρόοδο σε αυτόν τον τομέα, και παράλληλα μη πρόοδο στους άλλους τρόπους μάχης.

Το Skyrim ανταμείβει τη χρήση όλων των δεξιοτήτων, αφού η βελτίωσή τους οδηγεί ισόποσα σε άνοδο επιπέδων. Παίζοντας πολυδιάστατα, ο παίκτης ανταμείβεται με πολύ πιο γρήγορη πρόοδο από αυτήν που θα παρουσίαζε προσκολλημένος σε ένα στυλ παιχνιδιού και αγνοώντας τα υπόλοιπα. Αυτό γίνεται εμφανέστερο στα ανώτερα επίπεδα, όπου η βελτίωση των επιμέρους δεξιοτήτων είναι πολύ πιο επίπονη, οπότε και απαιτούνται αδούλευτες δεξιότητες για να δώσουν ώθηση στην εξέλιξη του χαρακτήρα.