Joe Dever’s Lone Wolf: HD Remastered

Οι διαθέσιμες κάθε φορά επιλογές οδηγούν σε διαφορετικά αποτελέσματα, πλέκοντας την ιστορία όπως ακριβώς θέλει ο παίκτης (ή δίνοντας καλύτερα αυτή την ψευδαίσθηση). Φυσιολογικά καταλήγει η ιστορία στο ίδιο σημείο, αλλά η διακλάδωση και η τελική ένωση των «συγκοινωνούντων» παράδρομων διαφέρει σημαντικά από session σε session!


Εδώ πρέπει να σημειώσουμε πως μεγάλο ρόλο στην επιλογή των αποφάσεών μας παίζει το πώς έχουμε φτιάξει αρχικά το χαρακτήρα μας. Οι ιδιότητες που του έχουμε προσδώσει -π.χ. δυνατότητα θεραπευτικού ξορκιού, ικανότητα στο stealth- αλλάζουν την προσέγγιση που μπορούμε να έχουμε σε κάθε in game σταυροδρόμι.

Πάντως, ανεξάρτητα από το build μας, τις περισσότερες φορές έχουμε ανοικτά τουλάχιστον δύο διαφορετικά μονοπάτια διαθέσιμα για επιλογή. Ακόμη περισσότερο ενδιαφέρον έχει το leveling up, που καθορίζεται πλήρως από αυτές μας τις επιλογές. Αν για παράδειγμα αντιμετωπίζουμε κάθε δίλλημα με ωμή δύναμη, τότε στο τέλος θα ανεβάσουμε αποκλειστικά το strength μας (που μας κάνει πιο αποτελεσματικούς στις melee επιθέσεις), αν από την άλλη χρησιμοποιούμε πιο «λεπτές» προσεγγίσεις, τότε στο τέλος του κεφαλαίου θα ανεβάσουμε το dexterity ή το intelligence, που είναι υπεύθυνα για το critical chance/ dodge/ parry το ένα, και για τη δύναμη των ξορκιών μας το άλλο. Υπάρχει επομένως ένα ωραίο δέσιμο και μια συνοχή μεταξύ του αρχικού build, των διαθέσιμων αποφάσεων και της ανάπτυξης του χαρακτήρα μας!



To διάβασμα και το adventure mode αποτελούν το πρώτο βασικό κομμάτι του gameplay και είναι δοσμένα πιστά στο πνεύμα των βιβλίων. Αυτό ήταν το εύκολο, σχετικά, για τη Forge Reply.
 Toν υπόλοιπο χρόνο θα τον περάσετε στις timed turn-based μάχες, που είναι και το καινούριο στοιχείο που έβαλε η εταιρία για να δώσει πλουραλισμό και ένταση στον τίτλο. Αυτές οι επιλογές είναι συνήθως δίκοπο μαχαίρι, γιατί από τη μία έχεις τους φανατικούς -που βγάζουν φλύκταινες σε οποιαδήποτε υπόνοια παρέκκλισης από το αρχικό concept- και από την άλλη μπορεί να προκαλέσουν την πλήρη αδιαφορία σε πιθανούς καινούριους χρήστες. Αν προσθέσουμε πως το περιβάλλον μάχης είναι σε προοπτική Final Fantasy, με συνεχόμενα quick time events και με ένα χρονικό περιορισμό, που δε τις καθιστά ακριβώς turn-based, τότε αντιλαμβάνεστε πως αυτό το μείγμα «ξενόφερτων» συστατικών (που δουλεύει εξαιρετικά στις touch συσκευές) μπορεί να προκαλέσει αλλεργικό σοκ στον ανυποψίαστο PC user, που θέλει τις μάχες του αργές και τακτικές.


Οι μάχες, επομένως, είτε προκαθορισμένες είτε τυχαίες, βασίζονται σε ένα συνδυασμό τακτικής χρήσης των ικανοτήτων μας, προερχόμενες από τον τύπο όπλου που έχουμε επιλέξει, το αρχικό μας build, τα μαγικά μας και από τις special Kai abilities, και απαιτούν από τον παίκτη γρήγορα αντανακλαστικά, καθώς και σωστή κατανομή των διαθέσιμων πόντων mana και endurance ώστε να αξιοποιείται ο διαθέσιμος χρόνος που έχουμε για επίθεση αποδοτικά. Όλες οι ικανότητές, όπως και τα potions και τα διάφορα βοηθητικά (βόμβες, σκόνες για stun) έχουν cooldown, οπότε σε δύσκολες μάχες η επιλογή ενός σωστού και αποδοτικού rotation κρίνεται αναγκαία. Η εναλλαγή από το διάβασμα και την e-book εξιστόρηση σε έντονες quick time μάχες, ειδικά μέχρι να βρούμε τα πατήματά μας, για τις πρώτες 5-6 ώρες δούλεψε άψογα. Μπορεί να μην πετάμε τη σκούφια μας για QTE, αλλά σε αρχικό στάδιο το πείραμα ήταν πετυχημένο. Η δε δυσκολία τους -ειδικά στο hard επίπεδο- ήταν αρκετά υψηλή.

Προχωρόντας όμως στο παιχνίδι, η έλλειψη διαφορετικών εχθρών και patterns, η πληθώρα των μαχών, η μικρή εναλλαγή σε εξοπλισμό και σε abilities και η επανάληψη των ίδιων κινήσεων με το ποντίκι, μας κούρασε και ουσιαστικά επιμήκυνε τεχνητά τη διάρκεια του παιχνιδιού, χωρίς να μας προσφέρει κάποια ιδιαίτερη gameplay ευχαρίστηση. Δεν απορρίπτουμε την επιλογή της εταιρίας να μπολιάσει τα δύο στοιχεία, αλλά για ένα full release τίτλο η μάχη και ο εξοπλισμός ήθελαν περισσότερη ποικιλία. 

Θετικό στοιχείο και πρόσθετο σχετικά με το πρωτογενές υλικό είναι η παρουσία ενός τυπικού συστήματος αναβάθμισης του εξοπλισμού μας στους vendors, που δίνει κάποιο νόημα στις grind μάχες και στο looting πρώτων υλών, καθώς και το levelling up των επιθέσεων των όπλων μας και των Kai ιδιοτήτων ανάλογα με τη χρήση, που ξεκλειδώνουν ένα έξτρα αποτέλεσμα μόλις τις τερματίσουμε. 

Η γραμματοσειρά, το μουσικό μοτίβο και τα χρώματα που επέλεξαν για το εικονικό βιβλίο, όπως και τα όποια σκόρπια σχέδια, που δρουν επικουρικά στο σχηματιζόμενο από τη φαντασία του παίκτη κόσμο, ταιριάζουν απόλυτα με τη σκοτεινή, γοτθική υφή της ιστορίας και του σύμπαντος των βιβλίων.



Το τελικό αποτέλεσμα, αν και ικανοποιητικό, δείχνει τη δυσκολία να περάσει ένας τίτλος από mobile περιβάλλον στον απαιτητικό μικρόκοσμο του PC gaming. Οι απαιτήσεις μεγαλώνουν. Άλλο να προορίζεται ένα παιχνίδι ως ευχάριστο διάλειμμα από τις καθημερινές ασχολίες και άλλο να πέφτει στα δόντια των «χαρντκοράδων». Εδώ δαγκώνουν.

Όπως και να έχει, το playthrough μας ήταν αρκετά ευχάριστο, ακονίσαμε τη φαντασία μας, που είναι κάπως μπουχτισμένη από τα ετοιμοπαράδοτα περιβάλλοντα και το βομβαρδισμό εικόνων και πολυγώνων, μένοντας όμως με τη δίψα της καλύτερης και πιο πλήρους αξιοποίησης των σωστών ιδεών που είχε η δημιουργική ομάδα. Οι οπαδοί της σειράς των βιβλίων ας σπεύσουν (και κάντε μια παραχώρηση για το σύστημα μάχης) ενώ οι «αμύητοι» έχουν μια καλή ευκαιρία να δοκιμάσουν κάτι πρωτότυπο και διαφορετικό σε προσιτή τιμή. Διόλου άσχημα!