NBA Live 14

Μια ντροπιαστική στιγμή της EA

---

Η απουσία του NBA Live franchise της EA τα τελευταία χρόνια, είναι μία από τις μεγάλες και “καθαρές” ήττες του κολοσσού. Ο ανταγωνισμός από την 2K και τη σειρά NBA 2K ήταν τόσο “βίαιος” που ανάγκασε ολόκληρη EA να εγκαταλείψει, έστω και προσωρινά, τις NBA δραστηριότητές της. Με τη έλευση των κονσολών νέας γενιάς η εταιρία αποφάσισε να επαναφέρει το NBA Live και εκμεταλλευόμενη την ολοκαίνουργια και πολυδιαφημισμένη Ignite Engine, προσπαθεί να αναγεννήσει το franchise. Βέβαια, ο τίτλος μοιάζει περισσότερο με μνημόσυνο, παρά με αναγέννηση. Τα σημεία που το NBA Live απογοητεύει και σε μεγάλο βαθμό εκνευρίζει είναι τόσα πολλά που πραγματικά αποφασίσαμε να μείνουμε στα πιο βασικά και να μη μπούμε σε λεπτομέρειες -και αυτό γιατί δεν υπάρχουν και πολλές λεπτομέρειες.

Ξεκινώντας με τα του gameplay, το NBA Live 14 ακολουθεί μία πιο arcade προσέγγιση του basket, κάτι το οποίο αναιρεί την ύπαρξη της ρεαλιστικής Ignite Engine. Το animation των παικτών, που υποτίθεται, ελέω της προαναφερθείσας μηχανής, έπρεπε να αγγίζει “ανθρώπινα επίπεδα” είναι κάκιστο και ικανό να χαρίσει άφθονες στιγμές γέλιου. Τα glitches, τα bugs και οι…άβολες στιγμές που κυκλοφορούν μέσω των social δυνατοτήτων των νέων κονσολών, είναι περισσότερα και από αυτά του Skyrim.

Η τεχνητή νοημοσύνη είναι αργή, προβληματική και απαρχαιωμένη. Δεν υπάρχει τεχνικό παιχνίδι ή ακρίβεια από την πλευρά των αθλητών, την ώρα που τα μπασίματα, τα καρφώματα και γενικότερα η διείσδυση προς τη μπασκέτα είναι πιο εύκολη από ποτέ -άλλωστε με τέτοια τεχνητή νοημοσύνη δε θέλει και πολύ κόπο. Από την άλλη, είναι τραγικό το γεγονός ότι τα μπλοκαρίσματα σε μεσαίας απόστασης σουτ πραγματοποιούνται με τεράστια ευκολία και δίχως ίχνος ρεαλισμού.

Το μοναδικό θετικό του τίτλου είναι τα πολλά και πλήρη modes, από τα οποία ξεχωρίζουν τα Ultimate Team -παρόμοια υλοποίηση με αυτή του FIFA 14- και Dynasty -το χτίσιμο μιας ομάδας από το μηδέν. Επιπλέον, στα θετικά συγκαταλέγεται και η άμεση online ανανέωση των rosters των ομάδων, κάτι αναμενόμενο από την EA Sports. Τι να τα κάνουμε, όμως, όλα αυτά, όταν το gameplay είναι τόσο κακό; Δώρο, άδωρο!

Τεχνικά, αν και υπάρχουν μερικά όμορφα σημεία, όπως είναι ο αγωνιστικός χώρος, οι φανέλες και τα σορτσάκια των παικτών, καθώς και τα textures του δέρματος, ο τίτλος -σωστά μαντέψατε- απογοητεύει. Το κοινό είναι πιο άψυχο από ποτέ, τα physics της μπάλας δεν πείθουν σε καμία περίπτωση, το collision detection ανύπαρκτο και γενικά το οπτικό σύνολο περνάει και δεν αγγίζει. Ακόμη και τα menus είναι τόσο φθηνά, άδεια και απλά σχεδιασμένα, που μόνο ερωτηματικά γεννούν. Από την πλευρά του ήχου, η μουσική βαδίζει στα γνωστά Hip-Hop λημέρια, ενώ ο σχολιασμός των Mike Breen και Jeff Van Gundy του ESPN, προσπαθεί αλλά ακολουθεί και αυτός την πεπατημένη.

Αν το παιχνίδι είναι κακό στο single-player κομμάτι του, γίνεται ακόμη χειρότερο στο multiplayer. Δεν το περιμέναμε, αλλά μείναμε έκπληκτοι όταν στο πρώτο online match είδαμε την ανάλυση να πέφτει κατακόρυφα, το aliasing να κάνει αισθητή την παρουσία του, την εξέδρα να καλύπτεται από μία μαύρη ομίχλη, τα χρώματα να ξεπλένονται και τα animations να γίνονται ακόμη πιο λίγα και σπασμωδικά -και όχι, δεν έφταιγε το lag. Και εννοείται πως αργήσαμε αρκετά να βρούμε παίκτη για να δοκιμάσουμε το online παιχνίδι. Και εννοείται πως υπήρχε lag.

Το NBA Live 14 δεν είναι απλά ένα κακό παιχνίδι. Είναι μία ντροπιαστική στιγμή για την EA που πραγματικά μας κάνει να απορούμε πως έδωσε το πράσινο φως σε κάτι τέτοιο. Δεν είναι ότι περιμέναμε κάτι που θα ανταγωνιστεί το αριστουργηματικό NBA 2K14, αλλά όλοι θέλαμε κάτι λιγάκι πιο αξιοπρεπές. Τέτοια κάκιστα παιχνίδια δε βλέπουμε ούτε από τα πιο μικρά και ανίκανα studios, πόσο μάλλον από τον κολοσσό που λέγεται Electronic Arts.

Σάκης Καρπάς