The Order: 1886
Ιππότες και Λύκοι στην Παιδική Χαρά του Θηρίου.
Ιππότες και Λύκοι στην Παιδική Χαρά του Θηρίου.
Δεν είναι μυστικό ότι και οι δύο μεγάλες εταιρείες που κονταροχτυπιούνται αυτή τη στιγμή πάνω από σπασμένες οκτάρες μνήμες και γραντζουνισμένους πεντακοσάρηδες σκληρούς δίσκους, θα επιθυμούσαν στη βιβλιοθήκη τους το next gen Gears of War. Απλά να θυμίσουμε ότι με τις περιπέτειες του Marcus Fenix, αρκετούς μήνες μετά την κυκλοφορία του Xbox 360, εισήλθε η βιομηχανία επισήμως στην προηγούμενη (τότε) νέα γενιά. Ήταν το παιχνίδι που έκανε τη διαφορά και το οποίο έκανε τους περισσότερους gamers να παραδεχτούν ότι «αυτό είναι next gen». Τα FPS παιχνίδια είναι ένα μεγάλο κομμάτι του line up των Microsoft και Sony, αλλά για πολλούς λόγους είναι διαφορετική η φύση ενός Third Person Shooter.
Στην περίπτωση του The Order, κάποιος θα έπρεπε να είναι τυφλός ώστε να μη δεί τις εμφανείς ομοιότητες και αναλογίες, όχι κυρίως σε ό,τι αφορά τον τεχνολογικό τομέα, αλλά κυρίως το πλαίσιο και τις συνθήκες υπό τις οποίες αποκαλύπτουν και ρίχνουν στην τσόχα τα χαρτιά τους οι εταιρείες. Και σαφώς όπου υπάρχουν ομοιότητες υπάρχουν και διαφορές, που απομακρύνουν ένα παιχνίδι σαν αυτό της Ready at Dawn από το να είναι απλώς και μόνο ένας αντίπαλος next gen κλώνος του απέναντι στρατοπέδου.
Η άποψη μας λοιπόν είναι ότι με το παιχνίδι αυτό η Sony επιχειρεί να αποκτήσει το δικό της Gears of War. Τι κακό βρίσκουμε σε αυτό; Απολύτως κανένα. Μα απολύτως. Όποιος διατείνεται ότι η τριλογία της Epic έκανε κακό στη Microsoft ή στο gaming, λέει ψέματα. Κι όποιος βλέπει φαντάσματα στο The Order της Ready at Dawn, απλά παραλογίζεται. Αφήστε που τα φαντάσματα, μετά από κάποια λεπτά gameplay και μία γρήγορη επισκόπηση της ιστορίας και του μυθολογικού υπόβαθρου, σχεδόν εξαφανίζονται.
Ο Galahad, αυτός ο σκληροπρόσωπος 30κάτι-άρης, αποτελεί μέλος της The Order. Μίας κάστας που στο βικτωριανό Λονδίνο του 1886, κάπου ανάμεσα στην πυρετώδη εκτίναξη της βιομηχανικής εποχής και στην απισχνασμένη σύνδεση με το μυθολογικό παρελθόν, διατηρεί δεσμούς με την Τάξη των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης. Ο Αγγλοσαξωνικός Μύθος μπλέκεται με την εποχή των τεχνολογικών θαυμάτων και των ταξικών αγώνων, οπότε και η κάστα του Galahad έχει ως στρατηγικούς εταίρους τους αριστοκράτες της περιόδου, που αντιμετωπίζουν την εξέγερση των χαμηλότερων κοινωνικών στρωμάτων.
Οι πληβείοι, εμφανιζόμενοι ως επαναστάτες στο παιχνίδι, διεκδικούν όσα θεωρούν ότι τους ανήκουν, και το Λονδίνο του παράλληλου αυτού σύμπαντος μετατρέπεται σε πεδίο μάχης. Τα αντίπαλα όμως στρατόπεδα, έτσι όπως τα περιγράψαμε, δεν στέκονται μόνα τους σε αυτό το πεδίο. Μέσα από τους καπνούς των φουγάρων και την ομίχλη που εγκλωβίζεται στα υγρά στενοσόκακα της πόλης, ο μύθος μπλέκεται με την πραγματικότητα, τα παραμύθια και οι ιστορίες απλώνουν τα φαιά πλοκάμια τους στο παρόν, και μυθικά πλάσματα του παραμυθιού και των θρύλων εφορμούν προκειμένου να βρουν κι αυτά τη θέση τους στο μυστηριώδη κόσμο του The Order.
Στην Ε3 είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε από πρώτο χέρι τους Lycans, που αποτελούν τους Λυκανθρώπους του The Order. Ο πανάρχαιος και παγκόσμιος θρύλος του Ανθρώπου – Ζώου, ενθυλακώνεται στο παιχνίδι με δραματικότητα, βάρος στην αφήγηση και διαδραστικές σκηνές που περισσότερο έχουν αξία ως προς την αύξηση της συγκινησιακής φόρτισης παρά ως προς το gameplay κομμάτι τους. Οι δημιουργοί επιμένουν να τονίζουν ότι αποτελεί αυτοσκοπό στο να δοθεί μέσα στο παιχνίδι ένα τέτοιο βάρος σε τέτοιες σκηνές. Είναι ο τρόπος τους ώστε να προβληθεί η ιστορία και η εμβάθυνση εκ μέρους του παίκτη να έρθει προοδευτικά, οδηγώντας στην πλήρη κατανόηση του τι ακριβώς θέλουν να διηγηθούν.
Τη δραματικότητα και την εμβάθυνση σε αφηγηματικά στοιχεία τη βλέπουμε σχεδόν παντού, ακόμα και στο μικρό demo που είχαμε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε. Το demo αυτό, μας ρίχνει απευθείας στη μάχη, με μια ομάδα υπό την ηγεσία του Galahad να σφυροκοπείται σε ένα ανήλιαγο στενό του Whitechapel από Επαναστάτες. Η κάλυψη για τον παίκτη δεν είναι εύκολη, οπότε πρέπει να την αναζητήσουμε όπου μπορούμε. Η κίνηση προς την κολώνα μπροστά μας έρχεται τελείως φυσιολογικά, όπως έχουμε συνηθίσει σε τέτοιου είδους παιχνίδια. Ειδάλλως, το The Order δε συγχωρεί. Η αβλεψία να μείνουμε σε ακάλυπτο έδαφος οδηγεί σε βέβαιο θάνατο. Πίσω από την κολώνα, ακολουθούμε την κλασική τακτική «φτου και βγαίνω-πυροβολώ-ξανατραβιέμαι». Μαζί μας, η Isabeau, μία «badass» (κατά τα λεγόμενα της Ready at Dawn) πολεμίστρια της The Order, που βρίσκεται συνεχώς στο πλευρό του Galahad.
H τακτική είναι κλασική και δε χωρά διαφορετικές στρατηγικές στη συγκεκριμένη κατάσταση: περιμένουμε να εξολοθρευτούν όλοι οι εχθροί ώστε να προχωρήσουμε παρακάτω όπου μας περιμένει μια κινηματογραφική σκηνή. Η κίνηση και η συμπεριφορά των αντιπάλων δε μας αρέσει Έρχονται σε κύματα, ο ένας πίσω από τον άλλο, έχουμε την εντύπωση ότι παίρνουν τις ίδιες θέσεις, και απλά ο παίκτης περιμένει να τελειώσουν αυτοί που είναι να βγουν από κει που βγαίνουν. Τίποτα το πρωτότυπο ως προς τη συμπεριφορά, την τακτική, τη δράση τους. Βέβαια, ο χώρος είναι στενός και γενικώς η τοποθεσία του demo δεν αφήνει πολλά περιθώρια για παιχνίδια της A.I.. Όπως και να ’χει, το όλο πράγμα μας φαίνεται ελαφρώς αναχρονιστικό.
Ο Galahad χρησιμοποιεί ένα από τα όπλα που σίγουρα θα τραβήξουν την προσοχή όλων μας όταν πιάσουμε στα χέρια μας το ολοκληρωμένο παιχνίδι. Πιστοί στη δέσμευσή τους να αποδώσουν μία διασταύρωση Μυθοπλασίας, steampunk αισθητικής και επιστημονικών-τεχνολογικών ανακαλύψεων, οι άνθρωποι της Ready at Dawn μας οπλίζουν με ένα Thermite Rifle που εκτοξεύει αμέτρητα βόλια από θερμίτη, o οποίος από μόνος του δεν κάνει ζημιά στους αντιπάλους. Όταν όμως τον πυροδοτήσουμε, μετατρέπει το σημείο στο οποίο απλώθηκε σε κόλαση. Οι εχθροί, καρβουνιασμένοι από τις ασύλληπτες θερμοκρασίες, δεν έχουν καμία τύχη. Τέτοια όπλα, μάλλον θα συναντήσουμε πολλά στο παιχνίδι.
Ο εσωτερικός χώρος στον οποίο λαμβάνει χώρα το cutscene ίσως να είναι πιο εντυπωσιακός από το οπτικό αποτέλεσμα του υπόλοιπου παιχνιδιού. Η προσοχή στη λεπτομέρεια είναι αξιοθαύμαστη. Το δωμάτιο στο οποίο ο Galahad μεταφέρει έναν τραυματισμένο συναγωνιστή του, βρίθει λεπτομερειών που δεν έχουμε ξαναδεί αποτυπωμένες με αυτόν τον τρόπο ποτέ ξανά στα videogames. Ράφια με παλιά βιβλία, όλα διαφορετικά μεταξύ τους, μικρές επιγραφές που διαβάζονται (οι δημιουργοί τονίζουν ότι τέτοιες πινελιές θέλουν να υπάρχουν παντού στο παιχνίδι), σκεύη, άλλα αντικείμενα το καθένα με πεντακάθαρη απεικόνιση και με τη δική του φυσική.
Τα γυάλινα αντικείμενα θρυμματίζονται, τα βιβλία πέφτουν, τα σκεύη κουνιούνται και παρασέρνονται στο πέρασμά του χαρακτήρα κ.ο.κ. Εκτός των άλλων, ένα σημείωμα πάνω στο τραπέζι αποτελεί κρίκο μία τεράστιας αλυσίδας τέτοιων στοιχείων, που βρίσκονται παντού στο παιχνίδι και εμβαθύνουν στο lore και την ιστορία του The Order. Ακολουθεί μία ακόμα μάχη στα στενά πίσω από αυτό το κτίσμα-καταφύγιο και το demo τελειώνει κάπου εκεί απότομα. Οι άνθρωποι της Ready at Dawn, από πέρυσι, τόνιζαν ότι κατέβαλαν και καταβάλλουν εργώδεις προσπάθειες στο να αποδώσουν όσο πιο πιστά μπορούν τον κόσμο που επέλεξαν για περιβάλλον του παιχνιδιού.
Η απεικόνιση και απόδοση των δρόμων, των τοίχων, των υφών, του χρώματος της περιοχής, είναι τεράστιας σημασίας γι αυτούς και το έχουν δηλώσει επανηλλειμένα. Την ίδια ώρα, θεωρούν (και δεν μπορούμε να το επιβεβαιώσουμε γιατί μόνο μια γεύση πήραμε) ότι το βάρος στην ιστορία και στους χαρακτήρες θα δώσει άλλο αέρα στο παιχνίδι. Τους ρωτήσαμε αν θεωρούν ότι η δουλειά που έχουν αφιερώσει στο The Order είναι αρκετή για να στηρίξει ένα σύμπαν δύο-τριών ή και περισσοτέρων παιχνιδιών. Λάβαμε την αφοπλιστική απάντηση, ότι έτσι όπως έχουν τα πράγματα τώρα, ακόμα και δέκα παιχνίδια θα ήταν εφικτά.
Για τη Ready at Dawn η νέα γενιά hardware προσφέρει επιπλέον δυνατότητες. Θέλουν να πλάσουν έναν βαθύ και πολυεπίπεδο χαρακτήρα στο πρόσωπο του Galahad και η καταπληκτική εκφραστικότητα του στα cutscenes δίνει άλλη διάσταση σε αυτό το εγχείρημα. Μπορεί να υποστηρίζεται σεναριακά, αλλά είναι άλλο πράγμα να βλέπει κανείς στην οθόνη σχεδόν το πρόσωπο ενός ηθοποιού. Το ίδιο ισχύει και για το εξαιρετικό animation του κεντρικού χαρακτήρα, που κινείται πολύ φυσικά και με καλή αίσθηση στο χειριστήριο, μέσα σε ένα χώρο (είτε σε εσωτερικό είτε σε εξωτερικό περιβάλλον) που εκπλήσσει με τη λεπτομέρεια και την αληθοφάνεια στην απεικόνιση.
Το μόνο που μπορεί να προδιαθέσει αρνητικά είναι ότι το gameplay (δηλαδή η ουσία ενός παιχνιδιού) θεωρείται λίγο πολύ δεδομένο. Δεν ακούσαμε ούτε είδαμε κάτι καινούργιο, κάτι καινοτόμο, κάτι διαφορετικό. Το The Order, από το κομμάτι το οποίο είχαμε στα χέρια μας, λειτουργεί και αναπνέει ως ένα κλασικό Third Person Shooter. Αν η ομάδα ανάπτυξης θεωρεί ότι στηριζόμενη σε αυτήν την κλασική συνταγή μπορεί να κάνει τη διαφορά εμβαθύνοντας σε αφήγηση – ιστορία και ατμόσφαιρα, δε μένει παρά να περιμένουμε και να διαπιστώσουμε ιδίοις όμασι πόσο καλά θα τα καταφέρει.
