Professor Layton and the Azran Legacy

This…reminds me of a puzzle!

Το πως καταφέρνει το 3DS -και τα φορητά της Nintendo γενικότερα- να δίνουν απλόχερα, όμορφες και ιδιαίτερες κυκλοφορίες, είναι το μυστικό της συνταγής που δεν έχει η Sony στην κουζίνα της. Ακόμη και με τη σειρά Professor Layton, που απευθύνεται σε πολύ συγκεκριμένο και σχετικά μικρό κοινό, οι κάτοχοι του 3DS νιώθουν την αυτοπεποίθηση και τη σιγουριά που θα έπρεπε να νιώθει κάθε κάτοχος φορητής και μη, παιχνιδομηχανής, που για πολλούς στις μέρες είναι μία σοβαρή επένδυση.

Πριν ξεκινήσουμε την ξενάγηση στο πιο πρόσφατο κεφάλαιο της σειράς Professor Layton, θα θέλαμε να απονείμουμε τα εύσημα στη Level-5, που όχι μόνο κατάφερε να κλείσει αριστοτεχνικά την ιστορία του Layton, αλλά μπόρεσε και έδωσε ξεχωριστή και φρέσκια πνοή στο εκάστοτε κεφάλαιο του franchise. Φαινομενικά δηλαδή, τα παιχνίδια της σειράς μοιάζουν, τόσο μα τόσο, ίδια, αλλά στην πραγματικότητα το καθένα από αυτά προσφέρει μία διαφορετική και πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία. Προ πάντων, ο παίκτης νιώθει ότι οι δημιουργοί τον σέβονται και δεν του ζητάνε, απλά, αλλά και του δίνουν.

Στο Professor Layton and the Azran Legacy ακόμη μία φορά ο καθηγητής Hershel Layton, με τη βοήθεια του πιτσιρικά Luke Triton και της Emmy Altava, καλούνται να λύσουν ένα μυστήριο, που μάλλον είναι πολύ πιο σοβαρό απ’ ό,τι θα περίμεναν. Στα χέρια τους φτάνει ένα γράμμα από τον καθηγητή Sycamore, στο οποίο ο τελευταίος ζητάει τη βοήθεια του Layton για μία πολύ παράξενη ανακάλυψη.

Στις σπηλιές της παγωμένης Snowrassa βρέθηκε ένα κορίτσι μέσα στους πάγους, που χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως "ζωντανή μούμια". Οι ενδείξεις λένε πως η κοπέλα είναι ζωντανή και πως πρέπει "πάση θυσία" να βγει από εκεί. Έτσι ξεκινάει το ταξίδι των ηρώων μας, που θα βρεθούν μπροστά σε μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ιστορίες που έχουν ειπωθεί σε παιχνίδι της σειράς.

Η έμφαση στο σενάριο και στους χαρακτήρες στο Azran Legacy είναι πιο έντονη από ποτέ. Αυτό δίνει την ευκαιρία στους δημιουργούς να ξεδιπλώσουν τις αρετές που έχουν στη γραφή, που ομολογουμένως είναι πολύ καλή. Επιπλέον, η non-linear δομή του βοηθάει αρκετά στο να μη βαριέται εύκολα ο παίκτης, ενώ δίνεται η εντύπωση -ψευδαίσθηση καλύτερα- ενός "open world" τίτλου. Μπορεί δηλαδή η παρέα των τριών πρωταγωνιστών να περιηγηθεί από μέρος σε μέρος, χωρίς να είναι υποχρεωμένη να μείνει κάπου για να λυθεί κάποιος γρίφος ή να υπάρξει γενικότερα πρόοδος στο σενάριο.

Ανεξάρτητα από τις έντονες σεναριακές πινελιές του νέου Professor Layton, η κύρια ασχολία του παίκτη είναι, αναμενόμενα, οι γρίφοι. Εδώ πρέπει να παραδεχτούμε πως είναι εξωφρενικά δύσκολο για τη Level-5 να κρατήσει φρεσκάδα στις σπαζοκεφαλιές μετά από έξι υπερπλήρη παιχνίδια. Προφανώς η φαντασία και οι ιδέες θα έπρεπε να είχαν στερέψει, αλλά εκεί είναι που η ομάδα καταφέρνει να αναδείξει το ταλέντο της.

Το Azran Legacy όχι μόνο έχει γρίφους που παρόμοιους δεν έχουμε ξαναδεί στο franchise -στο σύνολό τους οι γρίφοι ξεπερνούν τους 500- αλλά ενσωματώνει μερικές σπαζοκεφαλιές, των οποίων η λύση απαιτεί στύψιμο του μυαλού. Βέβαια, οι περισσότεροι γρίφοι βασίζονται στη λογική και όχι στα "ξερά μαθηματικά", οπότε αν κάποιος έχει αυτό κατά νου, θα αποφύγει το αδιέξοδο. Άλλωστε και ο καθηγητής Layton μάς το υπενθυμίζει συνέχεια πως "το κλειδί της επιτυχίας βρίσκεται στην κριτική σκέψη".

{PAGE_BREAK}

Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι ο παίκτης -ενεργοποιώντας το StreetPass του 3DS- αποκτάει πρόσβαση σε puzzles άλλων χρηστών, πράγμα που εμπλουτίζει ακόμη περισσότερο την εμπειρία. Για την ιστορία, εκτός από τους πρωτεύοντες και δευτερεύοντες γρίφους, κατά τη διάρκεια της περιπέτειας ξεκλειδώνονται ορισμένα mini-games, που μπορούν να παιχτούν ανά πάσα στιγμή μέσα από το κεντρικό μενού. Δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο και προφανώς θα περάσουν απαρατήρητα από πολλούς, ωστόσο το έξτρα περιεχόμενο σε ένα πλήρες παιχνίδι των 20 και πλέον ωρών είναι πάντα ευπρόσδεκτο.

Όχι ότι το είχε ανάγκη η σειρά, αλλά η τρισδιάστατη απεικόνιση του 3DS είναι από τις περιπτώσεις που πραγματικά χαρίζουν πόντους στο τελικό οπτικό αποτέλεσμα. Έτσι κι αλλιώς τα Professor Layton ήταν πανέμορφα από το πρώτο κιόλας παιχνίδι, πόσο μάλλον τώρα που το 3DS έχει την απαραίτητη "ιπποδύναμη" για να προστεθούν μερικά καλοδεχούμενα εφέ, όπως αυτό της αντανάκλασης, του καπνού κλπ. Και επειδή το Azran Legacy έχει τεράστια ποικιλία σε περιβάλλοντα και χώρους, δόθηκε το βήμα στους σχεδιαστές να ρίξουν στο καζάνι πολύ περισσότερη φαντασία και χρώμα, με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα από τα "νοστιμότερα" παιχνίδια του 3DS.

Δε θα μπορούσαμε να παραλείψουμε και τον ήχο, ο οποίος βαδίζει στα ίδια ποιοτικά μονοπάτια με την εικόνα. Όπως και σε όλα τα Professor Layton, έτσι και εδώ υπάρχει ένα καλογραμμένο soundtrack από τον αγαπημένο Tomohito Nishiura, που γράφει εξαιρετικά μουσικά θέματα από το πρώτο Dark Cloud και συνεχίζει να μας εκπλήσσει με το ταλέντο του. Αν θα έπρεπε να γκρινιάξουμε για κάτι, αυτό είναι η ποιότητα των voice-overs (όχι ως ερμηνείες, αλλά ως ήχος) και κυρίως η μίξη τους με τη μουσική και τα υπόλοιπα ηχητικά εφέ.

Είναι σπάνιο, αλλά τόσο γλυκό το συναίσθημα που νιώθει ένας gamer όταν συνειδητοποιεί πως τα χρήματα που του ζήτησαν κάποιοι για ένα βιντεοπαιχνίδι, βρήκαν αντίκρισμα. Η βιομηχανία των χιλιάδων εταιριών και των ακόμη περισσότερων παιχνιδιών, έχει ανάγκη από ειλικρίνεια, σεβασμό και απόλυτη ισορροπία στη σχέση "πάρε – δώσε", που όσο ψυχρή και να φαντάζει, είναι αυτή που κινεί τα νήματα.

Η Level-5 έριξε ιδρώτα και μεράκι σε έναν ακόμη τίτλο, οπότε τα χρήματα που ζητάει, δεν τα ζητάει απλά για να γεμίσει τα ταμεία της (που αμφιβάλουμε αν θα τα γεμίσει ποτέ), αλλά για να "πληρωθεί" αυτόν τον κόπο. Αν όλες οι εταιρίες και τα στούντιο παρέδιδαν παιχνίδια που ο παίκτης θα νιώθει την υποχρέωση να ανταμείψει τους δημιουργούς, τότε δε θα μιλούσαμε για πειρατεία και λοιπά λυπηρά γεγονότα. Το Professor Layton and the Azran Legacy είναι από τις πρώτες μας προτάσεις για τα φετινά Χριστούγεννα. Επενδύστε δίχως κανένα ενδοιασμό, ειδικότερα εσείς που ξέρετε περί τίνος πρόκειται.

Σάκης Καρπάς

{nomultithumb}