Σκέψεις
Ανάλυση περί… αναλύσεων.
Ανάλυση περί… αναλύσεων.
Πολύ παράξενη περίοδος αυτή που διανύουμε εδώ και κάτι μήνες, και στις παρακάτω γραμμές θα προσπαθήσω να μεταφέρω κάποιες σκόρπιες σκέψεις που μου έρχονται τελευταία, χαζεύοντας τις εξελίξεις, και πώς εγώ τουλάχιστον τις αντιλαμβάνομαι.
Αν φανταστούμε λοιπόν την gaming βιομηχανία σαν ένα αυτοκίνητο που πορεύεται. Βλέπουμε οδηγό από τη μία, τις μεγάλες εταιρίες να βιάζονται να πηδήξουν στην επόμενη γενιά και να πατάνε τέρμα το γκάζι, από την άλλη βλέπουμε όμως επίσης τον «κινητήρα», την διαθέσιμη δηλαδή τεχνολογία, τους developers και ίσως και τους gamers να μην είναι έτοιμοι να βάλουν την επόμενη ταχύτητα, με αποτέλεσμα το αυτοκίνητο να ζορίζεται και να “αγκομαχά” έντονα, ενώ φαίνεται πως δεν μπορεί να τρέξει πιο γρήγορα επι του παρόντος.
Η προηγούμενη φορά που βιώσαμε την μεταφορά σε next-gen περιββάλοντα (PS3, X360, Wii κλπ), δεν είχε καμία σχέση με την τωρινή. Εντελώς άλλο κλίμα, ο πυρετός της νέας γενιάς, η ατμόσφαιρα που υπήρχε και οι υποσχέσεις για κάτι πραγματικά καινούριο και συνταρακτικό, συνέθεταν ένα σκηνικό «οργασμικό», και ήταν σίγουρα μια εποχή που θα θυμάμαι για πολλά χρόνια. Υπήρχε βρε παιδί μου αυτό το αίσθημα ότι έρχονται πολύ ωραία πράγματα. Και ήταν πράγματι η τεχνολογία, οι φήμες, οι εκθέσεις E3, τα events και εκείνες οι στιγμές των ανακοινώσεων όπου φαινόταν πως είχε έρθει η ώρα να μπεί καρφωτή η επόμενη ταχύτητα και το «αυτοκίνητο της βιομηχανίας» να ανεβάσει στροφές όλο και περισσότερο.
Κάπως έτσι τουλάχιστον…
(Μην ανυσηχείτε με τις παρομοιώσεις, κάτι με έπιασε και παίζω πολύ Shift 2 τελευταία)
Υπάρχει λοιπόν μια πίεση από τις εταιρίες να περάσουμε στην επόμενη γενιά, ενώ είναι προφανές πως δεν υπάρχει υλικό πάνω στο οποίο θα πατήσουμε, και έτσι ακροβατούμε ανάμεσα σε δύο γενιές. Ταυτόχρονα, τείνουμε να καταδικάζουμε όσους επικεντρώνουν αποκλειστικά στα γραφικά και τις αναλύσεις των παιχνιδιών, γιατί έτσι χάνουν το πραγματικό νόημα και την “ψυχή” ενός παιχνιδιού. Και πράγματι ισχύει αυτό, αλλά από την άλλη νομίζω πως είμαστε σε ένα άκρο όπου όποιος μιλάει για γραφικά, ξαφνικά «βλέπει το δέντρο και χάνει το δάσος», «δεν είναι σωστός gamer» κλπ. Όχι, δεν κάνουν μόνο τα γραφικά και η οπτική απόδοση το παιχνίδι, αλλά από την άλλη πρέπει να σταματήσει να είναι “ταμπού” μια μικρή κριτική που και που, ειδικά στην προκειμένη περίπτωση όπου η νέα γενιά πρεσβεύει πρωτίστως καλύτερα γραφικά, 60fps, Full HD, particle effects και λοιπές ομορφιές.
Και εξηγούμαι: Τί περιμένουμε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ απο τη νέα γενιά; Μα πρωτίστως, πιο ισχυρά μηχανήματα! Ούτε καλύτερα και πιο καινοτόμα παιχνίδια, ούτε επανάσταση στην αλληλεπίδραση, την τεχνολογία και την διασκέδαση. Τα πρώτα είναι δουλειά των δημιουργών και αποτέλεσμα των εργαλείων που τους δίνονται, ενώ για τα τελευταία έγιναν προσπάθειες –βλέπε Kinect- οι οποίες απέτυχαν. Είναι προφανές πως δεν έχει έρθει η ώρα ακόμη, οπότε τι το ζορίζουμε το πράγμα;
Δεν είναι οι απαιτήσεις των καταναλωτών που οδήγησαν τις εταιρίες στο να κυκλοφορήσουν νέα μηχανήματα, αλλά η de facto ανθρώπινη ανάγκη, και στην περίπτωσή μας, ανάγκη των εταιριών, για εξέλιξη είτε αυτή είναι τεχνολογική, ιδεολογική, κλπ. Αν μη τι άλλο, μόνο βολικό θα ήταν για τους gamers να έχουν μια κονσόλα που δεν θα χρειάζεται να αλλάζει κάθε 6 χρόνια και να τους καλύπτει επ αόριστον.
Οπότε ναι, από τη στιγμή που αναγκαζόμαστε να ακολουθήσουμε μια εξέλιξη που δεν ζητήσαμε, θα φωνάξουμε για -ακραίες πάντα- περιπτώσεις αναλύσεων, specs, κλπ κλπ. Θα μου πείτε τώρα, «ναι, καλά τα λές ρε συ, αλλά όλοι λίγο πολύ και Playstation 4 θέλαμε, και Xbox One και Wii U θέλαμε. Γιατί είναι νέα γενιά, και σαν καταναλωτές θέλουμε πάντα κάτι καλύτερο, πιο καινούριο, επαναστατικό και συναρπαστικό.»
Συμφωνώ, και απαντάω: Είναι πράγματι αυτή η νέα γενιά κάτι το καλύτερο, πιο καινούριο και επαναστατικό; Εκ των πραγμάτων προς το παρόν, δεν βλέπω κάτι τέτοιο, όσο και αν κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν πως αυτό που έχουμε μπροστά μας είναι Ferrari και όχι το αμάξι που είχαμε μέχρι τώρα, απλά ελαφρώς “πειραγμένο” σαν να πέρασε βόλτα από τα Los Santos Customs. Και ακόμη και αν είναι αισθητά αναβαθμισμένα τα νέα συστήματα, η αναβάθμιση αυτή δεν δικαιολογεί την μετάβαση σε νέα γενιά. Προς το παρόν τουλάχιστον αυτά, και εύχομαι να κάνω λάθος και να δούμε πολύ όμορφα πράγματα…
Μήπως κυκλοφόρησε το PlayStation 4 ή το Xbox One διότι διαφορετικά δεν θα μπορούσαμε να έχουμε καλύτερα παιχνίδια; Δεν είδα εγώ η έλλειψη της «προηγμένης» τεχνολογίας των PS4 και Xbox One, να μην επιτρέπει στην Valve να κυκλοφορήσει τα ανεπανάληπτα Half Life, τον Levine να ξεδιπλώσει την διεστραμμένη ευφυία του με το Bioshock, τη Rockstar να φτιάξει ένα τινανομέγιστο και τρελό GTA V, και πάει λέγοντας. Πιάνετε το νόημα. Όταν ο δημιουργός έχει κάτι στο μυαλό του, μια καλή ιδέα, δεν θα χρειαστεί τρελές αναλύσεις, 4K και λοιπά διακοσμητικά –γιατί εν τέλει διακοσμητικά είναι- για να αποδόσει το έργο του. Η νέα γενιά ήρθε εδώ για να μας δώσει αρχικά πιο δυνατές κονσόλες, και όλα τα υπόλοιπα ακολουθούν.
Όταν λοιπόν με «αναγκάζει» εμένα η τάδε εταιρία να αγοράσω μέσα στον επόμενο χρόνο την επόμενη κονσόλα της, να δώσω 500 ευρώ, αν θέλω να ακολουθήσω τους ρυθμούς της βιομηχανίας, ναι, θέλω να υπάρχει λόγος για την αναβάθμιση αυτή. Παράπονα βέβαια γενικότερα δεν έχω για τον κύκλο ζωής της κάθε γενιάς, αφού 6 χρόνια είναι τουλάχιστον ικανοποιητικά μέχρι την διαδοχή της επόμενης γενιάς.
Από την άλλη, είναι λογικό και αναγκαίο να περιμένουμε επανάσταση; Αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε η νέα γενιά είναι καταδικασμένη εξ αρχής. Έχει να κάνει, όμως, όχι με την ταυτότητά μας ως gamers, αλλά με την ταυτότητά μας ως καταναλωτές. Αν δεχόμασταν χωρίς κριτική όσα πουλούσαν τα Marketing τμήματα, ακόμη θα περιμέναμε κάποιος developer να ξεκλειδώσει το “Πανάρχαιο Μυστικό” και να εξαπολύσει τη δύναμή του ο φοβερός και τρομερός επεξεργαστής Cell του PS3 -κανένα παράπονο από τη Sony ή κανέναν άλλο προς αποφυγήν παρεξηγήσεως, απλά αναφέρω ένα από τα πολλά marketing τεχνάσματα.
Οπότε συνοψίζοντας, ναι, θα παραμείνουμε gamers με άποψη, θα κρίνουμε τα παιχνίδια σφαιρικά και αντικειμενικά, αλλά κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν είναι καταδικαστέο που και που, σε ακραίες περιπτώσεις να κάνουμε για λίγο άκρη τον gamer μέσα μας, και να “κράζουμε” αυτούς που θίγουν και παίζουν με την καταναλωτική μας –και όχι μόνο- υπόλειψη/συνείδηση ειδικά σε καιρούς κρίσης, είτε αυτό έχει να κάνει με γραφικά, specs, είτε με λανθασμένες υποσχέσεις και παραπλάνηση. Κάποιες φορές ο καταναλωτής πρέπει να πιέζει για να πάρει κάτι καλύτερο, όπως πολύ πρόσφατα έδειξε η ιστορία με το Xbox One και τα όσα περίεργα το περιέβαλλαν.
Ελπίζω να μην σας κούρασα, θέλω να ευχηθώ καλή Ε3 σε όλους και ελπίζω πραγματικά η ερχόμενη έκθεση να αφήσει τις καλύτερες των εντυπώσεων, να διαλύσει κάθε ανησυχία και να με κάνει να αυτοτιμωρηθώ για την κριτική μου, παίζοντας 10 συνεχόμενες ώρες το “Rambo: The Videogame”! Να ευχηθώ καλή επιτυχία και καλό κουράγιο σε όλους τους μαθητές και μαθήτριες που δοκιμάζονται στις εξετάσεις, μιας και εκεί ήμουν κι εγώ πριν 2 χρόνια. Πηγαίνετε δυνατά, χωρίς άγχος κυρίως, και μην ξεχνάτε πως τα καλύτερα έρχονται!
