Alone in the Dark
Επιστροφή στη στοιχειωμένη έπαυλη…
Επιστροφή στη στοιχειωμένη έπαυλη…
Πολύ πριν το Resident Evil καθιερώσει μια και καλή το survival horror genre στα βιντεοπαιχνίδια και στους εφιάλτες μας, ο βασιλιάς και η αφετηρία ήταν το Alone in the Dark του Frederick Raynal και της Infogrames. Πρόκειται για έναν κλασικό πλέον τίτλο, αφού ήταν μεταξύ άλλων το πρώτο παιχνίδι με full 3D περιβάλλοντα, και θα είναι υπερβολή να αναλυθεί για μια ακόμη φορά το πόσο σημαντική ήταν για τα videogames η κυκλοφορία του εν λόγω τίτλου, κατά πόσο άλλαξε τα δεδομένα και επηρέασε σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη της βιομηχανίας, ειδικά από τη στιγμή που ο γράφων υπήρχε μόνο ως… ιδέα την περίοδο αυτή.
Στην προκειμένη περίπτωση, έχουμε να κάνουμε με ένα σχεδόν απείραχτο, απογυμνωμένο port του πρωτότυπου, άκρως επιτυχημένου τίτλου του 1992 για φορητά συστήματα. Η έκδοση για το iPad δεν προσφέρει απολύτως τίποτα καινούριο και διαφορετικό από την αρχική κυκλοφορία, εκτός από την προσαρμογή του στα δεδομένα της συγκεκριμένης πλατφόρμας, με ειδικά κουμπιά στην οθόνη αφής, αντίστοιχα με την εκάστοτε πράξη του χαρακτήρα. Για τους νοσταλγούς λοιπόν του κλασικού τίτλου, αυτό σημαίνει πως η επιστροφή στην στοιχειωμένη έπαυλη Derceto και η γενικότερη εμπειρία, παραμένει ίδια και απαράλλαχτη.
Οι παίκτες μπορούν για μια ακόμη φορά να διαλέξουν ανάμεσα στον ντεντέκτιβ Edward Carnby και την Emily Hartwood, ανιψιά του Jeremy Hartwood, και να εξερευνήσουν το μυστήριο πίσω από την αυτοκτονία του, σε μια ιστορία με έντονες τις επιρροές από τους ανατριχιαστικούς συγγραφείς Edgar Allan Poe και H. P. Lovecraft. Λαμβάνοντας φυσικά υπόψη ότι αποτέλεσε έναν από τους πρώτους 3D horror τίτλους, και πως έχουν περάσει σχεδόν 22 χρόνια από την αρχική του κυκλοφορία, δεν μπορούμε να πούμε πως το Alone in the Dark έχει γεράσει και πολύ καλά, και αυτό είναι απολύτως λογικό.
Καταρχάς, το στοιχείο του τρόμου σε άλλα παιχνίδια έχει πλέον εξελιχθεί τόσο πολύ, σε σημείο που το Alone in the Dark δύσκολα μπορεί να τρομάξει πραγματικά τους παίκτες. Σε σημεία τα περιβάλλοντα και γενικότερα η εικόνα μπορεί και να είναι δυσνόητη ή θολή, ενώ οι τεχνικές που χρησιμοποιούνται -κυρίως από την κάμερα- για να προσδώσουν ένταση και μυστήριο, δυσκολεύουν τη δράση, ειδικά όταν αλλάζει οπτική απότομα. Το σημαντικότερο, όμως, είναι πως τα αιμοδιψή τέρατα που κατοικούν στην έπαυλη, δεν είναι πλέον ο πιο τρομακτικός εχθρός, αφού ο χειρισμός είναι από μόνος του τουλάχιστον αγχωτικός.
Με κίνηση στο χώρο που θυμίζει… τανκ και πολύ αργή ανταπόκριση -στην καλύτερη των περιπτώσεων- δεν είναι λίγες οι φορές που θα γίνουμε τροφή για τα ποικίλα τέρατα που μας κυνηγούν, χωρίς να μπορούμε να αντιδράσουμε. Η αλήθεια είναι πως ακόμη και όσοι ασχοληθούν με τον τίτλο για τη νοσταλγία και μόνο, και θυμούνται τα περιβάλλοντα «απ’ έξω κι ανακατωτά», θα κουραστούν με αυτό το δύσχρηστο μοντέλο χειρισμού, πόσο μάλλον οι νέοι με έλλειψη υπομονής, που είναι και καλομαθημένοι σε τίτλους με ταχύτατους ρυθμούς gameplay (όπως εν μέρει ο γράφων).
Το σίγουρο είναι πως το Alone in the Dark ήταν τουλάχιστον επαναστατικό και εντυπωσιακό για την εποχή του. Ωστόσο, λογικό είναι ο τίτλος να μην έχει γεράσει και τόσο καλά, με απεικόνιση και μηχανισμούς πεπαλαιωμένους, δύσχρηστο μοντέλο χειρισμού και νοοτροπία άλλης εποχής. Με δεδομένα τα παραπάνω, η διασκέδαση που αποκομίζει ο παίκτης από την εμπειρία μπορεί να μην είναι η ίδια όπως άλλοτε, εκτός φυσικά και εισέλθει στην εξίσωση ο παράγοντας «νοσταλγία».
Και εδώ είναι φυσικά που βασίζεται και νοηματοδοτείται η επανακυκλοφορία του, αφού, όπως τουλάχιστον το αντιλαμβανόμαστε εμείς, υπάρχει συγκεκριμένος λόγος για την εκ νέου διάθεσή του στην αγορά: Οι παλιοί να θυμηθούν και να νοσταλγήσουν, και οι καινούριοι να μάθουν πώς ξεκίνησαν όλα για το survival horror genre όπως το ξέρουμε σήμερα: Μέσα σε μια μουντή, ανατριχιαστική έπαυλη κάπου στη Λουιζιάνα.
