Σκέψεις – Dead Space

In Space, 1. No One (Free Ed.) 2. Everyone (1.99$)… Can Hear You Scream

Να μία πολύ ενδιαφέρουσα συγκυρία. Την περίοδο που πάλευα κυριολεκτικά να τελειώσω το Resident Evil 6 (παίζοντας ένα επίπεδο από το campaign του κάθε χαρακτήρα κάθε 5 μέρες) αποφάσισα να φρεσκάρω στο μυαλό μου το κεφάλαιο που λέγεται Dead Space και επί τη ευκαιρία να το εξαντλήσω. Και ειρήσθω έν παρόδω, τι ωραίο είναι αυτό το συναίσθημα που νιώθει κανείς όταν βλέπει όλα εκείνα που για δεκαετίες θεωρούνταν παρακατιανά, β’ διαλογής και φθηνά, να παίρνουν την εκδίκησή τους μέσα από έναν τίτλο που απευθύνεται σε εκατομμύρια και κινείται μέσα από τους μηχανισμούς της mainstream και θηριώδους βιομηχανίας των games. Όλα εκείνα τα «παρά» (παραλογοτεχνία, παρατέχνη κτλ) μαζεύτηκαν σε τίτλους σαν το Dead Space και πλέον κοιτούν αφ’ υψηλού όλη εκείνη τη συμβατική κουλτούρα που εξαγνίζεται μέσα από ρηχά σήριαλ και εκμαυλίζεται μεταφερόμενη σε υπερπαραγωγές-φούσκες του Hollywood. Αλλά αυτό είναι μία άλλη κουβέντα για κάποια άλλη περίσταση.

Στο θέμα μας. Έπαιζα λοιπόν ένα άμεσα πνευματικό παιδί της σειράς Resident Evil παράλληλα με το τελευταίο μεγάλο Resident Evil. Το σκεπτικό μου ακολουθεί δύο δρόμους. Ο πρώτος έχει να κάνει με αυτό που θα λέγαμε σε άπταιστη διάλεκτο της Νότιας Πίνδου και συγκεκριμένα της ευρύτερης περιοχής των Αγράφων, “How thy Mighty Have Fallen”. Το σε σημεία προσβλητικό προς τη νοημοσύνη του παίκτη τουρλουμπούκι που ονομάζεται RE6, ένα ετερόκλητο και ανομοιογενές μίγμα όλων όσων ΝΟΜΙΣΑΝ οι δημιουργοί του ότι πουλάνε στο κοινό, μία αισθητική επίθεση που πιάνει εξ απήνης τον κάτοχό του, όχι μόνο δεν έχει ουδεμία σχέση με τους horror τίτλους του παρελθόντος, αλλά δεν είναι καν ανεκτό σε αυτό που πάει να κάνει (που Κύριος οίδε τι είναι και αυτό). Την ίδια στιγμή που το πνευματικό τέκνο της σειράς, προσφέρει σε King Size μερίδες αυτό που λείπει από την εν λόγω σειρά και εν γένει από όλη τη γενιά: τρόμο και ένα απέραντο αίσθημα αποπνικτικής και εκκωφαντικής μοναξιάς. Και αναρωτιέμαι, τι θα είχαν να χάσουν οι φίλοι Ιάπωνες, αν αποφάσιζαν να κρατήσουν έστω κάποια στοιχεία, ακόμα και από το RE4 που τόσο κατηγορήθηκε (και είναι αυτό που στην ουσία γέννησε τίτλους σαν το Dead Space); Ποιος υπερ-εγκέφαλος τους έπεισε ότι η horror ατμόσφαιρα και τα συναισθήματα απομόνωσης, απόγνωσης και τρόμου μπορούν να αντικατασταθούν από εκρήξεις που θυμίζουν b-movie του Corman στα ’80s, από φλεγόμενα πατώματα που υποχωρούν και από ατάκες που δεν τις ακούς ούτε στο Texas Ranger; Και ακόμα κι αν ήθελαν να απαγκιστρωθούν από το είδος, τουλάχιστο ας το έκαναν σωστά (ή όσο σωστά μπορούσαν τέλος πάντων). Η ειρωνεία είναι ότι ο Mikami τα κατάφερε περίφημα εγκαταλείποντας τη σειρά, ενώ οι εναπομείναντες με τις στρατιές των εργαζομένων (μα τι κάναν τόσα άτομα που φαίνονται στα credits;) τα έκαναν ρόιδο.

Αλλά για να ξαναγυρίσουμε στο εκπληκτικό Dead Space. Θυμίζω τη θρυλική ατάκα από το promotion του Alien: “In Space, No One Can Hear You Scream”. Πρόκειται για μία ατάκα που συνόδευσε το πρώτο Dead Space σχεδόν καθόλη την πορεία του. Και καθόλου μα καθόλου τυχαία. Γιατί αν κάτι μπορεί να ενσαρκώσει το περιεχόμενο και το πνεύμα της φράσης μετά τις θρυλικές Alien ταινίες (ναι, ακόμα και το Ressurection) και βεβαίως το τόσο υποτιμημένο “Event Horizon”, αυτό είναι το Dead Space. Η καλύτερη και πιο επιτυχημένη μετουσίωση της φράσης στο μέσο με το οποίο ασχολούμαστε, αλλά και γενικότερα στον τομέα των μέσων διασκέδασης –ψυχαγωγίας, όπως θέλετε πέστε τα.

Και μετά ήρθε το Dead Space 2 με την προσθήκη του multiplayer. Γιατί αυτή η εμμονή θα μου πείτε με το άτιμο το multiplayer. Γιατί τέτοια πεισματική προσκόλληση στην ιδέα ότι «όπου μπαίνει multiplayer κάτι χαλάει»; Σαφώς και δεν πρόκειται για συλλήβδην απόρριψη αυτού του τρόπου gaming και αυτής της φιλοσοφίας (γιατί περί διαφορετικής φιλοσοφίας πρόκειται). Μιλάμε για την περίπτωση αυστηρά του Dead Space. Και εκεί, η Visceral, μόνη της ή υπό την πίεση της ΕΑ (στην οποία πρέπει βέβαια να απονείμουμε τα εύσημα για την υποστήριξη τέτοιων παιχνιδιών που έφαγαν πόρτα από άλλους μεγάλους εκδότες) αποφάσισε να πηδήξει κι αυτή στο συρμό. «Όλοι ασχολούνται με multiplayer, ας βάλουμε κι εμείς λίγο». To σκέφτηκαν και το έπραξαν κι άλλοι. Με το ίδιο αποτέλεσμα. Τελματώδη κομμάτια ατάκτως συνδεδεμένα, απλά και μόνο για να υπάρχει το multiplayer στο κεντρικό μενού. Νεκρά μετά από κάποιο χρονικό διάστημα και δίχως καμία επίδραση στο συνολικό status του franchise. Υπάρχει για να υπάρχει και να προσθέσει κάποιες ώρες παραπάνω στο gameplay του τίτλου. Μα χρειάζονται παιχνίδια σαν τα Dead Space παραπάνω άδειες ώρες για να αποδείξουν ότι αξίζουν την αγορά μας; Άστοχη και σπασμωδική κρίνεται εκ των υστέρων η κίνηση, όχι μόνο γιατί δεν το χρειαζόταν το multiplayer το Dead Space, αλλά και γιατί προς εκείνη την κατεύθυνση ξοδεύτηκαν πόροι και εργατοώρες χωρίς κανένα αντίκρισμα.

Τουλάχιστον, όμως, αυτή η διάσταση δεν είχε καμία επίπτωση στο gameplay του τίτλου αυτού καθαυτού. Τι γίνεται όμως με το co-op του Dead Space 3; To παιχνίδι είναι προ των πυλών και δε μένει παρά να το δοκιμάσουμε για να δούμε τι εστί βερίκοκο. Και σημειώνω ότι το συγκεκριμένο μπορεί να είναι και το καλύτερο της σειράς. Δεν μπορώ να έχω προειλημμένες αποφάσεις για το αν μου αρέσει ή όχι, αν είναι καλό ή όχι, αν αποτύχει ή επιτύχει. Αλλά προσθέτοντας το co-op ΔΕΝ μπορεί να είναι το Dead Space που γνωρίζουμε. Ο Μοναχικός Τρόμος δεν έχει καμία σχέση με τις όποιες λαχτάρες μπορεί να πάρει ο παίκτης παίζοντας με έναν άλλο παρέα. Εναγωνίως οι ιθύνοντες του παιχνιδιού κάνουν λόγο για αναλλοίωτο αίσθημα φόβου και διαστημικού τρόμου ακόμα και με συνεργικό παιχνίδι. Πόσο μα πόσο αφελής είναι αυτός που θα το πιστέψει; Πόσο απαίδευτους μας θεωρούν πια; Και πόσο μας υποτιμούν όταν δε μας θεωρούν ικανούς να διαχωρίσουμε τα συναισθήματα που νιώθουμε όταν παίζουμε ένα παιχνίδι με συγκεκριμένο στυλ; Η ατμόσφαιρα, το αίσθημα ενός τίτλου και το τι προσλαμβάνει ο παίκτης από ένα παιχνίδι δεν είναι θέμα PR και φαντασμαγορικών – ψαρωτικών trailers. Είναι θέμα κοινής λογικής, την οποία οι εταιρείες φαίνεται να υποσκάπτουν με κάθε τους κίνηση. Πώς είναι δυνατό να είναι αναλλοίωτη η αίσθηση που δίνει ένα παιχνίδι τρόμου όπως το Dead Space όταν παίζεται με παρέα; Ας μου το εξηγήσει κάποιος. Ξέρω, είναι θέμα επιλογής. ΑΝ θέλει κανείς μπορεί να το παίξει και μόνος. Σαφώς. Δεν αναφέρομαι σε αυτό. Αναφέρομαι στο διακαή πόθο των εταιρειών να ενσωματώσουν σε παιχνίδια που έχουν ήδη χτίσει το θρύλο τους, στοιχεία που αλλού ταιριάζουν γάντι και αλλού είναι (θα έπρεπε τουλάχιστον) εξοβελιστέα.

Για να μη σχολιάσω τη χαρισματικά εμπνευσμένη επιλογή της εισαγωγής μικροσυναλλαγών για απόκτηση αναβαθμίσεων στον οπλισμό και λοιπά. Μία λογική που στέλνει για περίπατο την όποια αίσθηση που θα χάριζε ένας αγώνας αγχώδους επιβίωσης σε πεδία διατημικού τρόμου. Για ποιον τρόμο μιλάμε; Για ποια διαστημικά κοψοχολιάσματα; Εφόσον ρέει το ηλεκτρονικό χρήμα, όλα είναι μια χαρά. Πρόκειται για επιλογές που χτυπάνε (ψευτο) φιλικά στην πλάτη τους οπαδούς, ψιθυρίζοντας: «εσένα σε έχουμε καπαρωμένο, άσε να τσιμπήσουμε και κανέναν άσχετο». Από την αγορά των smartphones απεφάνθη ένας από τους υπευθύνους του παιχνιδιού. Λες και το επόμενο βήμα μετά το Angry Birds και το Granny Smith είναι το Dead Space 3 (με λίγα λιπαρά για να μη χαλάμε και τη δίαιτα). Μα ποιος τους τα λέει αυτά τα πράγματα;

Και ο κύκλος κλείνει ξαναγυρίζοντας στο RE6, όπου κι εκεί επιχειρήθηκε (πολύ πιο μαζικά βέβαια, και πολύ πιο σπασμωδικά και άγαρμπα) να ενσωματωθούν ένα κάρο νέα πράγματα, που θα έκαναν τον τίτλο «πιασιάρικο». Ας ελπίσουμε ότι η ατυχέστατη κατά τη γνώμη μου επιλογή να υπάρχει συνεργατικό παιχνίδι σε Dead Space τίτλο, να μην είναι προάγγελος πλήρους διάβρωσης και αλλοίωσης του καταπληκτικού αυτού franchise όπως συνέβη με τον Ιάπωνα προπάτορα.

Σάββας Καζαντζίδης

{nomultithumb}