Game of Thrones: The Game

Προς ανεύρεση κατάλληλης ατάκας

Με ποιον τρόπο θα ήταν εφικτό η Cyanide, με τελευταίο της τίτλο το Confrontation, να μπορέσει να διαχειριστεί το σύμπαν του Game of Thrones (και επεκτείνοντας, αυτό του “A Song of Ice and Fire”) και μάλιστα υπό τη μορφή ενός RPG; Η απάντηση είναι απλή και αποσαφηνιστική: με κανέναν. Το τι οδηγεί τις εταιρείες διαχείρισης μεγάλων franchises να εναποθέτουν τη μοίρα σειρών, βιβλίων και ταινιών σε μη έμπειρες ομάδες ανάπτυξης, μας διαφεύγει προς το παρόν, αλλά το γεγονός είναι ένα.

Ότι μία σειρά-φαινόμενο, που μετά από χρόνια έκανε εκατομμύρια τηλεθεατές ανά τον κόσμο να παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα ένα καθαρό έργο Ηρωικής Φαντασίας, άξιζε πολύ καλύτερης μεταχείρισης από αυτούς που κρίνουν το ποιος αναλαμβάνει τι.

Κυνηγώντας το Σιδερένιο Θρόνο

Το Game of Thrones δεν είναι τυχαίο ως φαινόμενο. Δεν πρόκειται για μία ακόμα σειρά φαντασίας, που τελικά δεν είναι τίποτε άλλο από μία σαπουνόπερα με σπαθιά και πέτσινα εσώρουχα. Είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο, που εν τέλει φτάνει με περισσή φροντίδα και αγάπη στον τηλεθεατή. Το παιχνίδι της Cyanide, από την άλλη, δεν είναι. Η εταιρεία διάλεξε (σοφά ίσως σε αυτά τα πρώτα στάδια επαφής με το όλο εγχείρημα) να ασχοληθεί με γεγονότα που «τρέχουν» λίγο πριν αλλά και παράλληλα με τα αντίστοιχα που διαδραματίζονται στην τηλεοπτική σειρά.

Λίγο πρίν, λοιπόν, το θάνατο ή δολοφονία του John Ahryd, του «Χεριού του Βασιλιά», και την ανάληψη των καθηκόντων από τον Eddard Stark, παρακολουθούμε την πορεία δύο πρωταγωνιστών, του βετεράνου της φρουράς Nightwatch, Mors Westford και ενός ιερέα, του Alester Sarwyck, που μετά από χρόνια γυρίζει στον οίκο του (που βρίσκεται υπό την εξουσία του οίκου των Lannisters) για να βρει δολοφονημένο τον πατέρα του, εξαφανισμένο και κατηγορούμενο τον αδελφό του και αίολη την τύχη της αδελφής του.

Μέχρι του σημείου που οι δύο ήρωες συναντώνται, οι ιστορίες τους παρουσιάζονται υπό μορφή κεφαλαίων και εναλλάξ, επιλογή που αποπροσανατολίζει και δρα εγκληματικά εναντίον του όποιου ρυθμού φιλοδοξούσε να έχει το παιχνίδι. Οι δύο ήρωες συναντώνται κατά την αναζήτηση του ίδιου, μυστηριώδους προσώπου, μίας γυναίκας, που παίζει κομβικό ρόλο σε μία ενδιαφέρουσα πτυχή του σύμπαντος του Game of Thrones, που όμως, υπό τη διάτρητη και σκουριασμένη αιγίδα του παιχνιδιού, χάνει πολύ πρώιμα το ενδιαφέρον της.

Το Game of Thrones: The Game θεωρητικά είναι RPG και μάλιστα μεγάλης διάρκειας (20-25 ώρες). Η εντύπωση, όμως, αυτή είναι άκρως παραπλανητική, αφού πολύ γρήγορα ο παίκτης θα πιαστεί στα δίχτυα ενός απόλυτα ευθύγραμμου τίτλου με κίβδηλα RPG στοιχεία, που τον οδηγεί από την αρχή του κάθε κεφαλαίου στο τέλος του, μέσα από ατέρμονους διαλόγους, ατελείωτα σεναριακά γεμίσματα χωρίς κανένα ενδιαφέρον, δύο τρεις άνευρες μάχες μηδενικής πρόκλησης και μία τελική μάχη που μπορεί να σπάσει πολλά χειριστήρια. Αυτή είναι ως επί το πλείστον η δομή του κάθε κεφαλαίου μέχρι το τέλος του παιχνιδιού και οι όποιες εξαιρέσεις αντικαθιστούν τις ελάχιστες μάχες με ακόμα περισσότερους ανούσιους διαλόγους.

RPG= "Really Problematic Game"

"Παικτικά", υπάρχουν μια-δυο καλές ιδέες, που δυστυχώς χρησιμοποιούνται απόλυτα κατευθυνόμενα κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού σε σημεία που "φωνάζουν" ότι πρέπει να χρησιμοποιηθούν. Φερειπείν, η μετενσάρκωση του Mors στο σκύλο του, που ψάχνει ίχνη για την ολοκλήρωση ενός quest, ή η έκτη αίσθηση του Alester για την ανακάλυψη μυστικών περασμάτων και μοχλών.

Η διαχείριση του Inventory είναι η βασικότερη που θα μπορούσε να υπάρχει και κάθε χαρακτήρας έχει και ένα δικό του δέντρο ικανοτήτων (που αποκτώνται με κάθε level που κερδίζεται) πέρα από αυτό των τριών αρχικών επιλογών (ας πούμε warrior, ranger και assassin χονδρικά) -o Mors με ειδικές κινήσεις και ικανότητες ενός έμπειρου πολεμιστή, και ο Alester με κάποιες πιο απόκρυφες λόγω της ιδιότητάς του ως ιερέως του R’hlorr.

{PAGE_BREAK}

Οι ικανότητες και οι ειδικές κινήσεις ενεργοποιούνται κατά τη διάρκεια της μάχης, που είναι ένα υβρίδιο real time και turn based κινήσεων, με τον παίκτη να μπορεί να προγραμματίσει μέχρι και τρεις κινήσεις, με τον χρόνο να κυλάει πιο αργά (όχι να παγώνει) και με την εμφάνιση του κυκλικού μενού. Όπως περίπου στο Witcher 2 δηλαδή. Ίσως θα μπορούσε να ήταν κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον από αυτό το άνευρο τελικό αποτέλεσμα που μας παρουσιάζει η γαλλική εταιρεία, αλλά ακόμα κι έτσι να ήταν, η αραιή και χωρίς ρυθμό εμφάνιση των ευκαιριών για μάχη, αφαιρεί και την τελευταία ικμάδα από το σύνολο.

H εξερεύνηση στο χώρο δεν έχει κανένα ειδικό βάρος, αφού το μοναδικό αντάλλαγμα είναι εξοπλισμός προς πώληση και λίγα νομίσματα. Κατά τα άλλα, οι άχρωμοι και χωρίς καμία σχεδιαστική προσωπικότητα χώροι, καλύτερα να μένουν ανέγγιχτοι και να λειτουργούν μόνο ως background των κουραστικών διαλόγων. Ανύπαρκτα είναι εν πολλοίς και τα δευτερεύοντα quests, τα οποία περιορίζονται σε κάποια πολύ στοιχειώδη, εκ των οποίων τα περισσότερα χάνονται με την πάροδο των κεφαλαίων.

Τεχνικά, ο τίτλος της Cyanide -με όρους και δεδομένα  του 2012- ανήκει σε άλλη εποχή, με αδιάφορα περιβάλλοντα, κακό σχεδιασμό χαρακτήρων και έννοιες όπως textures, φωτισμός, animation και ειδικά εφέ, να ακούγονται ως κομμάτια μια μακρινής πραγματικότητας. Κυρίως, χάνεται η χρυσή ευκαιρία που είχε η ομάδα ανάπτυξης να χρησιμοποιήσει δημιουργικά τοποθεσίες και εικόνες από την ίδια την τηλεοπτκή σειρά. Ούτε αυτό το καταφέρνουν οι Γάλλοι, και χάνουν και σε αυτό το γύρο με συντριπτική διαφορά. 

Συμπέρασμα

Το Game of Thrones είναι ένα κακό παιχνίδι. Αναρωτιόμαστε γιατί έστω και σε έναν τομέα θα έπρεπε να κάνουμε μια προσπάθεια να αμβλύνουμε τις εντυπώσεις. ‘Ενας τίτλος, που μετά από 4-5 ώρες φαντάζει αγγαρεία για τον παίκτη και το κάθε λεπτό που περνάει είναι επίπονο και βασανιστικό, δε θα έπρεπε να έχει καμία τύχη, από όποια εταιρεία και αν προέρχεται, όποιο franchise και αν εκπροσωπεί.

Αν ψάχνετε για "companion" σε βιβλίο και σειρά, τολμήστε, οι υπόλοιποι δεν έχετε τίποτα να βρείτε εδώ.

Σάββας Καζαντζίδης