Wreckateer

Τύφλα να’χει η πολιορκία της Minas Tirith…

Προσπαθώντας να εκμεταλλευτεί την τεράστια επιτυχία του Angry Birds (όλοι αυτό δεν κάνουν τελευταία άλλωστε;) η Microsoft προσφέρει το Wrekcateer ως το δεύτερο «επεισόδιο» στο φετινό Summer of Arcade. Το Wreckateer είναι μια παραγωγή της Iron Galaxy Studios και, πρακτικά, πρόκειται για ένα «3D Angry Birds με χρήση του Kinect». Τι σημαίνει αυτό; Η απάντηση είναι απλούστατη. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ένα παιχνίδι καταστροφών, στο οποίο ο παίκτης καλείται να γκρεμίσει κάστρα εξαπολύοντας κατά αυτών βόμβες, πέτρες και κάθε λογής αντικείμενο πολιορκίας. Προκειμένου να διαφοροποιηθεί αισθητικά από το Angry Birds, το Wreckateer μεταφέρει τον παίκτη σε ένα μεσαιωνικό/ high fantasy περιβάλλον, όπου αναλαμβάνει το ρόλο ενός μαθητευόμενου… «γκρεμιστή». Στον κόσμο αυτού του παιχνιδιού οι βασιλείς μάλλον έχουν πλεόνασμα χρυσού και, έτσι, αντί να βρουν άλλο τρόπο να διώξουν τα Trolls που καταλαμβάνουν τα κάστρα τους, τα γκρεμίζουν, στέλνοντας σε χλοερό τόπο μαζί με αυτά και τα Trolls. Αυτή είναι η βασική ιδέα του τίτλου. Μην αναζητήσετε σενάριο και πλοκή, με ένα απλό, arcade παιχνίδι έχουμε να κάνουμε εδώ, το οποίο σκοπό έχει την άμυαλη και εύπεπτη διασκέδαση για την παρέα.

Πώς θα γίνει αυτό; Τονίζουμε εδώ ότι το Wreckateer απαιτεί τη χρήση του Kinect (ένας Θεός ξέρει γιατί, μιας και θα μπορούσε άνετα να παιχθεί και με το απλό controller), το οποίο μεταφέρει τις κινήσεις μας εντός του τίτλου. Ο παίκτης πρέπει να σταθεί μπροστά από μια βαλλίστρα και, εκτελώντας μια σειρά από κινήσεις, να καταστρέψει τα κάστρα, τους πύργους, τα γύρω σπίτια, τα… αερόστατα των Trolls και, γενικά, οτιδήποτε υπάρχει στην απέναντι από εμάς πλευρά του χάρτη. Η βασική αρχή στη λειτουργία του Wreckateer είναι απλούστατη και, ευτυχώς, δεν ζητάει ποτέ από τον παίκτη εξειδικευμένες κινήσεις. Το μόνο που πρέπει να κάνουμε πριν από κάθε βολή, είναι να «αρπάξουμε» το εκάστοτε διαθέσιμο βλήμα, να κάνουμε ένα βήμα πίσω σαν να τεντώνουμε το λάστιχο της βαλλίστρας και, τέλος, να αφήσουμε το βλήμα προς το στόχο μας. Βέβαια, κάποια μικρή τεχνική σίγουρα απαιτείται, αφού αφενός μπορούμε να περιστρέψουμε τη βαλλίστρα στους Χ και Ψ άξονες για να στοχεύσουμε καλύτερα, αφετέρου έχουμε τη δυνατότητα να ελέγξουμε λίγο τα βλήματα καθώς αυτά θα ταξιδεύουν προς το στόχο, κουνώντας τα χέρια μας.

Το παιχνίδι της Iron Galaxy δεν κάνει απολύτως τίποτα πρωτότυπο και ό,τι κάνει, το κάνει χλιαρά, χωρίς να συγκινεί ιδιαίτερα. Οι διαφορετικές κινήσεις που απαιτούνται για να ελέγξουμε τα διάφορα βλήματα δεν προσφέρουν ιδιαίτερη ποικιλία και βασίζονται σε κινήσεις που δεκάδες φορές έχουμε δει να εφαρμόζονται στο Kinect, ενώ και η ποικιλία των επιπέδων και του σχεδιασμού των κάστρων δεν βοηθά την κατάσταση. Πού κρύβεται, λοιπόν, το μυστικό της (όποιας) επιτυχίας; Στο σκορ φυσικά. Κάθε βολή που βρίσκει το στόχο της φέρνει πόντους, multipliers, μετάλλια, νέες βολές, νέα είδη βλημάτων, bonuses και… achievements. Έτσι, βασιζόμενο στον εθισμό που είναι σε θέση να προκαλέσει στον παίκτη, το Wreckateer είναι πραγματικά σε θέση να «κολλήσει» τον οποιονδήποτε στην οθόνη για λίγη ώρα. Για λίγη όμως, διότι σύντομα γίνεται αντιληπτό ότι το παιχνίδι είναι τόσο ρηχό όσο μια παιδική φουσκωτή πισίνα και ότι δεν έχει τίποτα παραπάνω να προσφέρει εκτός από ορισμένα λεπτά γέλιου και διασκέδασης για την παρέα.

Το ευχάριστο είναι ότι αυτά τα λίγα λεπτά θα κυλήσουν όμορφα και χωρίς προβλήματα. Και αυτό διότι μετά από καιρό είδαμε ξανά ένα παιχνίδι για το Kinect που δουλεύει –λογικό, αφού οι κινήσεις που ζητά είναι απλοϊκές και σχετικά εύκολες για ανάγνωση. Το σύστημα εκτόξευσης υπακούει άριστα στις εντολές του παίκτη, το ίδιο και η δυνατότητα ελέγχου των βλημάτων αφού αυτά έχουν φύγει από τη βαλλίστρα, ενώ σίγουρα highlight αυτού του εξαιρετικού χειρισμού αποτελεί ο έλεγχος των «ιπτάμενων βλημάτων», τα οποία ελέγχουμε απλώνοντας τα χέρια μας και εξομοιώνοντας την πτήση. Συμπαθητικός είναι και ο τεχνολογικός τομέας του Wreckateer, αφού με την υπογραφή της Unreal Engine 3 σχεδιάζονται όμορφα τοπία και αξιοπρεπή γραφικά, χωρίς όμως να απεικονίζεται κάτι πραγματικά σπουδαίο. Τέλος, έχουμε απαλά μουσικά θέματα, με «μεσαιωνικό» άρωμα (δυστυχώς, το 1812 του Τσαϊκόφσκι που ακούγεται στο trailer δεν περιλαμβάνεται στο soundtrack…) και βαριές, σκωτικές προφορές για τους χαρακτήρες, οι οποίες ταιριάζουν στο όλο κλίμα.

Εν κατακλείδι, το Wreckateer είναι μια ακόμα αξιοπρεπής, «Summer of Arcade» πρόταση, που θα αφήσει σχετικά ικανοποιημένους όσους έχουν στην κατοχή τους Kinect και αναζητούν ένα «Angry Birds» για την κονσόλα τους. Αλλά μέχρι εκεί…

Γιώργος Καλλίφας