Σκέψεις

GTA V: ένα “αδικημένο” παιχνίδι…

Σημείωση Α): Το κείμενο δεν περιέχει spoilers.

Σημείωση Β): Βάλτε αυτό, να παίζει στο background.

Ως ένας από τους 30 και πλέον εκατομμύρια παίκτες που έγιναν κάτοχοι του Grand Theft Auto V, έφτασε και η δική μου εμπειρία με τον τίτλο της Rockstar στο τέλος της -για την ώρα τουλάχιστον. Αφού τελείωσα οτιδήποτε στάθηκε στο διάβα μου (αποστολές, δραστηριότητες, mini games κλπ) και μετά από 70 ώρες ενασχόλησης, είδα τους τίτλους τέλους με ποσοστό ολοκλήρωσης που αγγίζει το 80% -θα επιστρέψω κάποια στιγμή στο μέλλον, για να ολοκληρώσω ό,τι έχει μείνει. Αλλά νομίζω πως το "the big thing" του GTA V, το είδα και με το παραπάνω. Έχοντας ασχοληθεί με οτιδήποτε φέρει τον τίτλο "Grand Theft Auto" από τη δεκαετία του ’90, θεωρώ πως το GTA V είναι από τις πολύ αδικημένες κυκλοφορίες της Rockstar. Και πριν αρχίσετε να λέτε "μα τι γράφει ο μπαγλαμάς", εξηγούμαι. Την επιτυχία (εμπορική και μη), το GTA V τη γνώρισε και μάλιστα με νούμερα που δύσκολα αντιλαμβάνεται ο ανθρώπινος νους. Τα ταμεία της Take Two γέμισαν τόσο ώστε να μπορεί να βγάζει πανάκριβα παιχνίδια, για τα επόμενα 20 χρόνια. Με τον όρο "αδικημένο", προφανώς αναφέρομαι σε κάτι εντελώς διαφορετικό.

Καταρχάς, είναι γελοία και αχρείαστη η όποια αναφορά μου στον οπτικοακουστικό τομέα και στο gameplay. Το ξέρω, το ξέρετε, το ξέρουμε, ότι το GTA V είναι ένα από τα σπουδαιότερα τεχνολογικά επιτεύγματα που έχει γνωρίσει ο κόσμος της ψυχαγωγίας και κάτι που θα έπρεπε να κάνει τη γενιά που μπαίνει αυτές τις μέρες, να κοκκινίζει. Για όλα αυτά, μίλησε ο Καζαντζίδης στο review του, το οποίο, όχι για να παινέψω το "σπίτι" μας, αλλά είναι από τα λίγα του διαδικτύου που είναι τόσο "to the point" και αυτό κυρίως γιατί γράφτηκε με πλήρη -και όχι τρίωρη- εμπειρία του παιχνιδιού.

Τα GTA και δη το GTA V, κρύβουν διαμαντένια πετράδια κάτω από χώμα και τη σκόνη που αφήνουν τα γραφικά, το gameplay, ο κόσμος, τα περιβάλλοντα κ.ο.κ. Υπάρχει κάτι πίσω από το θρόνο, που είναι πιο δυνατό και πιο αυθεντικό και από τον ίδιο το βασιλιά. Δυστυχώς, το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων που θα ασχοληθούν με ένα GTA, θα το λατρέψουν για την ελευθερία κινήσεων που δίνεται στον παίκτη, για τα ανθρωποκυνηγητά με τους μπάτσους, τη βία, τα ακριβά αυτοκίνητα, τις πορνοδιαστροφικές σκηνές, τα όπλα και τα…cheats που ξεκλειδώνουν αεροπλάνα, τανκς, jet packs και supercars. Λυπάμαι, αλλά αυτό είναι η "επιφάνεια" των GTA και κατά την άποψή μου, αποτελεί μικρό μέρος του μεγαλείου της σειράς, που στο GTA V έφτασε σε δυσθεώρητα επίπεδα.

Ξεκινάω με τη γραφή: ασύλληπτη, ατίθαση, χωρίς φραγμούς και κομπλεξισμούς. Το GTA V θίγει θέματα τόσο χοντρά, που είναι απορίας άξιο το πως ακόμη δεν έχουν ξεσηκωθεί συντηρητικές ομάδες του πληθυσμού. Αφήγηση: έξυπνη -και πονηρή-, παραπλανητική για το μεγαλύτερο μέρος των παικτών, γεμάτη κρυφά ή ολοφάνερα νοήματα, σαρκασμό και αυτοσαρκασμό, και απίστευτες δόσεις κατάμαυρου χιούμορ. Στο GTA V δε ξέρεις πότε πρέπει να γελάσεις και πότε να πέσεις σε κατάθλιψη με αυτά που βλέπεις. Αναρωτιέσαι συνεχώς "αυτό έπρεπε να το δείξουν ή όχι", "το παρατράβηξαν ή καλά έκαναν". Όλα είναι ντυμένα με τον μανδύα του "κάφρικου", του "χαβαλέ" και το "έλα μωρέ, δε βαριέσαι, ένα παιχνίδι είναι", αλλά στην πραγματικότητα οι εικόνες είναι τόσο σοκαριστικές, αλλά ταυτόχρονα, τόσο χρήσιμες για τα ώριμα μάτια, που ξεφεύγουν αρκετά από το "videogaming" του πράγματος.

Κοινωνικό σχόλιο: το αγαπημένο μου χαρακτηριστικό των GTA. Με λίγη ή και καθόλου προσπάθεια, οι πολιτικές, θρησκευτικές και κοινωνικές ανησυχίες της Rockstar, ξεβράζονται στην επιφάνεια, όπως το πετρέλαιο στη θάλασσα. Ο τρόπος που καυτηριάζεται η κοινωνία, οι συνήθειές της και οι πιο ακραίες ομάδες της, είναι αριστουργηματικός. Το GTA V "λέει" τα σημαντικότερα πράγματα, στα πιο ασήμαντα σημεία. Για παράδειγμα, το σαγόνι μου έφτασε στο πάτωμα, όταν διάβασα στο θολωμένο background ενός cut-scene και συγκεκριμένα σε έναν πίνακα διδασκαλίας, πράγματα που το 99,9% των παικτών, δε θα κάνει τον κόπο να εστιάσει το βλέμμα του.

Χαρακτήρες: δεν τίθεται θέμα ότι οι πρωταγωνιστές στο GTA V, όχι απλά δεν είναι ήρωες, αλλά αποτελούν το καλύτερο αντι-παράδειγμα που μπορεί να δοθεί σε μέσο ψυχαγωγίας. Οι περισσότεροι εξ’ αυτών πάσχουν από βαριά κατάθλιψη, καθώς και από άλλες βαριές ψυχικές ασθένειες, τις οποίες μπορεί να περιγράψει με μεγαλύτερη ακρίβεια ο Καζαντζίδης, ως σχετικός γιατρός. Καμία εμφάνιση, καμία φωνή και καμία ερμηνεία δεν είναι τυχαία στο GTA V.

Διάλογοι: το ζουμί του σεναρίου και όλων των προαναφερθέντων σημείων, βρίσκεται εκεί, στους διαλόγους. Γεμάτοι δήθεν αφέλεια και παρορμητισμό, οι κουβέντες που ξεστομίζονται στα αυτοκίνητα, στα ραδιόφωνα, στο πεζοδρόμιο και στα τηλέφωνα, κρύβουν, άλλοτε καμουφλαρισμένα και άλλοτε εντελώς "στη ψύχρα", υπαινιγμούς και σπόντες που σοκάρουν. Ο τρόπος που ξεπουπουλιάζεται ένα ευαίσθητο θέμα στο GTA V, είναι τόσο έξυπνα δοσμένος που μέχρι και αυτοί που θίγονται, δύσκολα θα το καταλάβουν, όσο υψηλό δείκτη IQ κι αν διαθέτουν. Χρειάζεται φοβερή ικανότητα από το θεατή/ παίκτη, για να μπορέσει να αποκρυπτογραφήσει τα πάντα στο GTA V. Αυτή η ικανότητα δεν είναι προνόμιο των έξυπνων, των "μπασμένων" και των μορφωμένων. Πρώτα απ’ όλα εμφανίζεται στους ανοιχτόμυαλους που μπορούν να δουν σφαιρικά ένα θέμα και όχι αποκλειστικά από τη δική τους οπτική γωνία και έπειτα αποκτάται κυρίως από αυτούς που έχουν -πραγματικά- παίξει τα GTA και έχουν μάθει να τα διαβάζουν.

Βάσει όλων των παραπάνω λοιπόν, ναι, θεωρώ πως τα GTA αδικούνται. Προφανώς και πολλοί από εσάς που διαβάζετε αυτό το κείμενο, να μην διαβάζετε κάτι νέο ή κάτι που να σας εκπλήσσει. Δεν είμαι ο μόνος που τα βλέπει και φυσικά δεν είμαι αυτός που τα βλέπει όλα σε ένα GTA. Το κείμενο αυτό το έγραψα κυρίως για να δώσω τα εύσημά μου στη Rockstar, που αυτή τη στιγμή κοιτάει από το ρετιρέ, με ένα ποτήρι ουίσκι στο χέρι -με δύο παγάκια, να μη χαλάει και η γεύση- όλους τους "καημένους" της βιομηχανίας να μαλώνουν για την ερχόμενη γενιά, και χασκογελάει. Κύριοι, είμαστε πολύ τυχεροί, που ομάδες όπως αυτή ασχολούνται με το χόμπι μας. Η Rockstar είναι η πιο φορμαρισμένη ομάδα που έχει η βιομηχανία και από τις λίγες που πηγαίνουν μπροστά το μέσο, ένα βήμα τη φορά.

Αυτά.