2012: Τα παιχνίδια που αγαπήσαμε

Η συντακτική ομάδα του GameOver διαλέγει τα παιχνίδια που ξεχώρισε μέσα στη χρονιά

Γιώργος Καλλίφας

Παράξενη χρονιά το 2012. Ξεκίνησαν οι Unboxholics, άρχισε εκπομπή στον ΣΚΑΪ με τη στενή συνεργασία μας, νέες στήλες δημιουργήθηκαν, αλλαγές στον επαγγελματικό τομέα σε ό,τι αφορά το GameOver έγιναν (αλλαγές που θα γίνουν γνωστές σε όλους σας εντός του 2013) και αλλαγές ήρθαν στο οικογενειακό μου περιβάλλον. Και είναι αυτές, οι αλλαγές στην οικογένειά μου, με τη γέννηση της δεύτερης “διαδόχου”, που με κράτησαν αρκετά μακριά από τα gaming δρώμενα του Σωτηρίου Έτους 2012. Η μικρή “μπέμπα”, που λίαν συντόμως θα ονομαστεί “Βικτώρια”, δεν με άφησε να δω ούτε Dishonored, ούτε Mark of the Ninja, ούτε The Walking Dead, ούτε Max Payne 3, ούτε πολλά ακόμα. Χαλάλι της όμως, γιατί η γέννηση ενός παιδιού και ο συνεχής και καθημερινός αγώνας να το μεγαλώσεις είναι δυσκολότερη εμπειρία από οποιοδήποτε “Veteran” επίπεδο του πιο σκληροτράχηλου boss fight στο πιο δύσκολο παιχνίδι όλων των εποχών. Και για αυτό πρέπει να την ευχαριστήσω, γιατί μέσα από τέτοιες εμπειρίες μόνο πιο δυνατός μπορείς να βγεις.

Ένα τεράστιο ευχαριστώ πρέπει να πω -όσο κλισέ και αν φαντάζει- και σε όλα τα παιδιά που συνεισφέρουν με το αστείρευτο μεράκι και την τρέλα τους στο GameOver. Όλοι οι mods και οι συντάκτες “πάλεψαν” και φέτος υπό αντίξοες συνθήκες και νομίζω ότι τα κατάφεραν άριστα. Και όλα αυτά τα παιδιά κλείνουν την παρουσία τους στο GameOver για το 2012 με το πολυσέλιδο αφιέρωμα που ακολουθεί, όπου ο καθένας περιγράφει με το δικό του, απολύτως προσωπικό, ύφος αυτά που αγάπησε περισσότερο στο gaming του 2012. Όχι, δεν είναι βραβεία, δεν είναι “Top 5”, “Top 10”, “Game of the Year” κ.λπ. Είναι η απλή επιβράβευση 10 και πλέον gamers στα πονήματα που τους ταξίδεψαν με έναν τρόπο που μόνο αυτό το μέσο είναι σε θέση να το πράξει. Και μερικά από αυτά τα ταξίδια περιγράφω και εγώ παρακάτω.

Binary Domain
Δίπλα στο λύμα “Sleeper Hit” θα πρέπει να μπει ο τίτλος της SEGA. Τέλος! Ήρθε από το πουθενά, δεν διαφημίστηκε σχεδόν καθόλου, ελάχιστοι του έδωσαν σημασία και όμως, να που ένα shooter από την Ιαπωνία εξελίχθηκε σε κάτι πραγματικό όμορφο. Αν είχε δοθεί μεγαλύτερο βάρος στην παραγωγή και την προώθηση, πολλοί περισσότεροι θα μιλούσαν σήμερα για αυτό.

Halo 4
Ήμουν ένας εκ των “άπιστων Θωμάδων”… Δεν περίμενα ότι το franchise Halo θα επιβίωνε -τουλάχιστον ως είχε μέχρι το Reach- χωρίς τη Bungie στο τιμόνι της ανάπτυξης. Και η 343 μας έβγαλε επιδεικτικά τη γλώσσα, λέγοντας (μιμούμενη τον Καρπά) “Νομίιιιζεις”…

Borderlands 2
Μαθήματα open world σχεδιασμού, χιούμορ, gunplay και διάρκειας. Μα πάνω από όλα, πραγματεία από τη Gearbox στο “πώς δεν μας νoιάζουν οι νόμοι των σύγχρονων videogames. Κάνουμε ό,τι θέλουμε!”. Απλά…

Journey
Ένα από τα παιχνίδια που μπορούν να σε κάνουν να προσεγγίσεις το μέσο από μια διαφορετική οπτική γωνία. Καμία σημασία δεν έχει η διάρκεια, ο χειρισμός, η ποιότητα των γραφικών και όλα τα σχετικά που “κρίνουμε” σε κάθε παιχνίδι. Εδώ οι θεμελιώδεις αρχές του gaming κάμπτονται για να φέρουν τον παίκτη μπροστά σε μια εμπειρία χωρίς προηγούμενο.

Mass Effect 3
Γιατί… “έτσι!”.

Να τονίσω ότι δυστυχώς δεν μπόρεσαν όλα τα μέλη της συντακτικής ομάδας να ετοιμάσουν κομμάτι για το συγκεκριμένο άρθρο, αλλά καμία σημασία δεν έχει αυτό. Όλοι προσέφεραν τα μέγιστα φέτος (μνεία πρέπει να γίνει φυσικά και στους Super Karpas Bros., στον Αλέκο για τη δουλειά του στους Unboxholics και στον Σάκη για… τα πάντα όλα) και για αυτό τους ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου! Όπως θα ευχαριστήσω και όλους εσάς, τους χιλιάδες αναγνώστες που μας διαβάζετε καθημερινά, μας τιμάτε με το να μας εμπιστεύεστε και βοηθάτε να κάνουμε αυτό το site -που ξεκίνησε ταπεινά το 2005- κάθε μέρα και πιο πλήρες. Α, και μην παίρνετε απολύτως τοις μετρητοίς τις διάφορες κακές στιγμές μας, άνθρωποι είμαστε και κάνουμε και λάθη. Εδώ είμαστε για να τα βλέπουμε, να τα αναγνωρίζουμε και να γινόμαστε καλύτεροι.

Καλή χρονιά με υγεία και δημιουργικότητα σε όλους! 

{PAGE_BREAK}

Οδυσσέας Γιαννιώτης

The Walking Dead – Telltale Games

Το παιχνίδι της Telltale έπιασε το νόημα του πως να εκμεταλλευτεί κανείς με τον καλύτερο τρόπο την αναγωγή του storytelling ως μοναδικό παράγοντα gameplay. Σίγουρα λείπουν σημαντικά στοιχεία, με πρώτο και καλύτερο το challenge, όμως αν στο τέλος της ημέρας εκείνη η αίσθηση που θα μείνει είναι η εμπειρία της διάδρασης, τότε αυτή ήταν η δυνατότερη και συνάμα πιο ξεχωριστή.

Τhe Secret World – Funcom

Το παιχνίδι της Funcom ήρθε απλά να επιβεβαιώσει την αδυναμία που έχει στον τρόπο που σχεδιάζει παιχνίδια το νορβηγικό studio. Προσφέρει μια γεμάτη rpg εμπειρία σε online περιβάλλον, με το μαγικό άγγιγμα του δημιουργού των Longest Journey και Dreamfall να αφήνει το στίγμα του στο σύνολο της αισθητικής του τίτλου. Δεν ξέρω αν για τίτλους όπως αυτόν κατά πόσο δόκιμος είναι ο όρος “mmorpg”, αφού ουσιαστικά η εμπειρία είναι εφάμιλλη ενός τεράστιου single player rpg με online χαρακτηριστικά, μια συνταγή που είδα ξανά στο Age of Conan και περισσότερο στο Star Wars: The Old Republic με τη μόνη διαφορά ότι ποτέ άλλωτε δεν είχαν παρουσιαστεί σε τόσο υψηλό επίπεδο τα αισθητικά μέρη ενός τίτλου, τα γραφικά, ο ήχος, το level design, το δέσιμο solo και multi με τόσο καλογραμμένες ιστορίες και βάθος.

Mark of the Ninja – Klei Entertainment

Ουσιαστικά εδώ υπήρξε κόντρα με το Dishonored για το ποιος stealth τίτλος μου άρεσε περισσότερο. Ο τίτλος της Klei ειναι ευρηματικός από την αρχή έως το τέλος συνδυάζοντας άψογα stealth gameplay με ninja φιλοσοφία και πραγματικά τον καταχάρηκα κάτι που έχει καιρό να συμβεί με δισδιάστατο παιχνίδι – που ήταν ένας ακόμα λόγος που τελικά το επέλεξα.

Botanicula – Amanita Design

Τι να γράψω για το Botanicula…. Όταν κάθε ένας που έμπαινε στο μαγαζί το κοίταζε στο laptop και ρωτούσε τι είναι αυτό, του έλεγα έλα να με βοηθήσεις να προχωρήσω και κολλούσαμε στην οθόνη…. Ε, είναι Botanicula, τέλος.

Από εκεί και ύστερα υπάρχουν διάφοροι τίτλοι που μου άρεσαν αλλά κανένας δεν έκανε τη διαφορά στη γραμμή τερματισμού. Τα Deponia, XCOM, Dishonored, Guild Wars 2, Sonic Transformed, Κingdoms of Amalur είναι μερικοί που θα μπορούσαν να συμπληρώσουν τη πεντάδα. Οφείλω πάντως κάποια στιγμή να κάνω δώρο στον εαυτό μου το ταξίδι του Journey. Κάλλιο αργά παρά ποτέ θαρρώ. Με το 2013 να αναμένεται το ίδιο δυνατό σε τίτλους το μόνο που μπορώ να ευχηθώ σε όλους είναι να έχουμε την υγειά μας για να χαιρόμαστε τις μοναδικές συγκινήσεις που προσφέρει το gaming. 🙂

{PAGE_BREAK}

Μαρία Γούναρη

Ένας χρόνος πέρασε γεμάτος παιχνίδια. Παιχνίδια με πρωτότυπες ιδέες, με συναρπαστική ατμόσφαιρα, με καθηλωτική μουσική, με συναισθήματα και εικόνες, και παιχνίδια που έφεραν την απογοήτευση και τη δυσαρέσκεια. Ένας χρόνος στη συντακτική παρέα του GameOver (τους πρώτους δύο μήνες δεν τους μετράω γιατί ήμουν σε περίοδο προσαρμογής, κοινώς «ψάρακας»). Ένας χρόνος με πολλά σκαμπανεβάσματα, με όμορφες αλλά και δύσκολες στιγμές. Όμως, μέσα από τα παιχνίδια μου δόθηκε η ευκαιρία –και θέλω να πιστεύω και σε όλους εσάς- να δραπετεύσω σε άλλους τόπους, να ξεχαστώ, να χαλαρώσω, να ταξιδεύσω. Όλα αυτά βέβαια χωρίς να βάζω σε καμία περίπτωση παρωπίδες σε όσα συμβαίνουν γύρω μου, στη χώρα μου, και με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο μας έχουν επηρεάσει όλους. Παρακάτω είναι τα παιχνίδια που θα ήθελα να ευχαριστήσω περισσότερο για τις μαγικές στιγμές που μου χάρισαν. Δεν είναι απαραίτητα τα καλύτερα παιχνίδια της χρονιάς, μιας και αρκετοί είναι οι σημαντικοί τίτλοι που δεν έτυχε να παίξω. Max Payne 3, Mass Effect 3, Borderlands 2, Hitman, Journey, είναι ορισμένα ποιοτικά παιχνίδια που μου έρχονται απ’ ευθείας στο νου, που δεν κατάφερα να ασχοληθώ όσο θα ήθελα μαζί τους.

Επίσης τα περισσότερα όπως θα παρατηρήσετε είναι indie παιχνίδια. Μια κατηγορία που αγαπώ ιδιαίτερα, χάρη της ιδιομορφίας της. Ανεξάρτητοι δημιουργοί, με χαμηλό budget προσπαθούν με όρεξη, κόπο και μεράκι να δημιουργήσουν κάτι πραγματικά μοναδικό, που σε ορισμένες περιπτώσεις δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει από μεγάλες παραγωγές. Όμως ας μη χρονοτριβούμε άλλο, τα πέντε παιχνίδια που θα μείνουν στην καρδιά μου, για ξεχωριστό λόγο το καθένα είναι τα παρακάτω:

• The Walking Dead
Από τον Απρίλιο μέχρι τον Δεκέμβριο. Μας έβγαλε την ψυχή η Telltale Games, όμως μας παρέδωσε κάτι πραγματικά μοναδικό. Ένα παιχνίδι που βαδίζει στα χνάρια του Heavy Rain, όμως προσωπικά μου φάνηκε πολύ πιο ώριμο. Η συναισθηματική φόρτιση που μου δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια των επεισοδίων ήταν ανεπανάληπτη και το δέσιμο με τους χαρακτήρες ήταν πρωτόγνωρη -τουλάχιστον για τα δεδομένα των βιντεοπαιχνιδιών. Ανυπομονώ για τη δεύτερη σεζόν. Μέχρι τότε σας συνιστώ να μη το χάσετε.

• Dear Esther
Ακόμη ένας τίτλος που κατηγορήθηκε ότι δεν ανήκει στην κατηγορία των καθαρόαιμων βιντεοπαιχνιδιών. Αρκετές γνώμες γράφτηκαν σε sites, blogs και forum. Όμως σε αυτό που εγώ κατέληξα είναι ότι πάνω από όλα μετράει η εμπειρία και η γεύση που σου αφήνει ο τίτλος όταν τον ολοκληρώσεις. Εσείς το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να αφήσετε το παιχνίδι να σας οδηγήσει… και εκείνο ξέρει που θα σας πάει. Καλού -κακού πάρτε και ένα λεξικό μαζί σας γιατί μάλλον θα σας χρειαστεί.

• Superbrothers: Sword & Sworcery EP
Συναίσθημα, εικόνες, μουσική, ατμόσφαιρα, όνειρο, πραγματικότητα. Είναι μόνο μερικές λέξεις που μπορούν να περιγράψουν αυτό το απολαυστικό ταξίδι. Μια εμπειρία που δεν απευθύνεται σε όλους, καθώς η 8bit λογική του ίσως να ξενίσει ορισμένους, όμως εκεί είναι που βρίσκεται η απλότητα και η ομορφιά του τίτλου. Αξίζει τον κόπο για μία δοκιμή.

• Legend of Grimrock
Το LoG μόνο με το Dark Souls μπορώ να το συγκρίνω, φυσικά μιλώντας από θέμα δυσκολίας. Ένας τίτλος που δεν χαϊδεύει τα αυτιά των gamers, αλλά απεναντίας δοκιμάζει στο έπακρο τις δυνατότητές τους. Ένας indie τίτλος τεσσάρων ανθρώπων, που ήρθε από το πουθενά και αναβίωσε με τον καλύτερο τρόπο την κατηγορία των  dungeon crawlers.

• Vessel
Για το τέλος άφησα το Vessel. Όπως θα ξέρετε οι περισσότεροι, ξεκίνησα στο GameOver γράφοντας άρθρα και ακόμα αυτό συνεχίζω να κάνω κατά κύριο λόγο. Όμως το vessel ήταν το πρώτο παιχνίδι με το οποίο εγκαινίασα τη στήλη των review και για αυτό το λόγο είναι ξεχωριστό για μένα. Μπορεί να μην είναι το πιο απίστευτο ή το πιο πρωτοποριακό ή το πιο καινοτόμο παιχνίδι του 2012… όμως είπαμε, αυτό είναι το δικό μου top 5.

Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχηθώ σε όλους και όλες ο νέος χρόνος, να μας φέρει υγεία, ευτυχία, λιγότερα προβλήματα και φυσικά πολλά και όμορφα βιντεοπαιχνίδια που θα καταφέρουν να μας διασκεδάσουν και όχι να μας διχάσουν. Γιατί αυτό δεν είναι και το νόημα των βιντεοπαιχνιδιών;

Ενωμένοι λοιπόν, με αγάπη και ελπίδα θα ξεπεράσουμε τα όποια προβλήματα προκύψουν. Λέξεις που η κοινότητα του GameOver έχει αποδείξει και έμπρακτα τη δύναμή τους.

Καλή χρονιά σε όλους και όλες !!!

{PAGE_BREAK}

Νίκος Δερλός

Λίγες μέρες μας χωρίζουν από το 2013, κι όμως είμαστε ακόμα εδώ. Δεν βίωσα καμία καταστροφή, κανένα Nibiru να μου γαργαλάει το σβέρκο, και κανέναν Ε.Τ. να μου κλείνει το μάτι. Είμαι ακόμα εδώ όπως και όλος ο κόσμος, και πώς θα μπορούσα να λείπω άλλωστε; Ακόμα δεν έχω δει το Hobbit, δεν έχω παίξει το The Witcher 2 και δεν έχω διαβάσει το “Όνομα του ανέμου”. Ήταν δύσκολη χρονιά για όλους. Και ίσως, για κακή τύχη πολλών, ήταν πολύ καλή χρονιά για το αγαπημένο μας χόμπι. Οι ορδές τον games που ξεπετάγονταν σε μηνιαία βάση, μου θύμισαν τα Orks από τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Ποιο να διαλέξω πρώτα, πόσο κοστίζει αυτό, πόσο το άλλο; Καλώς η κακώς λεφτά δεν υπάρχουν. Έπαιξα ελάχιστα games, εκ τον οποίων κάποια από αυτά ήταν “δανεικά” από Video Clubs είτε από φίλους. Ελάχιστες φορές κατάφερα να βάλω €10 στην άκρη, με σκοπό να αποκτήσω έναn τίτλο μέσα στους επόμενους 5 με 6 μήνες. Υπάρχει και ένα κορίτσι άλλωστε, που όπως και να’ χει, πρέπει να βγει και λίγο από το σπίτι. Δεν την πειράζει που παίζω League of Legends όταν βλέπει φως στο τούνελ -πως μπορεί; -, αλλά σίγουρα θα έτρωγα παντόφλα αν ήξερε ότι έδωσα €50 για τον Shepard.

Χαλάλι του όμως. Το ζήτημα εδώ είναι ότι η υποτιθέμενη κρίση μας βοήθησε στο να αποκτήσουμε πιο αξιόλογους τίτλους, απ’ ότι θα κάναμε σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση, καθώς μπαίνουμε σε διαδικασία “σοβαρότερης” επιλογής. Ποιος άλλωστε δεν έχει καταλήξει στο παρελθόν να βρεθεί αντιμέτωπος με ένα game το οποίο να το βλέπει και να κλαίει -όχι από χαρά.

Εύχομαι σε όλους καλές γιορτές με χαρά και υγεία. Αυτό δεν είναι άλλωστε που μένει στο τέλος;

1. Journey
Ξυπνάς μόνος στην έρημο. Δεν ξέρεις γιατί βρέθηκες εκεί, αλά ούτε και τι πρέπει να κάνεις. Το πρώτο βήμα είναι βαρύ. Πρέπει όμως να προχωρήσεις. Βλέπεις ένα φως στον ορίζοντα. Δεν ξέρεις τι είναι, ξέρεις όμως ότι σε καλεί, ξέρεις ότι πρέπει να φτάσεις εκεί, χωρίς να έχεις ιδέα για το λόγο. Ο ήλιος καίει, δεν σε απασχολεί όμως. Αν είσαι τυχερός, ένα πλάσμα που σου μοιάζει θα είναι δίπλα σου. Είναι εκεί να σε βοηθήσει, να σε κάνει να πιστέψεις ότι δεν είσαι μόνος. Θα βρεις δυσκολίες στο δρόμο σου, είναι μακρύς. Αλλά θα φτάσεις. Αυτό είναι το Journey.

2. Dishonored
Δεν είχα ιδέα για το συγκεκριμένο έως ότου κυκλοφόρησε. Βρήκα ένα αφιλόξενο περιβάλλον, με εικαστικό που θυμίζει Λονδίνο 19ου αιώνα, Stealth πρώτου προσώπου και μεταφυσικά στοιχεία. Δεν ήθελα κάτι παραπάνω. Το μόνο αρνητικό ήταν που μου θύμισε πόσο άμυαλος ήμουν που δεν ασχολήθηκα πότε με τα Thief

3. Mass Effect 3
Είσαι ο Shepard, έρχονται οι εξωγήινοι και πρέπει να σώσεις τον κόσμο. Ένα game το οποίο έχει τεράστιο βάθος, σε αντίθεση με τον πρόλογο. Είναι ένα επικό κλείσιμο για μια επική τριλογία. Δεν χρειάζεται να πω κάτι παρά πάνω, τα ξέρετε εξάλλου.

4. Far Cry 3
Ναι το Far Cry 3 το ευχαριστήθηκα παραπάνω από πολύ. Διαθέτει μία χιλιοειπωμένη ιστορία που θα έκανε πολλά άτομα να δουν την ταινία Beach, διαθέτει έναν εξαιρετικό χαρακτήρα ονόματι Vaas που για κακό του κεφαλιού της η Ubisoft δεν του έδωσε την απαιτούμενη βάση, και εκτός αυτού μπορεί να καταντήσει λιγάκι κουραστικό. Παρόλα αυτά είναι εδώ για να σε κάνει να το αγαπήσεις. Και το καταφέρνει

5. The Walking Dead
Ο τίτλος έτυχε να πέσει στα χέρια μου μέσω προσφοράς στο iTunes. Το αποτέλεσμα ήταν να καταλήξω για δύο ώρες πάνω από την οθόνη του smartphone, καθώς βρέθηκα αντιμέτωπος με ένα Video Game το οποίο βασίζεται στον εκπληκτικό τρόπο αφήγησης της ιστορίας και στις επιλογές που κάνουμε κατά τη διάρκειά του, σε όμορφα και καλοσχεδιασμένα cel-shaded γραφικά, και ένα όμορφο GamePlay βασιζόμενο σε QTEs.

{PAGE_BREAK}

Σάββας Καζαντζίδης

Τι, δεν τελείωσε ακόμα αυτή η γενιά;

Binary Domain
Τι προκύπτει όταν βετεράνοι της βιομηχανίας αποφασίζουν να δημιουργήσουν παιχνίδι με στοιχεία που άλλα εξ αυτών τα κατέχουν και διαπρέπουν και άλλα είναι ένας γοητευτικός αχταρμάς; Προκύπτει το Binary Domain, που για οποιονδήποτε άλλο λόγο είναι ένα σχεδόν κακό παιχνίδι. Για τους λόγους όμως που πραγματικά έχουν σημασία (κεντρική ιστορία –όχι σενάριο- και Gameplay) είναι ίσως το καλύτερο third person shooter παιχνίδι της χρονιάς. Καταπληκτικοί και μεστοί shooting μηχανισμοί, ιστορία βγαλμένη από την καρδιά της New Age περιόδου της Επιστημονικής Φαντασίας και επιτέλους, boss fights. Στην τιμή που πλέον βρίσκεται, επιβάλλεται να παιχτεί.

Ι Am Alive
Αν η Ubisoft είχε δείξει εμπιστοσύνη στην εκπληκτική κεντρική ιδέα του παιχνιδιού και είχε στηρίξει το όραμα των δημιουργών του, και δεν είχε απλά επισπεύσει την arcade κυκλοφορία του με κουτσουρεμένη μορφή, το The Last of Us και οποιοσδήποτε μετα-αποκαλυψιακός τίτλος εντός πενταετίας, θα είχε πολύ σοβαρό πρόβλημα. Συνολικά μπορεί να πρόκειται και για έναν τίτλο που με δυσκολία ξεπερνά τη μετριότητα. Έχει προβλήματα, είναι μικρό, και εισάγει κάποια φθηνά κολπάκια για να αυξήσει τη δυσκολία. Αλλά μπρος στο πόσο άβολα νιώθει ο παίκτης (σε υπερθετικό βαθμό) όλα αυτά μικρή σημασία έχουν. Άβολα. Η λέξη περιγράφει τα πάντα και μόνο όποιος ασχοληθεί σοβαρά με το I Am Alive θα μπορέσει να το νιώσει. Πόσο παιχνιδάρα θα ήταν αυτός ο τίτλος αν κυκλοφορούσε κανονικά;

Dishonored
Η Arcane λέει:
"Λοιπόν, φίλοι μου, εγώ ατελείωτους πόρους για να σχεδιάσω ένα Skyrim και ένα New Detroit δεν έχω. To παιχνίδι μου, βγαίνει και σε πέντε ώρες αν το παίξετε με το λάθος τρόπο. Με γειά σας με χαρά σας βέβαια, αλλά θα χάσετε το 90% του παιχνιδιού. Αλλά αν το παίξετε σωστά θα το καταχαρείτε." Εγώ το έπαιξα «σωστά». Και ήρθα αντιμέτωπος με ένα τίτλο με υποδειγματικό σχεδιασμό επιπέδων, με ξεχωριστή αισθητική, με απόλυτα ικανοποιητικό gameplay και με replay value που δεν καθορίζεται από τους δημιουργούς (που έχουν κάνει λάθη στο συγκεκριμένο τομέα) αλλά από την ίδια τη φύση του, αφού κανείς επιθυμεί να δοκιμάσει περισσότερες από μία φορές τις ικανότητές του σε ένα επίπεδο με κλιμακούμενη δυσκολία. Οι επιλογές της Arcane στο Dishonored είναι γενναίες, και δείχνουν να αγνοούν σύγχρονες τάσεις υπεραπλούστευσης και «κοινωνικοποίησης» του gaming.

Mass Effect 3
Όταν έχεις να διαχειριστείς την κατάληξη της επικότερης Space Opera στην ιστορία του gaming, και το αποτέλεσμα είναι το Mass Effect 3, έχεις πετύχει και έχεις μπεί στο πάνθεον των κορυφαίων δημιουργών του χώρου. Λάθη; Σαφώς και υπήρξαν. Παραλείψεις; Σίγουρα. Κάποιες απογοητεύσεις; Και αυτές μέσα στο παιχνίδι είναι. Τι αξία έχουν όμως όλα αυτά, όταν στην τελική σκηνή πριν τη μάχη του Λονδίνου, στη συνάντηση με όλους τους ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ που επιβίωσαν και έφτασαν μέχρι το τέλος, κάθε ένας από αυτούς θυμίζει ήρωα της δικής μας ζωής για τον οποίο νοιαζόμαστε και συγκινούμαστε; Καμία. Τα παραστρατήματα με το "DLC Τέλος", που απλά εξηγούσε (χωρίς ουσιαστικά να αλλάζει τίποτα) το "Κανονικό Τέλος" σε όσους τα γουστάρουν πιο… μεταφρασμένα, ανήκουν στο παρελθόν και είναι θέμα διαχείρισης και management και όχι του παιχνιδιού. Γιαυτό και δεν το πλήττουν επουδενί.

Where will you be when this is through? Ρωτούσαν στο τέλος του Mass Effect οι Faunts, και η απάντηση είναι ένα χρόνο μετά, ότι είμαστε ακόμα εδώ και θέλουμε να παίζουμε Μass Effect.

Assassin΄s Creed 3
Πόσο μπορεί να πλήξει ένα παιχνίδι η έλλειψη συνολικού και συμπαγούς οράματος από την ομάδα που το δημιουργεί. Αυτό έλειπε από το studio της Ubisoft και γίνεται κάθε λεπτό φανερό μέσα στο παιχνίδι. Πιο απλό gameplay, απουσία ατμόσφαιρας, μπέρδεμα με την ιστορία, αδιάφορος πρωταγωνιστής, και αντικατάσταση του κλασικού Assassin΄s Creed περιεχομένου με μία υπέροχη ανοικτή περιοχή όπου… δεν κάνεις τίποτα. Εκτός όλων των άλλων, η οξεία αντσαρτεντίτιδα είναι και εδώ παρούσα με δεκάδες σεκάνς σπρωγμένου αριστερού μοχλού και πατημένης σκανδάλης που βγαίνουν στον αυτόματο. Ποτέ τα AC δεν ήταν «hardcore» παιχνίδια. Αλλά άλλο αυτό και άλλο “user friendly” μέχρι παρεξηγήσεως.  

{PAGE_BREAK}

Χρήστος Λιάπης

Περίεργη χρονιά η φετινή, από πολλές απόψεις! Σίγουρα ένας κύριος παράγοντας είναι οι δύσκολες μέρες που περνάμε σαν έθνος, αλλά αυτό είναι ένα θέμα με το οποίο δεν θέλω να ασχοληθώ. «Τι λε ρε, πού ζεις ρε Καραμήτρο, εδώ ο κόσμος καίγεται και εσύ παίζεις παιχνιδάκια». Παντού τα βλέπουμε, παντού τα ακούμε, και σίγουρα δεν είναι κακό που θέλουμε να ξεφύγουμε λίγο από αυτά, χρησιμοποιώντας, στην περίπτωσή μας, το gaming ως έναν από τους καλύτερους τρόπους να ξεχαστούμε, να ταξιδέψουμε έστω και για λίγο σε κόσμους πολύ διαφορετικούς. Για εμένα λοιπόν το 2012 ήταν μια περίεργη και μεταβατική χρονιά. Από την αρχή του έτους είχα τις πανελλαδικές εξετάσεις, οι οποίες όμως εν τέλει δεν ανταποκρίνονται ούτε στο ελάχιστο στις ιστορίες τρόμου και στις φήμες που έλεγαν κάποτε ότι «ο γιόκας της κυρά Μαρίας διαβάζει για τις πανελλήνιες, και γι’ αυτό όλη η γειτονιά κάνει ησυχία!». Το καλοκαίρι το πέρασα προσπαθώντας να επανέλθω στην ταχύτητα της βιομηχανίας του gaming, παίζοντας τα παιχνίδια που έχασα και μέχρι τα Χριστούγεννα πέρασα μια μακρά περίοδο μετάβασης στα φοιτητικά δεδομένα.

Αυτό σημαίνει πως όταν ήρθε η ώρα για το παρόν άρθρο, τρομοκρατήθηκα αρκετά, σκεπτόμενος ότι δεν συμπληρώνω ούτε μια πεντάδα από φετινά παιχνίδια! Ευτυχώς λοιπόν, στις καθυστερήσεις πρόλαβα και συμπλήρωσα πεντάδα και παρακάτω ακολουθούν τα παιχνίδια που σημάδεψαν για φέτος τον gaming εαυτό μου. Πιθανότατα (σίγουρα) λείπουν κάποιες από τις πιο καθοριστικές παιχνιδάρες του 2012, αλλά το gaming για μένα είναι τελετουργικό. Αν δεν γίνει σωστά, δεν θα γίνει. Όχι Halo 4, μην με κοιτάς παραπονεμένο από το ράφι σου (εδώ και κάνα μήνα…), προτιμώ να μην ασχοληθώ καθόλου, από το να ασχοληθώ βιαστικά.

Καλές γιορτές σε όλους, περάστε όσες μέρες έμειναν με αγαπημένα άτομα, και φυσικά υγεία πάνω από όλα! Όλα τα υπόλοιπα γίνονται!

5. Call of Duty: Black Ops 2 (PS3)

Όχι γιατί είναι «το πιο πλήρες COD μέχρι σήμερα» όπως σημειώνει ο Τσορβάκος μας. Όχι γιατί γουστάρω γενικότερα Call of Duty (το τελευταίο που αγόρασα ήταν το 4). Ούτε γιατί έπαιξα λίγα παιχνίδια φέτος και δεν είχα τι άλλο να βάλω (ουπς). Απλά και μόνο γιατί η απόλαυση του να παίζεις multiplayer αντισυμβατικά, «θερίζοντας» την πίστα εξοπλισμένος μόνο με Ballistic Knifes και ένα –προσωπικά all time favorite- Tomahawk, είναι απόλαυση από τις λίγες. Και ακόμα, πιστεύω πως καλό είναι το κράξιμο, αλλά από ένα σημείο και μετά πρέπει να παραδεχτούμε πως κάτι έκαναν σωστά εκεί στις IW και Treyarch και το franchise πουλάει σαν ζεστό ψωμί, έστω και αν δεν μας αρέσει η «gaming νοοτροπία» που εκπροσωπεί πλέον.

4. FIFA 13 (X360)

Θα ξεκινήσω λέγοντας πως κάθε λογής ζαρζαβατικά που θα θέλετε να πετάξετε είναι απολύτως καλοδεχούμενα, επειδή ο τζάμπας πέθανε. Θα συνεχίσω, λέγοντας πως θεωρώ "καλλιεργημένο gamer” κάποιον, μόνο υπό την προϋπόθεση ότι προτιμά το FIFA από το PES στη νέα γενιά. Ορίστε, το είπα! Ναι, παραδέχομαι πως η Κοnami επιτέλους έφτιαξε το Pro που αξίζει αυτή η γενιά, αλλά μέχρι να γίνει αυτό η ΕΑ έχει φύγει μπροστά και έχει κανονιοβολήσει τα αντίπαλα δίχτυα χωρίς έλεος. Αναλύσεις εδώ δεν υπάρχουν, πιστεύω πως όποιος δοκιμάσει και τα δύο, θα καταλάβει πως η καλύτερη ποδοσφαιρική εμπειρία που έχουμε γνωρίσει στο gaming μέχρι σήμερα, βρίσκεται στο FIFA 13.

3. Superbrothers : Sword and Sworcery (iOS)

Ε τι να πω εδώ. Το παιχνίδι αυτό δεν είμαι καν σίγουρος ότι είναι παιχνίδι. Είναι ένας από τους λόγους που τα παιχνίδια πολλές φορές δεν τα αναφέρουμε ως παιχνίδια, αλλά ως εμπειρίες. Να πω για το πανέμορφο 8-bit artwork; Να πω για το μοναδικό concept; Να πω για την αξέχαστη μουσική; Τίποτα από τα παραπάνω. Απλά όσοι έχετε την δυνατότητα δοκιμάστε το. Δεν θα αρέσει σε όλους, αλλά είναι πραγματικά κρίμα να μην του δώσετε μια ευκαιρία.

2. Sleeping Dogs (X360)

Το concept είναι γνωστό, χιλιοπαιγμένο σε ιστορίες, βιβλία και κινηματογράφο, και αγαπητό σε όλους. Ο αδικημένος μικρός στέκεται στα πόδια του, καταφέρνει να σηκώσει ανάστημα, και εκεί που δεν το περιμένει κανένας στο τέλος να εκδικηθεί και να αποδείξει σε όσους δεν πίστεψαν σε αυτόν, ότι μπορεί να κάνει πολλά. Ο μικρός στην περίπτωσή μας είναι το Sleeping Dogs, και λόγω του προαναφερθέντος concept κερδίζει μια θέση στη λίστα και στην καρδιά μου. Ποιος να φανταζόταν ότι από τις στάχτες του μέτριου True Crime franchise θα γεννιόταν μια τέτοια παιχνιδάρα; Καλογραμμένη ιστορία, στιβαρό και πλούσιο gameplay, ένα χαοτικό Hong Kong και μια από τις καλύτερες open world εμπειρίες αυτής της χρονιάς. 

1. Mass Effect 3 (X360)

Βασικά εδώ άλλο ήθελα να βάλω, αλλά μετά από μια σύντομη συζήτηση με τον κύριο αρχισυντάκτη άλλαξα γνώμη!

Καλή η πλάκα, αλλά στα σοβαρά τώρα. Το Mass Effect 3 είναι το παιχνίδι για το οποίο αψήφισα τις πανελλήνιες εξετάσεις αλλά και το γεγονός πως ποτέ δεν αγοράζω Day One. Για εμένα δεν υπάρχει ΜΕ3, μόνο σειρά Mass Effect, και όταν τέλειωσα και το τρίτο μέρος της σειράς, ένιωσα πως έκλεισε και ένας κύκλος στη ζωή μου. Αδυνατώ να γράψω κάτι που δεν έχει ήδη γραφεί. Θεωρώ τη σειρά Mass Effect μια από τις καλύτερες στην ιστορία του gaming, μια μοναδική εμπειρία στην ζωή μου, και όσοι δεν το έχετε κάνει, κάντε μια χάρη στον εαυτό σας και ασχοληθείτε με τη σειρά. Αν από την άλλη αποφασίσετε να ασχοληθείτε μόνο με το ME3, καλύτερα να μην το κάνετε καθόλου.

{PAGE_BREAK}

Αλέξανδρος Μιχαλιτσιάνος

Εν αντιθέσει με το περσινό έτος, που με βρήκε να δουλεύω παγωμένος σε μια πιο βορεινή από εμάς χώρα, αυτές τις χρονιάρες μέρες κατάφερα να τις περνάω στη ζεστή και γιορτινή ατμόσφαιρα του σπιτιού μου. Σε μια περίοδο που μια τεράστια μερίδα νέων έχει αγανακτήσει με την κατάσταση της χώρας μας, είναι σημαντικό να θυμόμαστε και τα καλά που μας έχει προσφέρει. Ο θεσμός της οικογένειας καλά κρατεί ακόμα στην Ψωροκώσταινα Ελλάδα και το συναίσθημα αγαλλίασης που σε περιβάλλει όταν είσαι περικυκλωμένος από τους δικούς σου ανθρώπους είναι πολύ καλύτερο από έναν παχυλό μισθό του εξωτερικού. Αφήνοντας τα προσωπικά θέματα στην άκρη, το 2012 ήταν μια περίεργη χρονιά για το gaming. Κυκλοφορίες πολλών high budget τίτλων αλλά και πνιγμός από sequels. Κυκλοφορία δεκάδων indie διαμαντιών, που όμως πολλά χάθηκαν κάτω από το βάρος 2-3 που διαφημίστηκαν πολύ παραπάνω. Δύο νέες κονσόλες στην αγορά (PS Vita και Wii U) αλλά και με τις δύο να δέχονται μιας χλιαρή υποδοχή και αν και τεχνολογικά εντυπωσιακές με τον τρόπο τους, ακόμα δεν έχουν αυτά τα απαραίτητα system sellers για να πείσουν το κοινό να τα αγοράσει. Ελπίζω βέβαια στο μέλλον να αλλάξει αυτό και να δείξουν και τα δύο συστήματα τα δόντια τους μιας και ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις εταιρίες, μόνο σε καλό μπορεί να βγει για τον καταναλωτή. Βέβαια δεν μπορώ να πω πως δεν έχω απολαύσει gaming. Μια δύσκολη επέμβαση με καθήλωσε για μήνες στο κρεβάτι και μέχρι να αρχίσει το επόμενο project για τηνδουλειά μου βρήκα χρόνο και ασχολήθηκα με δεκάδες τίτλους που είχα προσπεράσει το πρώτο εξάμηνο του χρόνου.

Τα διαμάντια, άπειρα. Τα μικρά ζαφείρια, ακόμα περισσότερα. Βέβαια δεν έλειψαν και οι απογοητεύσεις αυτό τον χρόνο. Από τη μία, ξενέρωσα αρκετά με το Max Payne 3. Πολύ μπλα μπλα για μια ιστορία με ελάχιστο αντίκτυπο για τον ήρωα, υπερβολικά πολλοί εχθροί και μάχες και γενικότερα μου έλειπε το πιο σκοτεινό look που με έκανε να αγαπήσω τη σειρά. Από την άλλη, το Assassin’s Creed 3 με το οποίο ασχολήθηκα λίγο τις τελευταίες μέρες και τελικά το άφησα ξανά στην άκρη. Μια από τα ίδια αλλά με πολύ πιο αδιάφορο σκηνικό, χαρακτήρα και ιστορία. Το κεντρικό theme βέβαια τα σπάει, αλλά δεν είναι αρκετό από μόνο του να με κρατήσει στο παιχνίδι.

Τέλος, το RE6 που προσπάθησα πολλές φορές να συνεχίσω αλλά απλά εκνευριζόμουν και άφησα στην άκρη. Ούτε το RE5 με είχε ενθουσιάσει για RE αλλά ως παιχνίδι ήταν πολύ δυνατό. Εδώ μιλάμε για ένα παιχνίδι – τέρας του Frankeinstein με ένα βουνό άσχετα στοιχεία δεμένα μεταξύ τους και κανένα από αυτά να μη δουλεύει έτσι όπως πρέπει. Απαπαπαπα… Στα αγαπημένα μου παιχνίδια από την άλλη, στάθηκε εξαιρετικά δύσκολο να αποφασίσω και νιώθω πως προσβάλω πολλούς από τους τίτλους που δεν αναφέρω. Παρόλα αυτά, θεωρώ πως τα παρακάτω είναι τα παιχνίδια που απόλαυσα περισσότερο τη χρονιά που μας έφυγε (ομολογώ πάντως πως δεν έχω δει ακόμα τα Dishonored, Far Cry 3 και Borderlands 2. Μπορεί να γίνουν πιο αγαπημένα από αυτά στη λίστα μου ή να βγουν απογοητεύσεις για εμένα. Θα δείξει ο νέος χρόνος.)

Journey
Για εμένα η διάρκεια σε ένα τίτλο έχει μεγάλη σημασία. Σπάνια θα δώσω υψηλή τιμή για ένα πολύ μικρό τίτλο και το Journey με είχε τρομάξει με αυτά που διάβαζα για 1-2 ώρες. Εν τέλει, βρήκα ένα promo κωδικό, το κατέβασα πιο οικονομικά και χάθηκα στον κόσμο του για μέρες. Μα τι παιχνιδάρα είναι τούτη ρε παιδιά; Πρώτο παιχνίδι κράτησε 6 ώρες και μετά το έχω ξαναδεί 4-5 φορές και το παίζει ο κάθε γνωστός που περνάει την πόρτα μου. Απίστευτη ατμόσφαιρα, εκπληκτικό gameplay και υπέροχος κόσμος με έκαναν και εμένα προσκυνητή στο ταξίδι του Journey. Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που το θεωρώ ως ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που έχω δει στη ζωή μου και όχι μόνο το 2012.

The Walking Dead Episodes
Το Episodic gaming και εγώ έχουμε σχέση βαθύτατου μίσους, κυρίως γιατί έχω κάψει τη γούνα μου ουκ ολίγες φορές όπου το Χ επεισόδιο απλά ακυρώθηκε και έμεινα μπουκάλα. Έτσι, περίμενα με υπομονή να ολοκληρωθεί η σεζόν και να παίξω το παιχνίδι, μια υπομονή που επιβραβεύτηκε σε απίστευτο βαθμό. Ένα σενάριο που σπάει κόκκαλα και μια μοναδική ατμόσφαιρα έκαναν αυτό το ιδιαίτερο interactive movie/ adventure να ξεχωρίσει και να επαναφέρει στο προσκήνιο τα παιχνίδια που βασίζονται στην ιστορία και μόνο για να ξεχωρίσουν. Μακάρι να δούμε και άλλες τέτοιες προσπάθειες. Και για να μην ξεχνιόμαστε, ο τίτλος είναι τύπος adventure μικρές μου Κασσάνδρες!

Star Wars The Old Republic
Ναι δεν έχει πολύ end game content. Ναι το PvP δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο. Δεν μου καίγεται καρφί πραγματικά για όλα αυτά. Το Swtor είναι ένα παιχνίδι με 8 ιστορίες των 100+ ωρών η κάθε μία, με απίστευτο lore και backstory, ανατροπές, φοβερή σκηνοθεσία και χαρακτήρες. Και τώρα δε που έγινε και δωρεάν, έχω ξαναβουτήξει με τα μούτρα στον κόσμο του. Πρόκειται για μια εκπληκτική δουλειά που αν και δεν ικανοποιεί τους περισσότερους fans των MMO, όσοι είναι λάτρες των RPGs μπορούν να πάθουν σοκ από το βάθος του τίτλου.

Mass Effect 3
Ναι οκ, το τέλος του δεν ήταν ιδιαίτερα καλό και πλέον το παιχνίδι δεν είναι σχεδόν καθόλου RPG αλλά καθαρόαιμο shooter. Παρόλα αυτά, η τρίτη και τελευταία περιπέτεια του Commander Shepard ήρθε και έκλεισε μια επικά ονειρική τριλογία σε ένα σύμπαν με τεράστιο lore και έχτισε με αυτό τον τρόπο το δικό της μύθο στο πάνθεον του gaming. Με το νέο τίτλο στο franchise να έχει ανακοινωθεί, έχω μεγάλη περιέργεια για να δω προς τα πού θα το πάει η Bioware, αλλά και το αν θα την αφήσει να ενορχηστρώσει σωστά η EA ή θα την οδηγήσει σε τραγικές κινήσεις όπως το Dragon Age 2.

Halo 4 – Mark of the Ninja
Δεν ήταν δυνατόν να αφήσω ένα από τα δύο εκτός της λίστας. Το πρώτο γιατί απέδειξε πως η σειρά μπορεί να συνεχίσει να είναι εκπληκτική δίχως την Bungie, γιατί άνοιξε με πολύ ωραίο τρόπο μια νέα ιστορία αλλά και γιατί έδωσε ένα νέο νόημα στη σχέση μεταξύ Cortana και Chief. Το δεύτερο, από την άλλη, γιατί ένα απλό και λιτό 2d platform κατάφερε να δείξει στη βιομηχανία πώς πρέπει να είναι ένα σωστό stealth game. Αρτιότατοι μηχανισμοί και εκρηκτικό gameplay, μας έδωσαν έναν τίτλο που φόρεσε τα γυαλιά στον ανταγωνισμό του και θέσπισε νέα standards για το stealth, standards που ελπίζω με όλη μου την ψυχή να αντιγράψουν και άλλοι developers.

{PAGE_BREAK}

Γιώργος Πρίτσκας

Περίεργη χρονιά το 2012. Από τη μια, η τρέχουσα γενιά διένυσε σχετικά «αθόρυβα» τον πέμπτο-έκτο χρόνο της και υπόσχεται για τους hardcore οπαδούς της ένα πολύ εντυπωσιακό φινάλε για το ερχόμενο έτος. Από την άλλη, η κυκλοφορία του Wii U που τοποθετήθηκε κάπως «αμήχανα» στην αγορά και ακόμα ψάχνει να βρει την θέση ή ακόμα και τον λόγο ύπαρξης του, αν θέλετε. Και τέλος, το ιδιόρρυθμο περιβάλλον μέσα στο οποίο καλούνται να επιβιώσουν οι παραδοσιακές φορητές κονσόλες. Φαίνεται πως αυτή η χρονιά, ίσως και η επόμενη, αποτελούν μια μεταβατική περίοδο για τη βιομηχανία, μέχρι να εδραιωθεί και πάλι μια κατάσταση ως status quo και να δούμε ποιοι θα βγουν αναίμακτα απ’ όλο αυτό. Ίσως πάλι, το status quo να είναι η μη ύπαρξη ενός status quo. Η “ρευστότητα” και η απόλυτη ελευθερία που αρχίζει να αναπτύσσει και να προσφέρει το διαδίκτυο φαντάζουν τρομακτικά, επικίνδυνα αλλά και πάρα πολύ συναρπαστικά για όλους εμάς που δεν διατηρούμε κανένα συμφέρον στη βιομηχανία. Οπότε, για να είμαστε πιο ακριβείς, δεν είναι το 2012 που ήταν περίεργο, είναι η ίδια η βιομηχανία που αρχίζει να μεταμορφώνεται σε κάτι άγνωστο, τερατώδες σε μέγεθος και αλλόκοτο στην ιδιοσυγκρασία του και εμείς απλά, ακόμα παλεύουμε να το “χωνέψουμε”. Για μια αλλόκοτη χρονιά μιας αλλόκοτης βιομηχανίας λοιπόν, δεν είναι τυχαίο πως αλλόκοτη είναι και η λίστα με τις πέντε εμπειρίες που ξεχώρισαν για μένα αυτούς τους τελευταίους δώδεκα μήνες. Δεν το είχα προσέξει, παρά μόνο τώρα, οργανώνοντας κάπως τις σκόρπιες σκέψεις μου για να γράψω αυτόν τον μίνι φόρο τιμής για το 2012.

Δυο ιδιαιτερότητες συναντάω λοιπόν. Πρώτον, ότι έχω ένα αδιαμφισβήτητο αγαπημένο που είναι χωρίς καμία αμφιβολία υπεράνω όλων των υπολοίπων για τη φετινή χρονιά και αυτό είναι το Journey. Νομίζω πως τέτοια σιγουριά για την επιλογή μου είχα να νιώσω από το Red Dead Redemption, το 2010. Δεύτερον, τέσσερα από πέντε τα παιχνίδια της ταπεινής λίστας μου, είναι «μικρά» και κυκλοφόρησαν μέσω διαδικτύου. Ίσως εδώ να αντικατοπτρίζεται ο όλο και πιο περιορισμένος χρόνος που έχω στη διάθεση μου όσο περνάει ο καιρός και οι υποχρεώσεις μεγαλώνουν, ίσως και όχι.

Αυτό θα το ξέρω σε λίγο καιρό, όταν θα προλάβω να ασχοληθώ με άλλους δύο τίτλους που δεν πρόλαβα μέσα στην χρονιά και ίσως έμπαιναν «σφήνα» κάπου στην πεντάδα μου, το Dishonored και το Far Cry 3. Μικρή σημασία έχουν όλα αυτά όμως, δεν πρόκειται για διαγωνισμό εξάλλου και η λίστα μου εγκυκλοπαιδικό ενδιαφέρον θα έπρεπε να έχει μόνο, για οποιονδήποτε άλλον πέραν από μένα. Τώρα που το ξανασκέφτομαι, και για μένα. Καλές γιορτές λοιπόν και του χρόνου πάλι εδώ για πολλές ακόμα άνευ σημασίας λίστες που όλοι απολαμβάνουμε.

• Journey
Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησα πολύ να εξωτερικεύσω όλα αυτά που έκαναν το Journey την πιο αξέχαστη εμπειρία για μένα εδώ και πολύ καιρό. Γι’ αυτό δεν θέλω να επεκταθώ περαιτέρω, νιώθω πως έχω «αδειάσει». Για όσους ενδιαφέρονται, υπομονή λίγο ακόμα…

• FEZ
Η πολυεπίπεδη σπαζοκεφαλιά του Phil Fish είναι ένα παιχνίδι που πηγάζει από μια ειλικρινή νοσταλγία για τις «αγνές» εποχές του gaming. Τότε που ένας δύσκολος γρίφος θα μας τυραννούσε για εβδομάδες ολόκληρες και η μόνη μας συντροφιά και βοήθεια θα ήταν τα χαρτάκια με τις ανακατωμένες σημειώσεις μας και δυο κουβέντες ενός φίλου που είχε ακούσει από έναν άλλο φίλο, που ο αδερφός του, το είχε περάσει αλλά τελικά μάλλον ήταν ψέματα. Ωραίες εποχές. Εποχές μικρών καθημερινών θριάμβων και πραγματικής τρέλας. Ο μετα-μοντέρνος σχεδιασμός του FEZ, το κατάφερε αυτό εν έτη 2012. Τι άλλο θες; Γιατί αν θες, ο Phish καταφέρνει να θίξει το θέμα της “προοπτικής” και της “αλήθειας” με ένα πραγματικά μοναδικό τρόπο.

• I Αm Alive
Το μεγάλο blockbuster της Ubisoft που τελικά έγινε ένα μικρό και «ταλαιπωρημένο» παιχνίδι, έχει πολλά ελαττώματα. Τεχνικής κυρίως αλλά και σχεδιαστικής φύσεως. Είναι λίγο χοντροκομμένο βρε παιδί, πώς να το κάνουμε; Έχει όμως μέσα του περισσότερες φρέσκες ιδέες απ’ ότι τα Halo 4, Max Payne 3 και Mass Effect 3 μαζί. Το αποτέλεσμα είναι μια εμπειρία που κάθεται μέσα σου “βαριά” σαν μολύβι και δεν λέει να σ’ αφήσει σε ησυχία. Σκοτεινό, δύσκολο, άβολο, αφιλόξενο, αξέχαστο. Το I am Alive είναι ένα παιχνίδι που τολμάει, γι’ αυτό δεν γίνεται ποτέ αδιάφορο.

• Dear Esther
Παιχνίδι χωρίς gameplay; Παιχνίδι; Βιντεοπαιχνίδι μήπως καλύτερα; Διαδραστική ιστορία; Ποιος νοιάζεται αλήθεια για τις ταμπέλες; Όταν η εξερεύνηση γίνεται μέσο αφήγησης και η αισθητική σου “ψιθυρίζει” άρρητα στιχάκια για την μοναξιά, τον πόνο της απώλειας και τον θάνατο, δεν αξίζει να ασχοληθείς με κατηγοριοποιήσεις. Όσοι έχουν όρεξη να κάνουν αυτό το ταξίδι με την προσοχή που του αξίζει θα ανταμειφθούν με μια πλούσια συναισθηματική εμπειρία ανόμοια με οτιδήποτε άλλο υπάρχει εκεί έξω ακόμα και σε πιο παραδοσιακό αφηγηματικά μέσα.

• Halo 4
Θα είμαι ειλικρινής και θα πω πως το Halo 4 βρίσκεται εδώ επειδή δεν έχω προλάβει να τελειώσω το πολύ χειρότερο σε μηχανισμούς αλλά αξιομνημόνευτο στο στήσιμο, την ατμόσφαιρα και την θεματολογία του Spec Ops: The Line καθώς και τα Walking Dead που ως νέος φαν των κόμικς, υποψιάζομαι, από τα λίγα που έπαιξα, πως θα λατρέψω. Κοινώς, βρίσκεται εδώ με βαριά καρδιά. Όχι γιατί δεν είναι σπουδαίο παιχνίδι. Το αντίθετο μάλιστα. Τα σκήπτρα του καλύτερου shooter τα διατηρεί ακόμα με χαρακτηριστική άνεση. Δεν προσθέτει όμως τίποτα απολύτως στην αριστουργηματική συνταγή της Bungie, παρά μόνο αποδεικνύεται αντάξιο της. Ίσως για πρώτο παιχνίδι, αυτό θα έπρεπε να μου είναι αρκετό.

{PAGE_BREAK}

Κυριάκος Στεργιάδης

Πλούσιο, σε απίστευτο βαθμό και το 2012 από άποψη παιχνιδιών τόσο σε ποικιλία όσο και σε ποιότητα. Παράπονο από τη βιομηχανία δεν έχω κανένα, παρά μόνο από τις οικονομικές συγκυρίες που μαστίζουν ιδιαίτερα τη χώρα μας έχοντας ως αποτέλεσμα να αδυνατώ να ζήσω όλες τις εμπειρίες που προσέφερε το gaming φέτος. Γενικά, αυτή η gaming χρονιά μου δε κινήθηκε τόσο σε αγορές φετινών τίτλων όσο σε αγορές τίτλων του παρελθόντος, έχοντας χάσει πολλά διαμάντια των περασμένων ετών λόγω των μαθημάτων ή έλλειψης χρόνου ή «gaming παιδείας». Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να μην ταξιδέψω πίσω στο χρόνο με τον Connor και το Assassin’s Creed 3, ούτε να κάνω διακοπές στο τροπικό νησί του Far Cry 3, ούτε να σώσω μια και καλή τον Γαλαξία παρέα με τον Shepard και το πλήρωμα του Normandy, ούτε να παραμονεύω στα σοκάκια της Dunwall ως άλλος Corvo. Αντίθετα, έκανα μια ανασκόπηση των τελευταίων ετών με αριστουργήματα όπως τα: Half Life 2, Red Dead Redemption, Bioshock και Borderlands, χωρίς όμως να λείπουν και ολοκαίνουργιοι τίτλοι είτε ψηφιακοί ή retail είτε μέτριου βεληνεκούς και blockbusters. Έτσι, φτάνω στο σημείο όπου σας γράφω για τα πέντε παιχνίδια που φέτος αγάπησα το καθένα για τους δικούς του μοναδικούς λόγους.

• Halo 4 (Xbox 360, 343 Industries)
Η Bungie, ύστερα από 10 χρόνια ενασχόλησης με το franchise-παιδί της που την έκανε γνωστή στο παγκόσμιο gaming στερέωμα και την εκτόξευσε στην elite των αρτιότερων developer εταιριών, άφησε ορφανή τη σειρά Halo. Έχοντας παραδώσει τρία Halo με πρωταγωνιστή των Chief και άλλα δυο spin offs (Halo 3: ODST και Reach) ήταν καιρός να ταξιδέψει για άλλους γαλαξίες, υπό την επίβλεψη πλέον της Activision. Γι’ αυτό και η Microsoft χωρίς να χρονοτριβήσει περαιτέρω βρήκε τον διάδοχο του σημαντικότερου exclusive τίτλου στα χέρια της 343 Industries, η οποία με την αγάπη και τον σεβασμό που έτρεφε στο σύμπαν που δημιούργησε η αξεπέραστη Bungie, προσπάθησε να ανοίξει μια νέα τριλογία, με φρέσκες ιδέες και οπτική γωνία.

Και εν τέλει τα κατάφερε και με το παραπάνω, καθώς γίναμε μάρτυρες του καλύτερου οπτικοακουστικού τομέα σε Xbox 360 τίτλο –και έναν από τους καλύτερους της γενιάς αυτής, ενός ολόφρεσκου campaign με το ξεκίνημα ενός νέου μυστήριου κεφαλαίου στο lore του Halo, αυτό των Forerunners, και τέλος το απολαυστικότερο gameplay και multiplayer από κάθε άλλο τίτλο της σειράς.

• Witcher 2: Assassins of Kings Enhanced Edition (X360, CD Projekt)
Αν με ρωτούσατε τυχαία ποιος είναι ο ορισμός ενός ώριμου και σύγχρονου RPG θα σας έλεγα το Witcher 2. Οι πολωνοί της CD Projekt, βασισμένοι στο high fantasy μυθιστόρημα του Andrej Sapkowski, μετέφεραν το σύμπαν των βιβλίων με μεγάλη επιτυχία σε ένα βιντεοπαιχνίδι. Το μεράκι που διακρίνει τα παλικάρια της CD Projekt ξεδιπλώνεται διάπλατα στο sequel του Witcher: ώριμο σενάριο, έμμεση κοινωνικοπολιτική σάτιρα, έναν σάπιο και σαθρό κόσμο, τολμηρές σκηνές, πλούσιο και μεστό gameplay, όλα αυτά ντυμένα στην ιδιόκτητη RED Engine. Μπορεί ένα χρόνο νωρίτερα να κυκλοφόρησε στα PCs αλλά η έκδοση για το οικιακό σύστημα της Microsoft αποτέλεσε μια ιδιαίτερα ποιοτική προσαρμογή στα μέτρα και τα σταθμά ενός «γερασμένου» μηχανήματος. Τα λόγια στερεύουν οπότε αγοράστε το και θα βυθιστείτε στο κόσμο του White Wolf.

• Alan Wake’s American Nightmare (Xbox Live Arcade)
Ξύπνησε που λέτε μια μέρα η Remedy με τη Microsoft πάνω από το κεφάλι της και της ζήτησε να της φτιάξει ένα νέο Alan Wake. Χωρίς να βιαστεί ιδιαίτερα, μαζί με τον σχιζοφρενή συγγραφέα Sam Lake και τη ταλαντούχα ομάδα της, παρέδωσε σε ένα όμορφο ψηφιακό πακέτο των €10, το «Alan Wake’s American Nightmare». Ποιο το αποτέλεσμα; Ένας Alan Wake παγιδευμένος στο μυαλό του και στα manuscripts ενός επεισοδίου που έγραψε στην αρχή της καριέρας του, έρχεται αντιμέτωπος με τη νέμεσή του, τον μοχθηρό Mr. Scratch, η ιστορία μπλέκει όσες φορές ξεμπλέκει παράλληλα το κουβάρι της, το gameplay αναβαθμίστηκε με τη προσθήκη νέων όπλων (η αίσθηση του Uzi να σκίζει τις σκοτεινές σάρκες των Taken παραμένει απολαυστική), νέα είδη Taken έκαναν την εμφάνισή τους, ενώ το Arcade mοde είναι εκεί για να ξεσπάσετε τα νεύρα σας σε αμέτρητες ορδές Taken.

• Trials Evolution
Μαζοχισμός: η διαστροφή κατά την οποία ο πόνος γίνεται πηγή ηδονής ή όταν η ιδιότητα μερικών ανθρώπων να αντλούν ευχαρίστηση από οδυνηρές καταστάσεις, κατά το… Wikipedia Ευαγγέλιο. Δεν περιγράφεται με ΚΑΜΙΑ άλλη λέξη το πόνημα της Redlynx, sequel στην platformer εμπειρία του 2009. Οι αχανείς και διεστραμμένες πίστες σε συνδυασμό με το – άρρηκτα συνδεδεμένο στο skill του παίκτη- gameplay δημιουργούν στον ίδιο την εντύπωση ότι το Evolution ρίχνει σφαλιάρες στη δυσκολία του Dark Souls. Δεν είναι ένα ακόμη platformer και χωρίς ΚΑΜΙΑ υπερβολή θα το νιώσετε… και στο πετσί σας και παντού.

• Dear Esther
Κλείνω με κάτι που φέτος με εξέπληξε ιδιαίτερα. Πρόκειται για το indie πόνημα-διαμαντάκι της ομάδας thechineseroom, γνωστό ως «Dear Esther”. Μάλλον ζήσαμε τη γέννηση ενός ολοκαίνουργιου genre στη βιομηχανία, αυτού της διαδραστικής ταινίας, ας μου επιτραπεί η έκφραση, καθώς δεν είναι κάτι που θα το παίξετε αλλά θα το ζήσετε, θα το παίξετε, θα το ξαναπαίξετε, διότι λίγο το βαθύτερο από το αναμενόμενο σενάριο και η εκλεπτυσμένη αγγλική γλώσσα θα σας αναγκάσει. Εν τέλει, όμως με τη συνδρομή της αγέραστης Source Engine το Dear Esther θα αποτελέσει μια από τις αγαπημένες σας ταινίες.

{PAGE_BREAK}

Γιώργος Τσακίρογλου

Μπορεί να ακουστεί παράλογο, αλλά προσωπικά για το 2012 δεν θα γκρινιάξω. Ίσα ίσα που μπορώ να πω πως σαν χρονιά δεν με απογοήτευσε. Από πολλές απόψεις. Αναμφίβολα η καθημερινότητά μας μαστίζεται από την κρίση, η οποία αλλού είναι περισσότερο αισθητή και αλλού λιγότερο, αλλά τελικά κάνει τον καθένα να αλλάξει τον προγραμματισμό του. Να θέσει άλλες προτεραιότητες. Ο φόρτος εργασίας αλλά και οι οικογενειακές υποχρεώσεις δεν άφησαν και πολλά περιθώρια για τα αγαπημένα videogames, τα οποία αναγκαστικά πέρασαν στο περιθώριο αλλά θα ήμουν αχάριστος αν γκρινιάξω για τη χρονιά που πέρασε. Σε προσωπικό επίπεδο όλα βαίνουν καλώς, από δουλειά… με έχουν χάσει γνωστοί και φίλοι, στο γκαράζ μου έχουν προστεθεί ακόμα δύο δίτροχες καλλονές, οπότε γιατί να στεναχωριέμαι; Τα παιχνίδια που ασχολήθηκα ήταν ελάχιστα, τα λιγότερα από οποιαδήποτε άλλη χρονιά, με τα racing games να έχουν φυσικά την τιμητική τους, αν και να πω την αλήθεια αυτή η κατάσταση δεν με πείραξε. Το 2012 είναι ίσως η μοναδική χρονιά που για καλή μου τύχη ασχολήθηκα μόνο με ποιοτικά games –λαμβάνοντας πάντα υπόψιν την γνώμη των παιδιών στα reviews που ανέβαζαν στο GameOver. Η έλλειψη ελεύθερου χρόνου έχει τελικά και τα καλά της, οπότε οι αγαπημένες μου δημιουργίες είναι οι παρακάτω:

Max Payne 3
Το λάτρεψα γιατί είδα αυτό ακριβώς που περίμενα. Έναν τίτλο ώριμο, διασκεδαστικό και αλήτικο. Η αλλαγή στην ατμόσφαιρα δεν με ενόχλησε καθόλου, με την Rockstar να επιβεβαιώνει για ακόμα μια φορά τους λόγους για τους οποίους την εμπιστεύομαι με κλειστά μάτια.

Mass Effect 3
Δεν χρειάζονται περαιτέρω εξηγήσεις. Το επικό έγινε "επικότερο", αν και δεν μπορώ να συγχωρήσω το πισωγύρισμα της BioWare σχετικά με το φινάλε. Για ακόμα μια φορά θα ευχαριστήσω τον Σάββα Καζαντζίδη που στο παρελθόν με παρότρυνε να ασχοληθώ με τη σειρά. Γιατί εγώ με αυτά τα sci-fi shooter RPG κλπ κλπ, δεν έχω και πολλές επαφές.

Halo 4
Με τον τίτλο ασχολήθηκα για έναν και μόνο λόγο. Για τον Master Chief. Καλά και άγια τα Reach και ODST, αλλά η φιγούρα του συγκεκριμένου Spartan, απλά με έχει γοητεύσει. Και αν σκεφτεί κανείς πως η 343 ακολούθησε και γιατί όχι, ξεπέρασε το επιτυχημένο μονοπάτι της Bungie, τότε εύκολα μπορεί να συμπεράνει πως η σειρά έχει ακόμα πολύ μέλλον μπροστά της

Assassin’s Creed Revelations
Παρόλο που με το Brotherhood είχα αρχίσει να κουράζομαι, το κλείσιμο της ιστορίας του Ezio με κέρδισε. Φυσικά η σειρά έφτασε σε ένα τέλμα, με γερασμένους σε πολλά σημεία μηχανισμούς, αλλά η εμμονή στην λεπτομέρεια από την Ubisoft προσωπικά θεωρώ πως δεν έχει προηγούμενο. Συν το γεγονός πως η εταιρία κατάφερε να "χωρέσει" πέντε χορταστικότατες δημιουργίες σε μια γενιά hardware. Πάντως τον καημό μου θα τον πω. Ούτε ο Connor αλλά ούτε το Assassin’s Creed 3 μου άρεσαν…

Need for Speed Most Wanted
Εδώ τα πράγματα είναι απλά. Δυστυχώς ελάχιστοι μπόρεσαν να εκτιμήσουν την δουλειά της Criterion πάνω σε έναν τίτλο που θεωρώ ως την απόλυτη arcade εμπειρία των τελευταίων χρόνων. Οι ομοιότητες με τη σειρά Burnout ενώ θα έπρεπε να λειτουργεί ως πλεονέκτημα, τελικά αποδείχθηκε εμπόδιο, σε μια πρόταση που απαιτούσε υπομονή και εξοικείωση.

Φυσικά για ακόμα μια χρονιά, η λίστα με όλα τα παιχνίδια που πέρασαν απευθείας στο ράφι –και μάλλον εκεί θα μείνουν- είναι ατελείωτη αλλά δεν πειράζει. Κλείνοντας θα ήθελα να ευχηθώ ολόψυχα, τόσο στην ομάδα του GameOver όσο και στους αναγνώστες της σελίδας, υγεία και μόνο υγεία. Μια ευχή τόσο απλή που όμως είναι και η πλέον σημαντική. Καλή χρονιά λοιπόν, γεμάτη υγεία, χαρά και λίγη περισσότερη αισιοδοξία. 

{PAGE_BREAK}

Δημήτρης Τσορβάς

To 2012 ήταν μία δύσκολη χρονιά από πολλές απόψεις. Όσοι ακολουθούν την βιομηχανία των video games και παίζουν τακτικά, σίγουρα το παρατήρησαν καθώς δεν είχαν τον απαιτούμενο χρόνο ή την δυνατότητα να ασχοληθούν με τους τίτλους που θα ήθελαν. Ένας από αυτούς ήμουν και εγώ και για αυτό η λίστα μου σίγουρα θα είχε υποστεί κάποιες αλλαγές αν είχα παίξει ήδη τίτλους όπως το Far Cry 3 ή το Dishonored ή ακόμα και το…Mass Effect 3 (κάπου εδώ με κρεμάει ο Καλλίφας). Παρόλα αυτά, είχα την ευκαιρία να ασχοληθώ με άλλες σημαντικές κυκλοφορίες τις οποίες μπορείτε να δείτε παρακάτω. Ας ελπίσουμε το 2013 να αλλάξουν πολλά προς το καλύτερο φυσικά. Σας εύχομαι καλές γιορτές και τις καλύτερες ευχές μου για το νέο έτος. Τα λέμε ξανά το 2013 μέσα από τις σελίδες του GameOver!

1. Witcher 2: Assassins Of Kings (Xbox 360)
Αδιαμφισβήτητα, ένας από τους αγαπημένους μου τίτλους για το 2012 ήταν το Witcher 2: Assassins Of Kings. Μπορεί ο Andrzej Sapkowski, συγγραφέας των βιβλίων Witcher, να έχει αντίθετη άποψη για το τι μπορούν να πετύχουν τα βιντεοπαιχνίδια ως μέσο διήγησης μίας ιστορίας αλλά εγώ απόλαυσα το Witcher 2 στο μέγιστο. Ο ελεύθερος χρόνος που έχω δεν μου επιτρέπει να καταπιάνομαι με RPG’s αλλά ο Άσπρος Λύκος με ταξίδεψε σε μέρη όπως το καταπράσινο δάσος της Flotsam, το επιβλητικό κάστρο της La Valette, στη πόλη των νάνων γνωστή και ως Vergen και τέλος στη Loc Muinne, τη πόλη των ξωτικών. Δεν νομίζω να έχει καταφέρει κάποιος άλλος τίτλος να με βυθίσει τόσο γρήγορα στο κόσμο του. Το Witcher 2 είναι όπως θα έπρεπε να είναι ένα σύγχρονο RPG.

Δεν θα πω τίποτα παραπάνω γιατί ο αγαπημένος μας admin δεν ήθελε να μακρολογήσουμε στο συγκεκριμένο αφιέρωμα και θα κλείσω λέγοντας ότι αυτό που δεν θα ξεχάσω από το Witcher 2 είναι η Triss Merigold και όποιος κατάλαβε, κατάλαβε.
ODRIIIIIIIIIN! Here boy! ODRIIIIIIIN!

2. Halo 4
!$!@!%#$#@!$@!…. (Κάπου εδώ μπήκε ο Καρπάς στο δωμάτιο ενώ το έγραφα και μου έκανε MMA submission)
Favorite Quote: Every great journey begins with a single step. This is our beginning.

3. Max Payne 3
Rockstar Games. Νομίζω αυτό φτάνει για το Max Payne 3. Άντε παιδιά, καλή χρονιά! Πέρα από την πλάκα όμως, το Max Payne 3 είναι ακόμα μία απόδειξη για το πόσο προσεκτικά και σωστά φροντίζει η Rockstar τον κάθε τίτλο της. Η αλλαγή του setting ήταν μία δύσκολη υλοποίηση, καθώς οι developers έπρεπε να ξεφύγουν από τη μουντή και σκοτεινή ατμόσφαιρα που είχαν δημιουργήσει στο Max Payne 1 και 2 και να ταιριάξουν τον χαρακτήρα σε ένα φρέσκο και μοντέρνο περιβάλλον. Για το αν τα κατάφεραν ή όχι δεν νομίζω ότι χρειάζεται να το αναφέρουμε. Rockstar είναι αυτή.
Favorite Quote: This kind of place made me want to puke. I needed a real drink to cope with the electronic music and robotic people.

4. Call of Duty: Black Ops II
Έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου πως δεν θα πω τίποτα άλλο για το Call of Duty: Black Ops II καθώς οι 4 σελίδες του review που έχω γράψει είναι αρκετές για να καταλάβει κάποιος γιατί βρίσκεται στην λίστα μου. Άλλοι διαφώνησαν, άλλοι συμφώνησαν με τη βαθμολογία μου. Δεν έχει και ιδιαίτερη σημασία. Αυτό που είναι σημαντικό, είναι ότι η Treyarch τόλμησε και άλλαξε κάποια πράγματα. Περισσότερα στο review.
Favorite Quote: They’ll always need men like us. Those who are willing to do… what others cannot.

5. The Darkness II
Ποιος Vaas Montenegro; Εδώ έχουμε τον Jackie Estacado, θα ασχολούμαστε με τα φτωχαδάκια; Η περίπτωση του Darkness II θυμίζει λίγο Halo 4, από την άποψη ότι μία ομάδα όπως η Digital Extremes, που δεν είχε καμία σχέση με τη σειρά Darkness, κατάφερε να παραδώσει το δεύτερο μέρος της όπως έκανε και η 343 Industries. Ίσως η τελευταία να έχει μερικά μέλη από τα οποία αποτελούταν η Bungie αλλά αυτό δεν έχει σημασία γιατί είναι ένα νεοσύστατο studio. Όπως και να’χει, μέσω του ιδιαίτερου art direction με την cel-shaded νότα, τα demon arms του Jackie και το παραδόξως καλό σενάριο, το Darkness II απέδειξε ότι δεν χρειάζεται και πάρα πολλή σκέψη για να δημιουργηθεί ένα shooter διαφορετικό από τα άλλα.
Favorite Quote: Embrace the Darkness!

{PAGE_BREAK}

Σάκης Καρπάς

Φέτος με έπιασαν οι στραβές μου. Εννοώ ότι περισσότερο ήθελα να παίζω, παρά να φιλοσοφώ για τα παιχνίδια. Και η αλήθεια φίλοι μου είναι πως η ουσία της τέχνης των βιντεοπαιχνιδιών γίνεται αντιληπτή παίζοντας και όχι «ξεψειρίζοντας» τον έναν ή τον άλλον τομέα. Φέτος, συνειδητοποίησα -με λύπη- ότι ένα μεγάλο μέρος του κοινού που ασχολείται με τα βιντεοπαιχνίδια, περισσότερο μιλάει γι’ αυτά, παρά ταξιδεύει μαζί τους. Και το ειρωνικό της υπόθεσης είναι ότι μιλάει για παιχνίδια που δεν έχει παίξει ακόμη, την ώρα που στο ράφι του τον περιμένουν τόσα «ταξίδια». Το ταξίδι είναι αυτό που μετράει. Η μαγεία που κρύβεται μέσα σε εκείνα τα megabytes. Ο ρομαντισμός και η τέχνη που πηγάζει από εκείνα τα παλιοchips και τις πράσινες πλακέτες. Δε μου αρέσουν τα «Βατερλό», ούτε η γκρίνια, αλλά ρε γαμώτο, πιάστε μοχλούς και πληκτρολόγια στα χέρια και αφήστε τις κόντρες και τα μπουνίδια για τα ρινγκ και τα καναβάτσα. Τα βιντεοπαιχνίδια είναι μία όμορφη ενασχόληση και όχι η αιτία για να βγάζουμε το κόμπλεξ μας και τον κακό μας εαυτό προς τους άλλους «συν-gamers».

Τέλος πάντων, αυτό είναι μία μεγάλη κουβέντα που σίγουρα δε χωράει, ούτε ταιριάζει, στο παρόν θέμα. Φέτος λοιπόν έπαιξα πολλά και καλά παιχνίδια. Είμαι ρομαντικός retro νοσταλγός, αλλά όχι από αυτούς που πιστεύουν πως η «μαγεία» έχει χαθεί. Η μαγεία υπάρχει, το θέμα είναι ότι πολλές φορές την ψάχνουμε σε λάθος μέρη. Τα παρακάτω παιχνίδια δεν είναι ούτε κατά διάνοια τα ποιοτικότερα που έπαιξα φέτος. Είναι σίγουρα όμως αυτά που με έκαναν να αισθανθώ λιγάκι διαφορετικά, με έκαναν να τα αγαπήσω και κατάφεραν να ξεχωρίσουν στην καρδιά μου. Γιατί;

I Am Alive

Γιατί ήταν άβολο. Γιατί ήταν σκοτεινό. Γιατί ήταν απύθμενα αφιλόξενο. Γιατί είχε συναίσθημα. Γιατί αδικήθηκε από την ίδια τη Ubisoft. Γιατί θα μπορούσε να είναι ένα «τέρας», αλλά έμεινε στο “XBLA”. Γιατί είχε καινοτόμους μηχανισμούς. Και γιατί δεν ήταν τέλειο…

Dragon’s Dogma

Γιατί δεν περίμενα με τίποτα να είναι τόσο καλό. Γιατί δεν με πήρε από χεράκι να με πάει βόλτα. Γιατί ήταν μεγάλο και με ατελείωτο περιεχόμενο. Γιατί είχε πανέμορφο κόσμο και ωραίες ιδέες. Γιατί είχε φαντασία. Γιατί ήταν ένα "δυτικό" RPG, από την Ανατολή. Γιατί έμοιαζε με το Dark Souls…

Max Payne 3

Γιατί ήταν αλήτικο. Γιατί ήταν βρώμικο. Γιατί με άγγιξε ο τρόπος που διηγήθηκε την ιστορία ενός ανθρώπου χωρίς παρόν, χωρίς μέλλον. Γιατί ήταν αυθεντικό. Γιατί ήταν εθιστικό. Γιατί ήταν Rockstar…

Dishonored

Γιατί τέτοια παιχνίδια σπανίζουν. Γιατί ήταν κάτι το διαφορετικό. Γιατί έμοιαζε με το Thief, το Deus Ex. και το BioShock. Γιατί είχε απίθανο εικαστικό και όμορφη ιστορία. Γιατί ήταν δύσκολο και γιατί ήθελε να ενεργοποιήσεις λιγάκι και τον εγκέφαλό σου. Γιατί μου έδινε, που και που, από κανένα χαστουκάκι. Γιατί προήρθε από μη επιφανές software house.

Journey

Γιατί είναι η απόδειξη προς όλους τους «ξινούς» που θεωρούν πως τα παιχνίδια δεν είναι τέχνη. Γιατί περιγράφει με ακρίβεια το ταξίδι της ζωής μας. Γιατί ήταν αποθέωση. Γιατί ήταν λύτρωση. Γιατί είναι ο λόγος που παίζω βιντεοπαιχνίδια…

Αυτά από εμένα. Κλείνοντας, θέλω να ευχηθώ από καρδιάς υγεία σε εσάς και τις οικογένειές σας. Ναι, ναι, είναι κλισέ, το έχετε ακούσει και διαβάσει από εκατοντάδες άτομα αυτόν τον καιρό, αλλά αν το σκεφτείτε λιγάκι παραπάνω, θα διαπιστώσετε πως όλες οι υπόλοιπες ευχές έρχονται πολύ πολύ δεύτερες. Α, και εύχομαι στο GameOver να συνεχίσει να υπάρχει και να μας χαρίζει όλες αυτές τις υπέροχες στιγμές μαζί σας…

Σάκης Καρπάς

{nomultithumb}