Σκέψεις

Αγοράζετε για να φοβάστε ή φοβάστε να αγοράζετε;

 Με αφορμή την ανακοίνωση -ή καλύτερα αποκάλυψη- του The Evil Within, του νέου survival horror τίτλου του Shinji Mikami, μου ήρθαν στο μυαλό κάποιες σκέψεις και έτσι κάνω κι εγώ το πρώτο μου, σύντομο, ντεμπούτο στη όμορφη στήλη μας. Τα αποκαλυπτήρια συνοδεύτηκαν από ένα πολύ "ωμό" trailer, το οποίο όπως διαπιστώθηκε έπαιξε σημαντικό ρόλο στο να διαδοθεί η είδηση απ’ άκρη σ’ άκρη του διαδικτύου. Κάθε γωνιά που φιλοξένησε την αποκάλυψη του The Evil Within, κατακλύστηκε από ενθουσιώδη σχόλια παικτών, που ελπίζουν σε κάτι πραγματικά άξιο και αυθεντικό. Δε σας κρύβω πως κι εγώ είμαι λάτρης της horror κατηγορίας και μια τέτοια κυκλοφορία μόνο αδιάφορο δε μπορεί να με αφήσει. Το θέμα του άρθρου, όμως, δεν είναι ακριβώς το παιχνίδι του Mikami, το οποίο θα κριθεί όταν με το καλό καταφθάσει στις οθόνες μας, αλλά κάτι άλλο, πολύ πιο…παράξενο.

Τα τελευταία χρόνια το horror genre είχε αρχίσει να φτάνει σε σημεία κορεσμού. Πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις, κυρίως από μικρά "indie" studios, η πλειοψηφία των παιχνιδιών τρόμου -που στο σύνολο ήταν πολύ λίγα- ακολουθούσε την πεπατημένη, με ρηχές ιδέες, άψυχα κίνητρα και εμπειρίες που έχουμε ζήσει πολύ καλύτερες στο παρελθόν (βλ. "χρυσή" εποχή survival horror σε PSone και PS2). Φτάσαμε, λοιπόν, σε σημείο να διαβάζουμε για ανακοίνωση horror τίτλου και να χοροπηδάμε σαν μικρά παιδιά από τη χαρά μας, έχοντας πάντα στα χείλη μας χαραγμένη τη φράση "μακάρι να είναι καλό και όχι μια από τα ίδια".

Αν θέλετε την άποψή μου, δεν πιστεύω πως οι δημιουργοί καλών horror τίτλων έχουν εξαφανιστεί. Απεναντίας, θεωρώ πως είναι εκεί έξω, μόνο που οι συνθήκες τους αποτρέπουν από το να δώσουν κάτι αξιοπρεπές. Αυτές οι συνθήκες, λοιπόν, είναι που με απασχολούν και με προβληματίζουν. Για να αναπτύξω λιγάκι τη σκέψη μου, ας αναφέρω το εξής: Για να "εξαφανίζεται" από το gaming χάρτη ένα τόσο δημοφιλές genre, που βασίλευε τις προηγούμενες δεκαετίες, σημαίνει ότι οι developers δε βλέπουν "ψωμί" σε αυτό ή βλέπουν πολύ περισσότερο σε ένα άλλο (πχ. action games). Από την άλλη, όλος αυτός ο κόσμος που ενθουσιάζεται τόσο πολύ και γκρινιάζει θέλοντας επιτέλους ένα σωστό survival horror game, παραείναι πολύς για να αγνοηθεί. Πραγματικά, ρίξτε μια ματιά στα σχόλια που υπάρχουν για το The Evil Within, είτε εδώ στο GameOver, είτε στα υπόλοιπα μέσα και social networks και θα καταλάβετε τι εννοώ. "Πετάω τα λεφτά μου στην οθόνη και δε γίνεται τίποτα" (αυτό το δανείστηκα κι εγώ σε σχόλιό μου στην είδηση του The Evil Within), "ο άρχοντας των horror επιστρέφει", "κάνω κωλοτούμπες από τη χαρά μου", "θα βάλω τα κλάματα [δάκρυα χαράς]", και διάφορα τέτοια.

Δεν είναι δυνατόν όλο αυτό το κοινό, που έχει το δικό του "ψωμί" να δώσει, να περνάει από τις εταιρίες (έστω και τους "χαρτογιακάδες" του marketing, που ζουν αυστηρώς καταναλώνοντας νούμερα και αριθμούς) απαρατήρητο. Η παρουσία ενός genre στην αγορά καθορίζεται από τον παλμό που του δίνει η ίδια η αγορά. Ο παλμός των gamers για ενήλικα παιχνίδια τρόμου φαίνεται να βρίσκεται σε υγιή επίπεδα, ωστόσο ο παλμός από πλευράς εταιριών μοιάζει με ευθύγραμμη ένδειξη σε καρδιογράφο. Ο ασθενής, δηλαδή, χαίρει άκρας υγείας, αλλά τα μηχανήματα τον θέλουν νεκρό. 

Κλείνοντας, θα ήθελα να αποβάλλω το συναίσθημα της ισοπέδωσης από το παραπάνω κείμενο και να ξεκαθαρίσω πως δεν αναιρώ τις πολύ φιλότιμες και αξιοπρεπέστατες προσπάθειες που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια από μικρούς και μεγάλους developers στο genre του survival horror. Όλοι, όμως, πρέπει να παραδεχτούμε πως, για κάποιον που αρέσκεται σε αυτού του είδους τα παιχνίδια, οι προτάσεις αυτές είναι πολύ, πολύ λίγες. Γιατί, λοιπόν, είναι τόσο λίγες αυτές οι προτάσεις, την ώρα που το κοινό που μπορεί να τις στηρίξει μοιάζει να είναι μεγάλο; Περιμένω από κάτω τα σχόλιά σας.

Σάκης Καρπάς

{nomultithumb}