Company of Heroes 2

Ανταπόκριση από το Ανατολικό Μέτωπο

Όταν κυκλοφόρησε το πρώτο Company of Heroes, κανείς δεν περίμενε την πρωτοφανή επιτυχία που θα γνώριζε το παιχνίδι στις καρδιές των strategy gamers. Ήταν τοποθετημένο σε μια περίοδο που είχε «καεί» από RTS και FPS και ο κόσμος είχε πλέον μπουχτίσει να πολεμάει ενάντια στις δυνάμεις του Άξονα. Βέβαια, οι προσδοκίες ήταν θετικές, μιας και η Relic ερχόταν καρφωτή από την επιτυχία της με το Warhammer 40.000. Αλλά και πάλι, η ιδέα του να πιάσεις πάλι το τουφέκι του παππού σου και να μπεις στα χαρακώματα έδειχνε κάπως βαρετή. Έτσι, όταν βρεθήκαμε αντιμέτωποι με το Blitzkrieg του τίτλου, το σοκ και δέος που ακολούθησε ήταν μάλλον αδύνατο να περιγραφεί.

Κάνοντας τα πιο επαναστατικά βήματα που είχε δει το είδος από την ίδρυσή του σχεδόν, το CoH κατάφερε να ξεχωρίσει, προσφέροντας βαθύτατο gameplay και πραγματικό άγχος για την επιβίωση και του πιο μικρού στρατιώτη. Έχοντας κερδίσει δεκάδες βραβεία και κατακτήσει μια υψηλή θέση στο πάνθεον των video games, είναι πραγματικά περίεργο που χρειάστηκαν επτά ολόκληρα χρόνια μέχρι να δούμε τη συνέχειά του στις οθόνες μας. Τα οικονομικά προβλήματα και η κατάρρευση της THQ δυσκόλεψαν ακόμα περισσότερο την κατάσταση και ήταν τελικά κάτω από την σθεναρή υποστήριξη της Sega που η Relic Entertainment κατάφερε να μαζέψει όλους τους στρατιώτες της και να κυκλοφορήσει επιτέλους το παιχνίδι. Άξιζε όμως η αναμονή μας;

The Great Patriotic War – Σενάριο

Με το πρώτο CoH να αναλώθηκε στις δυνάμεις των Συμμάχων και τις μάχες που έγιναν στην δυτική και κεντρική Ευρώπη, η Relic αποφάσισε να καλύψει και την άλλη πλευρά των γεγονότων, την εισβολή των Γερμανών στα ρωσικά εδάφη και την πιο αιματηρή σύγκρουση στην παγκόσμια ιστορία. Τα γεγονότα προχωράνε μέσα από τις αναμνήσεις δύο αξιωματικών, οι οποίοι μετά το τέλος του πολέμου διαφωνούν για τις σκληρές και απάνθρωπες τακτικές που ακολούθησαν για να νικήσουν.

Κατά τη διάρκεια των αποστολών, θα βρεθείτε αρχικά στο έρμαιο των γερμανικών δυνάμεων, που έχουν σχεδόν φτάσει στη Μόσχα και θα βρίσκεστε σε καθεστώς άμυνας και οπισθοχώρησης με την τακτική της καμένης γης. Σιγά σιγά, η ιστορία θα ακολουθήσει τα γεγονότα του πολέμου και θα σας δείξει το βαρύ ρωσικό χειμώνα του 1942 και την ανατροπή των δυνάμεων με το πέρασμα του χρόνου.

Το ενδιαφέρον με το σενάριο του παιχνιδιού είναι ότι βλέπουμε πολύ πιο σπάνια τα γεγονότα αυτής της πλευράς του πολέμου, και βασισμένο με αρκετή ακρίβεια σε ιστορικά στοιχεία, όλο το βασικό campaign είναι αρκετά ενδιαφέρον και επιμορφωτικό. Το αρνητικό της υπόθεσης είναι πως η μεταφορά των γεγονότων γίνεται με έναν τόσο κλισέ τρόπο, όσο αυτών των flashbacks, αφαιρώντας την όποια αγωνία για τους βασικούς χαρακτήρες. Εξίσου μέτρια είναι η μεταφορά συναισθημάτων που προσπαθεί να περάσει το παιχνίδι όσον αφορά τις απάνθρωπες τακτικές του πολέμου και την εξαθλίωση του μέσου ανθρώπου.

Αυτό το ψευδοσυναίσθημα γίνεται ακόμα πιο περίεργο όταν νιώσεις τη συνεχή πίεση για το πόσο κακός και σκληρός ήταν ο ρωσικός στρατός και πόσο τρομακτικές ήταν οι πρακτικές του. Δεν διαφωνούμε στην ιστορική ακρίβεια πολλών γεγονότων, αλλά στο όλο ύφος του παιχνιδιού, που βάζει τον παίκτη να νιώθει μόνιμα άσχημα για ό,τι κάνει, ενώ στον προηγούμενο τίτλο ζούσαμε μόνο τις υπερηρωικές πράξεις των δυτικών. Κάθεται άσχημα στο μάτι…

Ο βαρύς, ρωσικός χειμώνας – Τεχνικός τομέας

Από την άλλη, αυτό που χαϊδεύει γλυκά το μάτι είναι ο πάρα πολύ εντυπωσιακός οπτικός τομέας του παιχνιδιού ο οποίος είναι μάλλον ό,τι πιο εντυπωσιακό έχουμε δει μέχρι σήμερα σε strategy game. Περιβάλλοντα τεράστια και σχεδιασμένα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, περιβάλλοντα που καταστρέφονται, που αλλάζουν λόγω των καιρικών συνθηκών, που μεταβάλλονται ανάλογα με την συμπεριφορά σας επάνω σε αυτά, αποτελούν μονάχα το background για την οπτική πανδαισία που κρύβει ο τίτλος. Το πιο εντυπωσιακό από όλα είναι το εκπληκτικό animation που συνοδεύει το κάθε pixel του παιχνιδιού.

Το ρεαλιστικό ταρακούνημα του τανκ όταν θα ρίξει με το κανόνι του, η κίνηση των στρατιωτών μεταξύ τους αλλά και ανάμεσα σε εμπόδια, οι εκρήξεις και οι επιρροές τους επάνω στα units, τα κτίρια αλλά και τη φύση, όλα μαζί υφαίνουν ένα σύνολο που ξεπερνάει σε απόδοση μέχρι και το προηγούμενο Total War. Βάλτε μέσα σε όλα αυτά και τα εξαιρετικά και πολλά cinematics του τίτλου και θα έχετε στο τέλος ένα οπτικό γεύμα δίχως προηγούμενο.

Βέβαια, υπάρχει η πιθανότητα να σας πέσει κομματάκι βαρύ, καθώς όλη αυτή η τεχνολογία που κρύβει το παιχνίδι για το δυναμικό πεδίο της μάχης, απαιτεί την κατοχή ενός αρκετά ισχυρού μηχανήματος για να τρέξει ομαλά, μηχάνημα αρκετά πιο πάνω από τα minimum requirements. Η δε ηχητική επένδυση του τίτλου, αγγίζει και αυτή την τελειότητα, όσο τουλάχιστον δεν μιλάει κανείς. Τα διάφορα εφέ που συνοδεύουν τη μάχη είναι πάμπολλα σε αριθμό και δένουν διαφορετικά ανάλογα με τις συνθήκες.

Εκεί που θα σηκώσετε τα φρύδια σας με απορία, είναι στο voice acting, καθώς οι προφορές είναι το λιγότερο αστείες. Είναι πράγματι περίεργο που ένα παιχνίδι βασισμένο επάνω στον Κόκκινο Στρατό δεν επένδυσε στο να πάρει τουλάχιστον δύο Ρώσους ηθοποιούς για να προσδώσουν την απαραίτητη αυθεντικότητα.

{PAGE_BREAK}

Μια βαθιά παγωμένη λίμνη – Κεντρικό Gameplay

Βέβαια, καλά και χρυσά όλα τα προαναφερθέντα, αλλά το ζουμί των strategy παιχνιδιών είναι το gameplay και εδώ είναι που θα φανεί πως τα πάει το Company of Heroes 2. Το βασικό του στυλ, λοιπόν, παραμένει όπως ήταν και στο προηγούμενο παιχνίδι της σειράς. Θα πρέπει να απλώνεστε στο χάρτη και να παίρνετε τον έλεγχο διάφορων resource points, έτσι ώστε να μαζεύετε resources για να χτίζετε τη βάση και το στρατό σας. H νίκη σε ένα skirmish θα έρθει είτε με την ολοκληρωτική καταστροφή του αντιπάλου σας, είτε με τον έλεγχο συγκεκριμένων command points για αρκετή ώρα.

Τυπικά πράγματα πλέον για το είδος (ασχέτως αν τα έκανε μόδα αυτή η εταιρία) και για να πούμε την αλήθεια περιμέναμε κάποια εξέλιξη σε αυτούς τους μηχανισμούς μετά από τόσα χρόνια. Παρόλα αυτά, το σύστημα παραμένει ιδιαίτερα στιβαρό και απαιτεί συνεχείς αλλαγές στρατηγικής, γρήγορες κινήσεις και έντονο micromanagement για να πετύχετε τη νίκη, κρατώντας έτσι εφάμιλλη ποιότητα δράσης με τον προκάτοχό του.

Στις λεπτομέρειες του gameplay, όμως, τα πράγματα είναι κάπως περίεργα, καθώς ήρθαμε αντιμέτωποι με εξαιρετικούς μηχανισμούς και το γνωστό τεράστιο βάθος της σειράς αλλά και ορισμένα προβλήματα και λάθη που προβληματίζουν. Ξεκινώντας από τα θετικά, τα περισσότερα καλούδια που θυμάστε για το χειρισμό του παιχνιδιού επιστρέφουν και είναι καλύτερα από ποτέ.

Η κάλυψη των units σας, η σωστή τοποθέτηση των υποστηρικτικών δυνάμεων, η ρεαλιστική δυναμική του εκάστοτε unit (ναι, δεν μπορούν οι απλοί στρατιώτες να καταστρέψουν ένα τανκ με σφαίρες), όλα είναι εδώ και δουλεύουν υπέροχα. Η δε είσοδος του χειμώνα μέσα στο παιχνίδι ανοίγει ακόμα περισσότερες τακτικές.

Οι χιονοθύελλες μειώνουν την ορατότητα και εξοντώνουν από το κρύο τους πεζικάριους, το χιόνι μπορεί να χρησιμοποιηθεί για καμουφλάζ και τα παγωμένα ποτάμια και λίμνες  μπορούν να σπάσουν από βάρος ή εκρήξεις και να χάσετε πολύτιμες δυνάμεις. Βελτιώσεις έχουν γίνει και στο βασικό τρόπο επέκτασης του παιχνιδιού, καθώς πλέον κερδίζετε ένα resource point απλά πλησιάζοντας κοντά και χωρίς να πρέπει να κάνετε κλικ επάνω του, ενώ πέρα από την ανάκτηση πεσμένων πυρομαχικών και ειδικού οπλισμού, μπορείτε πλέον να καταλάβετε και εχθρικά οχήματα που δεν έχουν καταστραφεί εντελώς.

Από την άλλη, όσο καλός και αν είστε στο micromanagement των units σας, τίποτα δεν θα μπορέσει να διορθώσει ορισμένα θέματα που αντιμετωπίζει η A.I.. Για την πλευρά του παίκτη αυτό περιορίζεται κυρίως σε ένα μετριότατο path finding, καθώς αν κάνετε το λάθος να στείλετε ένα unit κάπου λίγο μακρια, αυτό μπορεί να πάρει μια περίεργη διαδρομή, που συχνά το φέρνει κάτω από εχθρικά πυρά δίχως λόγο.

Η αντίπαλη Α.Ι. από την άλλη, έχει και αυτή τις περιέργειές της, με βασικότερη όλων την άτσαλη πρόοδο των τανκ, που πολλές φορές έρχονται πολύ μπροστά, συχνά κολλάνε στα units σας και μετά "μπαστακώνονται" εκεί, αφήνοντάς σας να τα πλευροκοπήσετε ανηλεώς. Ακόμα πιο ενοχλητικό, όμως, είναι το γεγονός ότι το CoH2 έχει αφαιρέσει όλες τις πληροφορίες που υπήρχαν δίπλα στα units σας στο πρώτο παιχνίδι.

Έτσι, δεν ξέρετε πόσο δυνατός είναι ένας στρατιώτης και πόσο διαφέρει από έναν άλλο αν δεν τους δοκιμάσετε και τους δύο δίπλα δίπλα αρκετές φορές για να κάνετε εμπειρικές συγκρίσεις. Ένα ακόμα πρόβλημα που αντιμετωπίσαμε στο παιχνίδι είναι πως δεν υπάρχει η δυνατότητα κάποιου ουσιαστικού zoom out.

Με τις μάχες να είναι μεγαλύτερες από ποτέ και τον αριθμό του στρατού σας πολύ μεγάλο, η κάμερα είναι περιορισμένη αρκετά χαμηλά και δυσκολεύει το σωστό έλεγχο του πεδίου της μάχης. Τέλος, η Relic Entertainment, σκεφτόμενη πως η βασική δύναμη των Ρώσων ήταν οι τεράστιοι αριθμοί τους, σας δίνει την δυνατότητα να καλείτε conscripts στο πεδίο της μάχης κάθε 30 δευτερόλεπτα και με μηδαμινό κόστος.

Με αυτή την απόφαση όμως, δημιουργεί ζημιά στο πιο βαθύ στρατηγικό τμήμα του τίτλου, καθώς στην ουσία "ευλογεί" τον παίκτη να παίξει με τακτικές «μπούγιο» και να νικήσει την ΑΙ απλά πετώντας επάνω της υπεράριθμα units.

{PAGE_BREAK}

Το κερασάκι στην τούρτα – Modes

Ευτυχώς το τελευταίο στοιχείο, καθώς και οι όποιες μικροενοχλήσεις υπάρχουν στο σενάριο και το voice acting, περιορίζονται μόνο στο κεντρικό campaign του παιχνιδιού, το οποίο θα σας απασχολήσει τις πρώτες 12 ώρες περίπου. Όταν το τελειώσετε, όμως, εκεί είναι που πραγματικά ανοίγει το παιχνίδι και ξεδιπλώνει τις δυνάμεις του μέσα από την πληθώρα επιλογών και διαφορετικών modes που υπάρχουν στα χέρια σας. Πρώτα από όλα, να πούμε πως το παιχνίδι παρακολουθεί εντατικά την πρόοδό σας και ανάλογα με τα achievements σας και τα παιχνίδια που παίζετε, σας ανεβάζει level ως αξιωματικό.

Δανειζόμενοι έτσι μια σελίδα από τα σύγχρονα FPS, που όσο παίζετε ξεκλειδώνονται όπλα και perks, έτσι και εδώ το παιχνίδι επιβραβεύει τον παίκτη, δίνοντας του σιγά σιγά μικρά bonuses (2-5%) σε αντοχή, ταχύτητα ή δύναμη από units, ξεκλειδώνοντας μάλιστα και ορισμένα special items & units ανάλογα με τον τρόπο που θα εξελίσσετε τον αξιωματικό σας.

Πέρα από αυτά όμως, έχετε πρόσβαση σε ένα ειδικό μενού, όπου μπορείτε να παραμετροποιήσετε το στράτευμά σας, αλλάζοντας τις βασικές σας συνθέσεις, κάνοντας διάφορες ρυθμίσεις αλλά και αλλάζοντας το σχεδιασμό και το καμουφλάζ τους. Όλος αυτός ο μηχανισμός παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και βάθος, καθώς είναι συνδεδεμένος με κάθε mode του παιχνιδιού, προσφέρει κίνητρο περαιτέρω ενασχόλησης, συνοδεύεται από μια τεράστια λίστα μεταλλίων και achievements, ενώ καταφέρνει να μην ευνοεί ιδιαίτερα τους hardcore παίκτες απέναντι στους casual καθώς τα perks δεν είναι τόσο ισχυρά.

Πέρα, λοιπόν, από το campaign, ο παίκτης έχει τη δυνατότητα να ασχοληθεί με το multiplayer, τα skirmishes και το εντυπωσιακό Theater of War. Το multiplayer για να πούμε την αλήθεια είναι εκεί που πραγματικά λάμπει το παιχνίδι, καθώς η δυνατότητα να παίξετε με άλλους ανθρώπους διορθώνει τα προβλήματα της A.I. σε μεγάλο βαθμό και προσφέρει μέσα από πολλούς χάρτες τη δυνατότητα για εξαιρετικά περίπλοκες και έντονες διαμάχες.

Έχοντας δοκιμάσει αρκετά το multiplayer αυτές τις μέρες, ήταν ευχάριστη η ανακάλυψη πως έτρεχε δίχως κάποιο lag και crashes, ενώ το matchmaking έβρισκε παίκτες με μεγάλη ευκολία. Για τα skirmishes δεν έχουμε να πούμε και πολλά, είναι τα αναμενόμενα για κάθε strategy, όπου μπορείτε να πολεμήσετε μόνος ή με άλλους ανθρώπους ενάντια στην Α.Ι. και στο χάρτη της επιλογής σας. Εκεί που ξεχωρίζουν πραγματικά τα modes, όμως, είναι στο Theater of War.

Εδώ θα μπορείτε στην ουσία να ασχοληθείτε με ορισμένες ειδικές αποστολές, οι οποίες αν και δεν δένουν επίσημα στο campaign, είναι ακόμα καλύτερα σχεδιασμένες, με εκπληκτικό βάθος και ιδιαίτερα απαιτητικά objectives, προσφέροντας στον παίκτη στιγμές σχεδόν συγκινητικής έντασης. Μοναδικός μας προβληματισμός αποτελεί το γεγονός ότι αυτό το σύστημα προκαταβάλει αρνητικά για μελλοντικές αποστολές DLC αντί για ολοκληρωμένα expansions όπως τα δύο που είχε το CoH1.

 

Βάλτε σκουφάκι σύντροφοι! – Επίλογος

Μέσα στην πολύωρη ασχολία μας με το CoH2, είναι γεγονός πως ήρθαμε αντιμέτωποι με ορισμένα θεματάκια που μας προβλημάτισαν και δείχνουν έναν τίτλο ο οποίος πέρασε δύσκολες στιγμές μέχρι να κυκλοφορήσει. Με το πέρασμα της ώρας όμως, τα θέματα περνούσαν σιγά σιγά στο περιθώριο και τα δόντια μας έτριζαν από την αγωνία και τον πανικό της μάχης.

Μπορεί η Relic Entertainment να διάλεξε την ασφαλή οδό και να βελτίωσε τους αρχικούς μηχανισμούς της αντί να "ξανα-ανακαλύψει τον τροχό", αλλά όταν έχεις στα χέρια σου μια τόσο εκρηκτικά δυνατή συνταγή, αυτό δεν αποτελεί ένα ιδιαίτερο μειονέκτημα. Το Company of Heroes 2 αποτελεί μια υπέροχη συνέχεια για τη σειρά, με υψηλότατο επίπεδο παραγωγής, απύθμενο βάθος για RTS και μάχες οι οποίες αναμένεται να ρίξουν τα ντουβάρια του σπιτιού σας.

Οπαδοί και μη του genre, οφείλουν να του ρίξουν μια ματιά, όχι για να δουν το μέλλον του gaming, αλλά για να έρθουν αντιμέτωποι με ένα καλοδουλεμένο και βελτιωμένο παρόν.

Αλέξανδρος Μιχαλιτσιάνος

Ελάχιστες απαιτήσεις συστήματος
Επεξεργαστής: 2 GHz dual core CPU, Intel Core 2 Duo or better
RAM: 512 MB
Κάρτα γραφικών: DirectX 9 video card with 256 RAM, Nvidia 8000-series or Radeon 3000-series or integrated graphics such as Intel HD3000 or HD4000.
Λειτουργικό: Windows XP SP3
Σκληρός δίσκος: 12 GB

{nomultithumb}