Victory: The Age of Racing
Ετοιμάζουν κάτι καλό οι Ιταλοί;
Ετοιμάζουν κάτι καλό οι Ιταλοί;
Μία ακόμα racing πρόταση φαίνεται να ξεπροβάλλει στον ορίζοντα και για ακόμα μια φορά ο συντάκτης του κειμένου έρχεται αντιμέτωπος με το γνωστό δίλημμα: Είναι δίκαιο μια free to play δημιουργία να αντιμετωπιστεί με τον ίδιο τρόπο όπως συμβαίνει με μια αντίστοιχη επί πληρωμής ή το μεράκι μιας μικρής ομάδας ανθρώπων αγγίζει ευαίσθητες χορδές και τελικά αρκετά λάθη μπορούν να περάσουν απαρατήρητα;
Μια τέτοια πρόταση είναι το Victory: The Age of Racing, η οποία αποτελεί το πρώτο εγχείρημα της ιταλικής Vae Victis. Για την ιστορία, η ομάδα ανάπτυξης συστάθηκε το 2007 και απαρτίζεται μόλις από 15 άτομα, τα οποία δηλώνουν πως έχουν βάλει σαν στόχο να δημιουργήσουν το πρώτο sandbox racing game. Έναν τίτλο, δηλαδή, που άλλοι χρήστες θα ασχολούνται καθαρά με τους αγώνες, άλλοι θα πρέπει να εξαντλήσουν τις καλλιτεχνικές τους ανησυχίες και να σχεδιάζουν σύγχρονα μονοθέσια και, τέλος, θα υπάρχουν και αυτοί που θα… λερώνουν τα χέρια τους, βελτιώνοντας μηχανικά μέρη με απώτερο σκοπό την καλύτερη απόδοση του οχήματος στο δρόμο.
Όμως, όπως συμβαίνει αρκετές φορές στη ζωή, η θεωρία από την πράξη απέχει πολύ. Πάρα πολύ. Το κακό είναι πως, σχεδόν σε όλους τους τομείς, παρατηρείται μια “ελαφρότητα”, μια προχειρότητα που οι κάτοχοι PC είχαν συνηθίσει να συναντούν μία δεκαετία πριν, και πλέον δεν είναι δίκαιο να κάνουν αυτό το πισωγύρισμα. Το Victory: The Age of Racing καταπιάνεται με πολλά πράγματα και αδυνατεί να προσφέρει ένα συμπαγές σύνολο. Και παρόλο που η έκδοση που δοκιμάσαμε δεν είναι η τελική, είναι απορίας άξιο αν θα αλλάξει κάτι όταν ο τίτλος ολοκληρωθεί.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Τα οχήματα είναι χωρισμένα σε τρεις κατηγορίες, ανάλογα με τη χρονολογία που υποτίθεται πως αναφέρονται. Η πρώτη από αυτές είναι η Legend, η οποία επιχειρεί μια επιστροφή στην δεκαετία του ’50, ακολουθεί η Classic και τελευταία εμφανίζεται η Formula. Αναμενόμενα, δεν υπάρχει κάποια επίσημη άδεια, οπότε τα διάφορα οχήματα θυμίζουν νοερά κάτι από γνωστά μονοθέσια που στο παρελθόν έχουν γράψει τη δική τους ιστορία.
Οι παίκτες μπορούν είτε να επιλέξουν μία από τις διαθέσιμες –και πάντα φανταστικές- ομάδες ή να τολμήσουν να δημιουργήσουν μία από την αρχή. Αυτός ο τομέας είναι ουσιαστικά ο μοναδικός που παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον, μιας και οι επιλογές δεν βασίζονται μόνο σε χρωματικές ή αριθμητικές προτιμήσεις. Στο γκαράζ θα εμφανιστεί ένα υποτυπώδες όχημα, το οποίο στην πορεία θα μπορεί να βελτιωθεί τόσο μηχανικά όσο και εμφανισιακά. Όλα τα οχήματα περνούν από τρία βασικά στάδια βελτιώσεων, τα οποία φυσικά ξεκλειδώνονται εξαργυρώνοντας τα credits που αποκτώνται στους αγώνες.
Οι μετατροπές ξεκινούν από την εμπρός αεροτομή, συνεχίζονται στα πλαϊνά side pods και τις εισαγωγές αέρα, στο κάλυμμα του κινητήρα, στις εξαγωγές των εξατμίσεων και φυσικά στην πίσω αεροτομή. Οι επιλογές έιναι πάρα πολλές, αν και τα πάντα θα πρέπει να ακολουθούν μια στοιχειώδη αεροδυναμική ροή, η οποία παρουσιάζεται μέσω μιας ιδιαίτερα απλής μπάρας. Αναμενόμενα, παρέχεται η δυνατότητα ο παίκτης να βγάλει τον μηχανικό που κρύβει μέσα του και να επέμβει σε καίρια σημεία του οχήματος, αν και τελικά τα πάντα έχουν μια μάλλον διακοσμητική εικόνα –τουλάχιστον για την ώρα- και οι όποιες αλλαγές δεν φαίνονται να έχουν άμεση επίπτωση στην απόδοση του οχήματος στο δρόμο.
Όταν τελικά το μονοθέσιο πάρει την τελική του μορφή, εμφανίζεται το αντίστοιχο μενού που αφορά τις χρωματικές επιλογές καθώς και τους διάφορους χορηγούς. Εδώ σαν όριο μπορεί να τεθεί μόνο η φαντασία του χρήστη, μιας και μπορεί να μετατρέψει το όχημά του όσο σοβαρό ή όσο… παρδαλό επιθυμεί ο ίδιος. Τα ήδη υπάρχοντα patterns έιναι πάρα πολλά, ενώ σαν να μην έφταναν αυτά, παρέχεται η δυνατότητα εισαγωγής μοτίβων που ο καθένας έχει σχεδιάσει στον υπολογιστή του με τη βοήθεια του ανάλογου προγράμματος.
Όμως, όπως συμβαίνει πάντοτε με έναν racing τίτλο, τα πάντα κρίνονται όταν τα μονοθέσια βρεθούν στο δρόμο και το Victory: The Age of Racing για την ώρα απογοητεύει. Σε γενικές γραμμές πρόκειται για ένα arcade racer που προσπαθεί, αλλά αποτυγχάνει παταγωδώς να πείσει πως απαιτείται σκληρή προπόνηση για να φτάσει κάποιος στην κορυφή. Αιτία του κακού είναι τα απαράδεκτα physics, η σχεδόν ανύπαρκτη λειτουργία των αναρτήσεων αλλά και ένα μοντέλο ελέγχου που τελικά αδυνατεί να αποφασίσει αν στο μέσο μια στροφής μιας πλαγιολίσθηση είναι η ιδανική λύση ή όχι. Η παρουσία των αντίπαλων οχημάτων είναι απλά διακοσμητική, με τη συμπεριφορά τους να είναι τις περισσότερες φορές αλλοπρόσαλλη. Ποτέ δεν θα είναι σε θέση να αντιληφθούν το όχημα του παίκτη, σε πολλές στροφές απλά θα πέσουν επάνω του, ενώ άλλοτε θα εξαφανίζονται στον ορίζοντα και άλλοτε θα μένουν πολύ πίσω.
Η ίδια εικόνα συνεχίζεται και στον τεχνικό τομέα. Τα οχήματα διακρίνονται για τις άσχημες γωνίες τους αλλά και για την ψεύτικη κίνηση των ελαστικών. Τα διάφορα εφέ παραπέμπουν σε άλλες εποχές, αν και ευτυχώς το frame rate κινείται σε υψηλότατα επίπεδα. Εξάλλου η μηχανή γραφικών δεν χρειάζεται να κοπιάσει για να παρουσιάσει το συγκεκριμένο αποτέλεσμα. Καλύτερης μεταχείρισης έχει τύχει ο ήχος αλλά και πάλι είναι τόσα πολλά τα τεχνικά προβλήματα, που τελικά και αυτός παρασύρεται από τη γενικότερη προχειρότητα.
Δυστυχώς η πρόταση της Vae Victis -με την παρούσα εικόνα που έχει να παρουσιάσει- απογοητεύει σε σχεδόν όλους τους τομείς. Μπορεί τα πάντα να δικαιολογούνται από το γεγονός πως στην τελική του μορφή θα διατεθεί δωρεάν, αλλά από την άλλη, γιατί θα πρέπει κάποιος να σπαταλήσει τον χρόνο του με έναν τίτλο που στο σύνολό του αδυνατεί να προσφέρει έστω τα βασικά;
Γιώργος Τσακίρογλου
