Munin

Μαζέψτε φτερά σαν να μην υπάρχει αύριο!

---

Πιστεύουμε ότι δεν χρειάζεται ιδιαίτερος πρόλογος για τη γενικότερη άνοδο των indie games, τα οποία κυκλοφορούν με… τo κιλό μέσω ψηφιακής διανομής. Το Munin, φυσικά, αφορά μία τέτοια περίπτωση, με τη συνήθη ελάχιστη διαφήμιση που συνηθίζεται να έχουν οι περισσότερες ολιγομελείς και ανεξάρτητες παραγωγές, παρά την υποστήριξη της πεπειραμένης Daedalic Entertainment στη συγκεκριμένη περίπτωση. Αν και ορισμένες φορές τα indies αποτελούν “ναρκοπέδιο” ως προς την ποιότητά τους, εδώ η πορτογαλική Gojira προσφέρει έναν αξιοπρεπέστατο τίτλο, σε φυσιολογική τιμή.

Το Munin είναι ένα δισδιάστατο puzzle platformer, αντλώντας την έμπνευσή του από τη σκανδιναβική μυθολογία. Μην περιμένετε βέβαια κάποιο σενάριο, εκτός από ορισμένες πολύ βασικές πληροφορίες, καθώς η προαναφερθείσα μυθολογία καθορίζει κυρίως το ύφος των γρίφων που θα συναντήσετε στους εννιά διαφορετικούς κόσμους που βρίσκονται πάνω στα κλαδιά του μυθολογικού δέντρου Yggdrasill. Κάθε κόσμος περιέχει τα δικά του επίπεδα, κάθε ένα εκ των οποίων είναι ουσιαστικά μια –περίπου- στατική εικόνα.

Λέμε περίπου στατική, γιατί ο βασικός μηχανισμός που δίνει πνοή σε όλους τους γρίφους είναι η δυνατότητά μας να περιστρέφουμε κατά 90 μοίρες τα τρία ή περισσότερα κομμάτια στα οποία χωρίζεται κάθε επίπεδο. Ο μόνος περιορισμός που έχουμε, είναι ότι δεν μπορούμε να γυρίσουμε το κομμάτι στο οποίο βρίσκεται ο χαρακτήρας μας. Όπως είναι φυσικό, γυρνώντας τα επιμέρους κομμάτια, μπορούμε να αποκτήσουμε πρόσβαση σε σημεία που ήταν προηγούμενως απρόσιτα. Το ζητούμενο σε κάθε επίπεδο είναι να συλλέξουμε διάφορα διασκορπισμένα φτερά, προκειμένου ένα κοράκι να εμφανιστεί και να “μαζέψει” το χαρακτήρα μας για να τον μεταφέρει στο επόμενο επίπεδο.

Αν και στα αρχικά στάδια οι περιβαλλοντικοί γρίφοι φαίνονται απλοϊκοί, η κατάσταση σύντομα περιπλέκεται όταν αρχίσουμε να επισκεπτόμαστε τους εννιά ξεχωριστούς κόσμους (αποτελούμενοι από περίπου 10 επίπεδα έκαστος). Κάθε ένας κόσμος περιέχει το δικό του ιδιαίτερο μηχανισμό, γύρω από τον οποίο χτίζονται οι γρίφοι του. Για να φέρουμε μερικά παραδείγματα, σε έναν κόσμο υπάρχουν διάφορες πηγές που αναβλύζουν νερό, απαιτώντας από εμάς το κατάλληλο γύρισμα των κομματιών, ώστε να δημιουργήσουμε “λιμνούλες”, προκειμένου να κολυμπήσουμε σε ανώτερα σημεία. Σε άλλον κόσμο το νερό αντικαθίσταται από λάβα, την οποία φυσικά πρέπει να αποφεύγουμε, ενώ αλλού πρέπει να χρησιμοποιούμε την βαρύτητα ώστε να ενεργοποιούμε τροχαλίες, οι οποίες με τη σειρά τους ενεργοποιούν διάφορες κινούμενες πλατφόρμες.

Σε γενικές γραμμές, λοιπόν, κάθε κόσμος προσφέρει τη δική του ιδιαίτερη πινελιά στους γρίφους, με το συνολικό αριθμό των 77 επιπέδων να κρίνεται άκρως ικανοποιητικός, πολύ περισσότερο δε χάρη στις ιδιαίτερα έξυπνες λύσεις των γρίφων. Αν και –όπως είναι λογικό- οι γρίφοι γίνονται πιο απαιτητικοί όσο προχωράμε και σε ορισμένες περιπτώσεις υπήρξε κάποιο προσωρινό “πελάγωμα” όταν αντικρίσαμε ένα καινούριο επίπεδο, τελικά το μόνο που χρειάστηκε ήταν λίγη παραπάνω σκέψη, χωρίς να απαιτείται η πρόβλεψη 20 διαφορετικών κινήσεων ώστε να καταφέρουμε να το ολοκληρώσουμε. Εν ολίγοις, η Gojira έχει καταφέρει να δημιουργήσει έξυπνους γρίφους, χωρίς να προσπαθεί υπέρ του δεόντος να οδηγήσει σε περίπλοκες καταστάσεις, που θα μπορούσαν να φτάνουν σε σημείο να κουράσουν.

Ένα –μάλλον υποκειμενικό- παράπονο που έχουμε, είναι ότι σε διάφορα σημεία μας έλειψε ο μηχανισμός γυρίσματος του χρόνου, προκειμένου να διορθώσουμε κάποια λάθος κίνηση. Ίσως ο λόγος να είναι ότι μας έχουν καλομάθει (ή κακομάθει…) παιχνίδια όπως το Braid, αλλά όταν χρειάζεται κάποιο εύλογο χρονικό διάστημα για να φτάσουμε σε ένα σημείο που πλέον γνωρίζουμε τον τρόπο επίλυσης και απλά χάνουμε από κάποιον περιβαλλοντικό κίνδυνο, δεν αργεί να δημιουργηθεί το συναίσθημα της αγγαρείας σε κάθε επανάληψη.

Συνεχίζοντας (με τα λιγοστά είναι η αλήθεια) παράπονα, θα πρέπει να αναφέρουμε πως ο χαρακτήρας που ελέγχουμε είναι το μελανό σημείο του οπτικού τομέα, καθώς στερείται φαντασίας όσον αφορά το σχεδιασμό του, ενώ τα animations του είναι τα απολύτως βασικά και δίχως καμία χάρη. Ευτυχώς, τουλάχιστον, το παραπάνω ελάττωμα είναι καθαρά οπτικό, καθώς σε επίπεδο gameplay ο χειρισμός είναι λειτουργικός και δεν δημιούργησε ποτέ πρόβλημα στην πληθώρα των αλμάτων.
Όσον αφορά τον αμιγώς οπτικό τομέα, η αισθητική του ζωγραφισμένου πίνακα μπορεί να μη γίνεται με μεγάλη μαεστρία, αλλά σίγουρα είναι άκρως καλοδεχούμενη ανάμεσα από το γενικότερο χαμό που γίνεται με την pixel τεχνοτροπία που προτιμάται από μία μεγάλη μερίδα indie δημιουργών.

Εν κατακλείδι, το Munin αποτελεί μία ενδιαφέρουσα επιλογή για όσους αρέσκονται γενικότερα σε puzzle platformers, προσφέροντας καλοσχεδιασμένους και ποικίλους γρίφους. Ο βασικός περιστροφικός μηχανισμός, που “ντύνει” όλους τους γρίφους, μπορεί να μην κερδίζει βραβεία πρωτοτυπίας, αλλά τουλάχιστον αξιοποιείται στο έπακρο. Επιπροσθέτως, το σύνολο των 77 πιστών και η κλιμακούμενη -αλλά ταυτόχρονα δίκαιη- δυσκολία σημαίνει ότι θα σας κρατήσει το ενδιαφέρον για αρκετές ώρες, με μία σωστή ισορροπία μεταξύ πρόκλησης και ικανοποίησης, χωρίς να δημιουργείται η εντύπωση ότι γίνεται τροχοπέδη.