The Elder Scrolls V: Skyrim

Το παιχνίδι είναι γεμάτο από τις μεγαλειώδεις στιγμές που προαναφέρθηκαν, για τις οποίες πρέπει να γίνει κατανοητό ότι δεν αποτελούν κομμάτι μιας προδιαγεγραμμένης πορείας, αλλά είναι συστατικό και δομικό κομμάτι του κόσμου του Skyrim. Αυτός ο τομέας του παιχνιδιού δε μπορεί να αναιρεθεί ή να χάσει έστω και ελάχιστη από τη λάμψη του από τυχόν αβλεψίες σε ορισμένα τεχνικά θέματα. Περιγράφοντας την παραπάνω σκηνή, γίνεται σαφές ότι η μουσική και γενικά η ηχητική επένδυση του τίτλου διαδραματίζει σπουδαίο ρόλο στη δημιουργία της τρομερής επικής ατμόσφαιρας. Ο Jeremy Soule, στα βασικά θέματα του παιχνιδιού επέλεξε τη χρήση χορωδίας, που δίνει ανεπανάληπτη ένταση στο ηχητικό σύνολο και ντύνει το παιχνίδι απόλυτα ταιριαστά. Είναι με διαφορά η καλύτερη μουσική που έχει γραφτεί για Elder Scrolls τίτλο και η χρήση της κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού είναι πανέξυπνη. Το αυτί συνηθίζει σε επαναλαμβανόμενα ήπια θέματα, οπότε σε σημαντικές στιγμές και κομβικά σημεία, η είσοδος της επικής μουσικής εξυψώνει την ένταση και προσδίδει το απαραίτητο αισθητικό βάρος.

Σε πολύ λίγα παιχνίδια έχει γίνει τόσο πετυχημένη χρήση της μουσικής, και στο μυαλό μας έρχονται τίτλοι όπως το Shadow of Colossus και το Mass Effect. Προσοχή, δεν αναφερόμαστε στη μουσική αυτή καθ’ αυτή, αλλά στον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιείται. Ακόμα και όταν ο παίκτης ανοίγει το menu, προκειμένου να κατανείμει πόντους μετά από ένα νέο level, η μουσική τον επιβραβεύει. Τέτοιες μικρές λεπτομέρειες προσθέτουν ακόμα μεγαλύτερη αισθητική αξία στο Skyrim.

To πλέον εύκολο στην περίπτωση του Skyrim είναι να γίνει μία στυγνή απαρίθμηση των αδυναμιών του παιχνιδιού. Ο τίτλος είναι τεράστιος και όσο σταθερός και αν είναι ο κώδικας, είναι μοιραίο να υπάρξουν και οι στιγμές που θα λυγίσει. Τονίζουμε ότι η προσωπική μας εμπειρία σε τέτοιου είδους θέματα περιορίζεται (μέσα σε 70 ώρες) σε μία αψυχολόγητη αντίδραση της A.I. λόγω ενός scripted γεγονότος, και στην περίπτωση ενός Δράκου που έμεινε καθηλωμένος στον αέρα, αρνούμενος να ξεψυχήσει ακόμα και αφού μηδενίστηκε η ζωή του.

Όπως επίσης δεν παύουν να υπάρχουν οι ενστάσεις που αφορούν στη συμπεριφορά των NPCs και της περίφημης Radiant A.I. Αλλά κατά τη γνώμη μας η καταγραφή αυτή είναι παντελώς άσκοπή. Δεν αμφισβητούμε σε καμία περίπτωση το γεγονός ότι υπάρχουν gamers που επηρεάζονται από αυτά τα σταβοπατήματα, και η εμπειρία τους αλλοιώνεται. Η δική μας συνειδητή επιλογή είναι τέτοιου είδους θέματα να μην επηρεάσουν αυτό που τελικά αποκομίζουμε.

Βεβαίως υπάρχει και η κατηγορία των παικτών που είναι σε θέση να καταστρέψουν τη σχέση τους με το περιεχόμενο του τίτλου και να απορρίψουν εν τέλει το παιχνίδι, επειδή η Bethesda δεν έκανε ένα, πέντε, δέκα, εκατό πράγματα όπως θα επιθυμούσαν. Σαφώς δεν απευθυνόμαστε σε αυτούς αφού έχουν ήδη προαποφασίσει ότι θα θυσιάσουν την απόλαυση των 200 ωρών στο βωμό μιάς gaming στάσης που είναι μεν σεβαστή, όχι όμως πάντα κατανοητή.

Εμείς θα σταθούμε απέναντι σε ένα δημιούργημα που χωρίς αμφιβολία είναι κολοσσιαίο. Θα σταθμίσουμε κάποιους σημαντικούς παράγοντες και αφού συνυπολογίσουμε τα επιμέρους προβλήματα, θα αντιληφθούμε ότι όχι απλά ωχριούν, αλλά κονιορτοποιούνται, εξαϋλώνονται και εκμηδενίζονται μπροστά στην “παικτική” αξία του τίτλου και την καθηλωτική εμπειρία που προσφέρει. Θα σταθούμε πάνω σε μια βουνοκορφή, στα ερείπια ενός πανάρχαιου κάστρου. Θα αγναντέψουμε το ορεινό τοπίο και θα κραυγάσουμε με δύναμη. Ο Δράκος θα αποκριθεί με ίδια φωνή και καθώς η μάχη θα ξεκινά, η χορωδία θα ακουστεί να υμνεί:

Dovahkiin, Dovahkiin, naal ok zin los vahriin,
Wah dein vokul mahfaeraak ahst vaal!
Ahrk fin norok paal graan fod nust hon zindro zaan,
Dovahkiin, fah hin kogaan mu draal!