BlizzCon 2013

H ανταπόκρισή μας από το μεγάλο event της Blizzard στο L.A.

Θα μπορούσαμε να συζητάμε για ώρες σχετικά με το τι εστί Blizzard, τι ρόλο έχει διαδραματίσει διαχρονικά στην ιστορία των videogames και τι ρόλο διαδραματίζει στο ομιχλώδες και βαλτώδες σήμερα, τι έχει πετύχει μέχρι τώρα και τι προοπτικές έχει να πετύχει στο μέλλον. Θα μπορούσαμε επίσης να συζητάμε για ώρες πώς γίνεται την ώρα που άλλες εταιρείες που υπολείπονται σε μέγεθος, προσπαθούν να δώσουν μεγαλεπήβολες νέες σειρές εκατομμυρίων, η Blizzard να γκρεμίζει προς στιγμήν το διαδίκτυο, ανακοινώνοντας card games και μεταμφιεσμένα MOBA, που τουλάχιστον θέλουν να μεταφέρουν έναν αέρα ωριμότητας και καθαρής απόλαυσης και όχι καθημερινή άσκηση αντοχής νεύρων και ασκήσεων ελέγχου (ή μη ελέγχου) της οργής.

Θα μπορούσαμε να συζητάμε για ώρες για το πώς franschise που ξεκίνησαν πριν δεκαπέντε χρόνια, συνεχίζουν να είναι τεράστια χωρίς να έχουν μετατραπεί σε ετήσιες κυκλοφορίες με απλή αναβάθμιση των ρόστερ ή των shaders της μηχανής γραφικών. Όπως θα μπορούσαμε να συζητάμε για ώρες σχετικά με το πόσο συντηρητική είναι αυτή η εταιρεία στον πυρήνα της. Τόσο συντηρητική που θα έκανε ρεπουμπλικάνο βουλευτή από την Αριζόνα να κοκκινίσει από ντροπή.

Υπάρχουν όμως και πράγματα σχετικά με την Blizzard που δε χρίζουν ιδιαίτερης συζήτησης προκειμένου να διερευνηθεί η αλήθεια. Και αυτό γιατί είναι γεγονότα αδιαμφισβήτητα. Όπως για παράδειγμα το ότι της εταιρείας αυτής δεν της καίγεται καρφάκι για το ότι οι γενιές αλλάζουν, τα franchises ανανεώνονται, σειρές τελειώνουν και άλλες ξεκινούν. Επίσης, το ότι η Blizzard έχει δημιουργήσει ένα τόσο αφοσιωμένο κοινό, που θυμίζει περισσότερο οπαδικό κοινό ευρωπαϊκής ποδοσφαιρικής ομάδας, παρά λάτρεις κάποιων videogames. Ή το ότι χιλιάδες κόσμος θεωρεί τα παιχνίδια της Blizzard όχι απλά κομμάτι της καθημερινότητάς του, αλλά κομμάτι όλης του της ζωής.

Όχι με τον τρόπο που οι υπόλοιποι gamers θεωρούν κομμάτι της ζωής τους ένα παιχνίδι που αγάπησαν, αλλά με τον τρόπο που ένας άνθρωπος πηγαίνει στη δουλειά του, μαγειρεύει το απόγευμα με τη γυναίκα του, ή παρακολουθεί για χρόνια τις σπουδές των παιδιών του. Γεγονός είναι και το ότι τα πάντα σε αυτή την εταιρεία, στα πεδία που έχει επιλέξει να κινείται, φαίνεται να δουλεύουν σαν καλολαδωμένη και καλοσυντηρημένη μηχανή ελβετικού ρολογιού, που δεν έχει χάσει ούτε δευτερόλεπτο τα τελευταία 15-20 χρόνια.

Και είναι το ίδιο είτε μιλάμε για την επικοινωνία με τον κόσμο/ gamers/ καταναλωτές/ οπαδούς (όπως θέλετε πέστε το), είτε για την οργάνωση ενός θηριώδους event όπως η Blizzcon, είτε για την κυκλοφορία παιχνιδιών που, ανεξάρτητα από τις όποιες ενστάσεις, φέρουν τη σφραγίδα ποιότητας της Blizzard. Για το περιεχόμενό τους μπορούμε να διαφωνούμε όση ώρα θέλουμε και ο γράφων έχει επιλέξει από καιρό στρατόπεδο. Αλλά μόνο ένας άψογος μηχανισμός θα επέτρεπε την κυκλοφορία τίτλων, που σε όλες τις άλλες παραμέτρους εκτός του περιεχομένου που είναι προς αξιολόγηση, αγγίζουν το τέλειο.

Το κλίμα στην αίθουσα της εναρκτήριας ομιλίας, δε θυμίζει ούτε ανακοινώσεις κονσολών και τίτλων με κοινό δημοσιογράφους του ειδικού Τύπου που θα αρχίσουν να ζητωκραυγάζουν με κάθε παραστράτημα γιατί αυτό θα σημαίνει ντόρο στο διαδίκτυο, ούτε ανακοινώσεις νέων τίτλων που μπορούν να προκαλούν και ικανοποίηση και σκεπτικισμό. Εδώ η ατμόσφαιρα είναι γηπεδική και οι φιλοξενούμενοι δεν έχουν φέρει τους οπαδούς τους.

Κάθε λέξη τονισμένη με ιδιαίτερη χροιά, προκαλεί ζητωκραυγές, κάθε παρουσίαση νέου στοιχείου που απλά θα ήταν μία σημείωση σε μία μακροσκελή ανακοίνωση, προκαλεί παραλήρημα. Κάθε υπόνοια ότι επίκειται κάποια αποκάλυψη προκαλεί κοιλιακές μαρμαρυγές. Ακόμα και αν η ανακοίνωση είναι μία επιπλέον κάρτα για το Hearthstone, ή ένα μπάνερ για το Diablo III. Δεν έχει καμία σημασία. Οι άνθρωποι της Blizzard, από τον χαρισματικό και performer Chris Metzen μέχρι τον πιο υπολογιστικό και ψύχραιμο Michael Morhaime, ξέρουν πολύ καλά σε ποιους απευθύνονται και επίσης ξέρουν ότι αυτό που θέλουν να περάσουν σε αυτό το κοινό έχει ήδη περάσει πριν καν ανοίξουν το στόμα τους.

Είναι αυτοσαρκαστικοί, αναγνωρίζουν τα λάθη που έχουν κάνει στο παρελθόν, διασκεδάζουν με αυτά και δεν διστάζουν να παραδεχτούν τις στραβοτιμονιές. Όπως στην περίπτωση του Auction House στο Diablo III. Επρόκειτο για μία έμπνευση που διεκδικούσε βραβείο Χοντροκομμένης Αυτοχειρίας ακόμα και αν εξεταζόταν από κάποιον παντελώς άσχετο με το παιχνίδι.

Κι όμως. Κατά την ανακοίνωση της πλήρους αφαίρεσης του στοιχείου από την PC έκδοση του παιχνιδιού (αφού στις κονσόλες δεν υπάρχει ούτως ή άλλως) απέδωσαν την απόφαση στους παρευρισκόμενους και στο feedback που δέχτηκαν από αυτούς, κάνοντάς τους αυτόματα κοινωνούς και συνοδοιπόρους σε μία ακόμη μεγαλειώδη κίνηση. Άσχετα αν από την πρώτη στιγμή της κυκλοφορίας του Diablo ήταν πασιφανές ότι επρόκειτο για φιάσκο. Κι έτσι το κοινό της Blizzcon επιτέλους ζητωκραύγασε και για κάτι το οποίο πέτυχε αυτό το ίδιο (που μπορεί και να μην το πέτυχε αλλά δεν έχει σημασία).

{PAGE_BREAK}

Μετά την εναρκτήρια εκδήλωση, οι οπαδοί και φίλοι της Blizzard ξεχύνονται στην Αρένα. Πάνελ με λεπτομερείς συζητήσεις σχετικά με το μέλλον των παιχνιδιών της εταιρείας, παρέλαση των πιο γνωστών συντελεστών αυτών των τίτλων που οι περισσότεροι είναι πλέον ιστορικές φυσιογνωμίες, ατελείωτες σειρές με PC που φιλοξενούν τα νέα expansions και παιχνίδια, ατέλειωτες ουρές από gamers που περιμένουν να παίξουν στα εν λόγω PC, αγώνες μεταξύ clans και μεμονωμένων παικτών σε WoW και Starcraft 2 σε ειδικά διαμορφωμένα battlegrounds που θα τα ζήλευαν ακόμα και οι διοργανωτές του WWE.

Είδαμε stands με memorabilia προς πώληση που εκτείνονται σε δεκάδες μέτρα, ειδικά διαμορφωμένες γκαλερί για εκθέτες – οπαδούς της εταιρείας με έργα τέχνης ανάλογου ύφους, συζητήσεις για νέους που ενδιαφέρονται με οποιονδήποτε τρόπο να ενταχτούν στο δυναμικό της εταιρείας, και αξιοθαύμαστο cosplay, που εκτός των άλλων αναδεικνύει και τον πλούτο των franchise της Blizzard σε lore και ήρωες.

Τα ερεθίσματα έρχονται από παντού και βάλλουν κατά ριπάς από κάθε κατεύθυνση. Είτε είναι οι συναντήσεις ανθρώπων που γνωρίζονται χρόνια, αλλά έθεσαν τόπο του πρώτου φυσικού τους ραντεβού τη Blizzcon, είτε είναι οι αμέτρητες ευκαιρίες που έχουν οι επισκέπτες να εκφράσουν την αγάπη τους για τα παιχνίδια που παίζουν, τα οποία και έχουν γίνει κομμάτι της ζωής τους. Ίσως εκεί κρύβεται και το μυστικό της επιτυχίας για αυτού του είδους τις εκδηλώσεις και μόνο από τη Blizzard. Οι παίκτε, μεγαλώνουν παράλληλα με τα παιχνίδια αυτά, έχοντας εντάξει οργανικά πλέον την πραγματικότητά τους στη δική τους καθημερινότητα ή και το αντίθετο.

Η ανθρώπινη πτυχή του πράγματος είναι φανερή. Σε αντιδιαστολή με τις ρομποτικές επιδόσεις των αθλητών των e-sports και απέναντι στα οργουελικής έμπνευσης παιχνιδάκια όπου δίνεται στον καθένα μια κονκάρδα με ένα νούμερο και βλέπει κανείς δεκάδες σηκωμένα πλακάτ με τους επισκέπτες να ψάχνουν για ώρες το άγνωστο έτερον ήμισυ, με βραβείο κάποιο ακόμα κομμάτι πλαστικού επεξεργασμένο σε μακρινές επαρχίες της Κίνας, παραβάλλονται ανθρώπινες στιγμές, με ανθρώπους που γνωρίζονται για χρόνια ολόκληρα και επιτέλους συναντιούνται για να τα πουν και από κοντά. Το τι θα πουν, είναι αποκλειστικά δικό τους θέμα.

Μπορεί για τον καιρό στο Azeroth, μπορεί για τα τελευταία κουτσομπολιά για την Kerrigan, μπορεί για τις κακοτροπιές του Arthas, αλλά μπορεί και για τις δικές τους ζωές και καθημερινότητες. Ο δικός μας ο Πριπάκης, κάτι ξέρει από αυτά τα πράγματα. Και είναι αξιοθαύμαστο το πώς κάτω από την ίδια (τρομακτικά μεγάλη) στέγη ενός convention center, χωράν ταυτόχρονα αυτές οι πανέμορφες στιγμές μαζί με τις καταναλωτικές εξάρσεις απείρου κάλλους, με Κινέζους να δίνουν $1000 για κάτι που αγοράστηκε $200 λίγα μόλις δευτερόλεπτα πριν. Ένας πίνακας αντιφάσεων είναι η όλη σύναξη, με τα θετικά στοιχεία να υπερτερούν (ευτυχώς) και να σώνουν την κατάσταση από τον κίνδυνο nerd-ικής σύντηξης.

Ενθουσιασμό προκαλεί και η ανακοίνωση της ταινίας, αφού το σύμπαν του Warcraft βρίσκει διέξοδο στο πλέον mainstream μέσο ψυχαγωγίας και διασκέδασης. Το χαμόγελο των οπαδών του παιχνιδιού κρύβει κάτι από «θα σας δείξουμε εμείς» απευθυνόμενο στους ανυποψίαστους κινηματογραφόφιλους, που νόμισαν ότι οι επικές εξάρσεις του μέσου που βρίσκεται σε βαθύ λήθαργο, περιορίστηκαν στο The Lord of the Rings και στο Game of Thrones της μικρής οθόνης.

Όχι κύριοι, που νομίζατε ότι γλυτώσατε και θα μπορείτε να απολαμβάνεται τις μπαρούφες του Σάντλερ και τις πλαστικούρες των κόμικ μεταφορών ανενδοίαστα και απερίσπαστα, έρχονται και οι ορδές του Warcraft. Αρκεί να μην είναι τελείως ψηφιακές. Για τους Κορεάτες παίκτες του Starcraft τι να πεί κανείς. Τυπικά, οι διοργανωτές του παγκοσμίου πρωταθλήματος χωρίζουν τις προκριματικές φάσεις σε «Υπόλοιπο Υφηλίου» και «Κορέα», ειδάλλως, θα είχαμε δεκαεξάδα αποτελούμενη μόνο από τους συμπαθέστατους Νότιους κατοίκους της Χερσονήσου. Τύποις και μόνο, χάρισαν τη μία οχτάδα στον υπόλοιπο κόσμο για να έχει να χαίρεται, αλλά η τετράδα είναι αποκλειστικά θέμα των Ασιατών.

Ο τελικός φέρνει ρίγη συγκίνησης στο κοινό, που σε αντίθεση με το κοινό των γνωστών αθλημάτων, επευφημεί και ζητωκραυγάζει σε κινήσεις και επιτυχίες και των δύο αγωνιζομένων. Μιλάμε για σίγουρο εισιτήριο πτήσης πίσω από τις κερκίδες σε άλλα αθλήματα. Λέτε αυτά τα e-sports να φέρουν και άλλα ήθη στις κερκίδες; Ας μη βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα καθώς εδώ επρόκειτο για ενδοοικογενειακή υπόθεση.

Κύριος οίδε τι θα επικρατούσε αν για παράδειγμα είχαμε πρωτάθλημα LoL vs Heroes of the Storm, με τις ομάδες να κονταροχτυπιούνται και στα δύο. Οπότε ας αρκεστούμε στα ενθαρρυντικά μηνύματα που λάβαμε από το πρωτάθλημα Starcraft. Στα δωμάτια των συνεντεύξεων στον πάνω όροφο, όπου έχουν πρόσβαση μόνο οι διαπιστευμένοι ανταποκριτές των Μέσων, σχεδόν ανακυκλώνεται με ακρίβεια το περιεχόμενο τόσων και τόσων συζητήσεων που έχουν γίνει κατά το διήμερο. Αντίθετα, όμως, από τη γενική αίσθηση που καμιά φορά λαθεύει, όλοι οι συνεντευξιαζόμενοι είναι ανοιχτοί σε όλες τις ερωτήσεις που τους γίνονται, ακόμα και αν πολλές φορές απαντούν άλλο πράγμα από αυτό που ρωτήθηκαν.

{PAGE_BREAK}

Τουλάχιστο δε σου λένε κατάμουτρα ότι δε θα έπρεπε να ρωτάς κάτι τέτοιο. Απλά δε σου το απαντούν. Συνολικά, πάντως, η παρουσία των PR είναι τελείως τυπική, και οι έμπειροι εκπρόσωποι της Blizzard, αυτά που είναι να πουν τα λεν. Ο αριθμός των μέσων και των εκπροσώπων ζαλίζει αν σκεφτεί κανείς ότι πρόκειται για μία εταιρεία και όχι μία ολόκληρη έκθεση. Αλλά Blizzard είναι αυτή, όπως έμαθε να διαχειρίζεται εκατομμύρια παικτών, με τον ίδιο τρόπο διαχειρίζεται και τις δεκάδες των ειδικών δημοσιογράφων-ανταποκριτών.

Το τέλος της BlizzCon, με τους υπεραδιάφορους Blink 182, επιφυλάσσει έναν πόλεμο συναισθημάτων. Θαυμασμό για το επίτευγμα μιας εταιρείας πού έχει διαλέξει το δικό της δρόμο εδώ και χρόνια, σεβασμό για πρόσωπα που έχουν οριοθετήσει και στιγματίσει το χώρο εδώ και δεκαετίες, έκπληξη για το ψηφιδωτό εκφράσεων λατρείας των χιλιάδων επισκεπτών, προβληματισμό για το πόσο διαφορετικό είναι αυτό που κάνει η Blizzard από το υπόλοιπο gaming και σε ποιον στοιχίζει τελικά αυτό (αν στοιχίζει) και ερωτηματικά για το τι αποτέλεσμα θα είχαμε αν η Blizzard αποφάσιζε να ασχοληθεί και με άλλες κατηγορίες παιχνιδιών.

Αλλά αυτά αγγίζουν τη σφαίρα της θεωρητικής σκέψης, αφού πρώτα απ’ όλα φαίνεται ότι οι άνθρωποι αυτοί έχουν διαλέξει το μοντέλο τους που στηρίζεται 100% στη συνεχή επαφή της εταιρείας με τον παίκτη/ οπαδό/ πελάτη/ καταναλωτή, όπως θέλετε πέστε το. Αυτή είναι η τακτική, και είτε συμβαίνει από κεραυνοβόλο έρωτα είτε από τη δίψα για μεγαλύτερη επιρροή στο gaming κοινό, είτε απλά για την εφαρμογή ενός πολύ αποτελεσματικού εργαλείου για το άνοιγμα των κρουνών των δολαρίων και των ευρώ, φαίνεται ότι προς το παρόν και για πολύ καιρό ακόμα, λειτουργεί και θα λειτουργεί άψογα.

Σάββας Καζαντζίδης

Σύντομα θα διαβάσετε στο GameOver συνεντεύξεις και previews των παιχνιδιών που παρουσιάστηκαν στη BlizzCon 2013.

{nomultithumb}