Neverending Nightmares

Στην κυριολεξία…

---

Στις παρακάτω τρεις παραγράφους υπάρχουν spoilers για τα πρώτα πέντε λεπτά του τίτλου.

Πατάμε το “Play” και η πρώτη σκηνή που βλέπουμε είναι ένα κοριτσάκι να μας κοιτάει κατάματα λίγο πριν παρακολουθήσουμε το μαχαίρωμά του. Η σκηνή δεν κρατάει παρά μερικά δευτερόλεπτα, οδηγώντας στο τρομαγμένο ξύπνημα του Thomas, δίνοντάς μας απευθείας τον έλεγχό του. Έχοντας μία μόνο δυνατότητα να κατευθυνθούμε στο σπίτι του, αρχίζουμε να περπατάμε προς τα δεξιά. Η αγχωτικά μονότονη μουσική καταφέρνει να μεταδώσει άμεσα την ένταση που πιθανότατα υπάρχει στο κεφάλι του Thomas και εμείς τον οδηγούμε τρέχοντας προς τα δεξιά, δίχως να ξέρουμε το λόγο, αλλά νοιώθοντας παρόλα αυτά ότι κάτι τραγικό έχει συμβεί.

Ο αποκλειστικά ασπρόμαυρος σχεδιασμός (καμία απόχρωση του γκρίζου ή έστω διαβαθμίσεων των δύο χρωμάτων) σπάει μόνο από το έντονο κόκκινο του αίματος από ένα κοράκι που πέφτει ξαφνικά πάνω στο παράθυρο της τραπεζαρίας, αλλά και του χρώματος του κιμά (ελπίζουμε να είναι κιμάς) στον πάγκο της κουζίνας. Δεν αργούμε να φτάσουμε στην έξοδο του σπιτιού, βγαίνοντας σε ένα ζοφερό δάσος γεμάτο με γυμνούς κορμούς δέντρων. Ο Thomas είναι ακόμα ξυπόλυτος και με τις πιτζάμες του. Ό,τι κι αν ήταν αυτό που τον ξύπνησε τρομαγμένο, ό,τι κι αν είναι αυτό που τον καλεί να τρέξει εκτός του σπιτιού, είναι σίγουρα θέμα ζωής και θανάτου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάτι τραγικό έχει συμβεί.

Κάθε βήμα του Thomas στην αδύναμη προσπάθειά του για τρέξιμο του προξενεί ακόμα μεγαλύτερη δυσχέρεια στην αναπνοή, με τις πνιχτές ανάσες του να επιβαρύνουν την αίσθηση του άγχους αλλά και της ευάλωτης ύπαρξής του σε αυτό το αφιλόξενο τοπίο. Σύντομα φτάνουμε σε ένα νεκροταφείο όπου βλέπουμε το μνήμα του κοριτσιού με τον Thomas να ξεσπάει σε κλάματα. Αμέσως μετά τον βλέπουμε να ξυπνάει και πάλι τρομαγμένος στο κρεβάτι του, έχοντας μπροστά του αυτή τη φορά την ενήλικη αδερφή του, που του απαντάει απορημένη πως είναι μια χαρά.

Τα πρώτα λεπτά του Neverending Nightmares δε γινόταν παρά να μας προξενήσουν έντονο ενδιαφέρον. Είναι ένας τίτλος τρόμου, δημιούργημα της ανεξάρτητης Infinitap Games και προϊόν του ιδρυτικού της μέλους Matt Gilgenbach, που όπως υποστηρίζεται στην επίσημη ιστοσελίδα, έπασχε από ψυχική ασθένεια, ενώ οι κακές πωλήσεις του προηγούμενου τίτλου του, του Retro/Grade, τον ώθησαν στην κατάθλιψη. Το Neverending Nightmares, λοιπόν, γεννήθηκε μέσα από αυτήν την εμπειρία που είχε, κατά τα λεγόμενα της ιστοσελίδας, επιχειρώντας να απεικονίσει τις εικόνες που γυρόφερναν στο μυαλό του μέσα σε αυτό το παιχνίδι.

Ασχολούμενοι με τον τίτλο υπό αυτό το πρίσμα, της διοχέτευσης δηλαδή των ψυχολογικών προβλημάτων του δημιουργού στο παιχνίδι, σίγουρα το Neverending Nightmares αποκτά μία πιο ελκυστική υπόσταση. Δυστυχώς όμως (και αυτό είναι ένα μεγάλο “δυστυχώς”) το δημιούργημα του Gilgenbach δεν καταφέρνει να διατηρήσει την αγχώδη ατμόσφαιρα και την πρώτη επαφή που περιγράψαμε “γλαφυρά” παραπάνω. Με λίγες λέξεις, μετά το πρώτο τέταρτο ενασχόλησης η αρχική ατμόσφαιρα αρρώστιας και τρόμου που κυριαρχεί αρχίζει να φθίνει σιγά σιγά. Ο λόγος είναι ότι το Neverending Nightmares είναι πέραν του δέοντος αφαιρετικό, τόσο όσον αφορά στο gameplay, όσο και στα συμβάντα που θα παρακολουθήσουμε, δεδομένου ότι στο μεγαλύτερο μέρος της εμπειρίας το μόνο που θα κάνετε είναι να ανοίγετε πόρτες και να προχωράτε αριστερά ή δεξιά σε παρόμοια περιβάλλοντα, περιμένοντας τη στιγμή που θα συμβεί –επιτέλους- κάτι διαφορετικό.

Υπάρχουν ορισμένες στιγμές όπου θα πρέπει να αποφύγετε ορισμένους φρικιαστικούς εχθρούς, αλλά και αυτά τα σημεία δεν απαιτούν κάποια ιδιαίτερη αντιμετώπιση, καθώς η αποφυγή τους από τον ευάλωτο Thomas απαιτεί ορισμένες απλές κινήσεις. Εν ολίγοις, απλά τρέξτε προς την αντίθετη κατεύθυνση ή περπατήστε, αντί να τρέχετε, σε άλλους, τυφλούς εχθρούς, ώστε να αποφύγετε τον κίνδυνο. Είναι κρίμα να υπάρχει τέτοιο τέλμα σε ένα παιχνίδι που στα αρχικά στάδια καταφέρνει να κερδίσει στο έπακρο το ενδιαφέρον του παίκτη χάρη στο γενικότερο σχεδιασμό του, που μπορεί να είναι απλοϊκός αλλά καταφέρνει να περάσει την αίσθηση της παράνοιας που επικρατεί στο κεφάλι του Thomas.

Δεκάδες φορές θα ξυπνήσει στο κρεβάτι του ο πρωταγωνιστής, και κάθε φορά η διαρρύθμιση του σπιτιού θα αλλάζει, δημιουργώντας εύστοχα την αίσθηση του αποπροσανατολισμού και του αγνώστου. Στοιχεία του περιβάλλοντος επίσης αλλοιώνονται, όπως η ταπετσαρία στον τοίχο, που δημιουργεί εικόνες από νεκροκεφαλές, ενώ η “κάθοδος στην τρέλα” απεικονίζεται μάλλον κυριολεκτικά μέσα από τα δεκάδες σκαλοπάτια που θα χρειαστεί να κατέβουμε. Το πρόβλημα, όμως, είναι αυτό ακριβώς. Όσο και να σας προκαλέσει το ενδιαφέρον το όμορφο του εικαστικού και οι αρχικές ιδέες στην παράνοια του Thomas, τόσο θα σας κουράσει όταν θα αρχίσει να επαναλαμβάνεται διαρκώς. Η αίσθηση του φόβου δε θα αργήσει να αντικατασταθεί από την ανάγκη της παρακολούθησης της κούρασης του Thomas, ούτως ώστε να κουμαντάρετε το τρέξιμό του προκειμένου να φτάσετε όσο πιο γρήγορα γίνεται σε κάποιο καινούριο σκηνικό που θα σας κεντρίσει -εκ νέου- το ενδιαφέρον.

Το γεγονός ότι αυτή η επανάληψη δημιουργείται τόσο έντονα σε έναν τίτλο του οποίου η διάρκεια δεν ξεπερνάει τη μιάμιση ώρα, λέει πολλά από μόνο του. Ακόμα και αν θελήσετε να δείτε και τις τρεις διαφορετικές καταλήξεις (κάθε μία εκ των οποίων προσφέρει ενδιαφέρουσες -αν και όχι απρόσμενες- επεξηγήσεις για την κατάσταση του Thomas) η διάρκεια με δυσκολία θα ξεπεράσει τις δυόμιση ώρες.

Εν κατακλείδι, το Neverending Nightmares καταφέρνει να περάσει εύστοχα την παρανοϊκή κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο πρωταγωνιστής. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα καταφέρει (τις βραδινές ώρες) να σας προκαλέσει άγχος και φόβο λόγω της αρρωστημένης του ατμόσφαιρας, ορισμένων ανατριχιαστικών εικόνων και μερικών πετυχημένων “jump scares”. Από την άλλη πλευρά, είναι πολύ πιθανό αυτή η κατάσταση να εξαφανιστεί πριν από τα μέσα του παιχνιδιού, αφήνοντας τελικά μία πικρή γεύση από ένα -αρχικά- πολλά υποσχόμενο παιχνίδι, που καταλήγει να είναι επαναλαμβανόμενο, δίνοντας μία δεύτερη ερμηνεία στον ίδιο του τον τίτλο…