Το παιχνίδι που δεν έπαιξα

Silent Hill…

Kάποτε το είχαμε στη μουσική. Ξερόλες και ειδήμονες παντός καιρού και τύπου. Τα είχαν ακούσει όλα, είχαν τα πάντα, ακόμα και δίσκους που δεν είχαν βγει ποτέ. Εκείνοι πάντως τους είχαν. Με τον καιρό, το ίντερνετ δυσκόλεψε τον εντοπισμό του ψεύτη-ξερόλα. Στο κάτω κάτω, ένα γρήγορο youtube streaming από το 3G κινητό και το περι ού ο λόγος album ξαφνικά «έλιωνε» για χρόνια στο CD player ή στο πικ απ (ακόμα κι αν δεν είχε βγει ποτέ σε βινύλιο ή το αντίθετο). Τα λαγωνικά που μυρίζονταν από μακριά αυτούς τους ψευτοειδήμονες έχασαν τη δουλειά τους ή στο κάτω κάτω βρε αδερφέ, βαρέθηκαν και παράτησαν το άθλημα. Άσε τον κόσμο να λέει τη μπούρδα του καημένε.

Στα games το πράγμα είναι λίγο διαφορετικό, γιατί πέρα από το τι μπορεί να διαβάσει κανείς στο internet ή να δει στο youtube, αυτός που δεν άγγιξε ποτέ του ένα παιχνίδι και μιλάει για αυτό ως γνώστης και ειδικός κάνει μπαμ από μακριά. Βεβαίως η κατάσταση έχει ξεφύγει σε βαθμό γελοιότητας και όσοι ισχυρίζονται ότι «τα έχουν παίξει όλα» περνούν σε άλλα επίπεδα θράσους όταν τυγχάνει να είναι και reviewers ή δημοσιογράφοι του ειδικού Τύπου. Αλλά τρέχα γύρευε σε αυτόν τον ορυμαγδό κυκλοφοριών ποιος έχει παίξει τι.

Βέβαια, ο αγαπημένος μας ρουφιάνος (achievements, trophies) κτλ, πλέον αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα, αλλά τι γίνεται με τους εκατοντάδες κλασικούς τίτλους που όλοι λατρεύουν και ακόμα περισσότερο λατρεύουν να λένε πόσο πολύ τους έπαιξαν χωρίς απαραίτητα να το έχουν κάνει;

Τι γίνεται με όλα εκείνα τα παιχνίδια που πολλοί τα καμαρώνουν σαν παράσημα στο επίσημο gaming ένδυμά τους και από τα οποία εκτίθενται ανεπανόρθωτα μόλις πετάξουν «κεραμύδες» που κάνουν φανερό το ότι το παιχνίδι δεν έχει αγγιχτεί; Τι του λες εκείνη την ώρα του ξερόλα; Τον ξεβρακώνεις ή τον αφήνεις να βαυκαλίζεται αυτάρεσκα;

Εμείς εδώ στο GameOver δεν έχουμε τέτοια προβλήματα. Είμαστε περήφανοι καθένας ξεχωριστά για τα παιχνίδια που έχουμε κατά καιρούς «λιώσει» κατά την προσφιλή και άκρως αντιπαθητική έκφραση, αλλά ακόμα περισσότερο είμαστε περήφανοι γι αυτά που δεν έχουμε παίξει και τα οποία θα είμαστε τυχεροί να απολαύσουμε κάποια στιγμή στο μέλλον. Κυρίως, είμαστε περήφανοι για τα παιχνίδια που δεν έχουμε παίξει γιατί είναι αυτά που κάνουν τον καθένα μας έναν ακόμα gamer χωρίς κανένα ιδιαίτερο χάρισμα, με πεπερασμένο χρόνο και αγωνία να παίξει τα καλύτερα πέρα από τις φόλες που του πασάρει ο αρχισυντάκτης του. Και τα φούμαρα «τα έχω παίξει όλα» αφήστε τα γι άλλους.

Είναι από αυτές τις περιπτώσεις που ξεκινάς ανάποδα. Όχι βεβαίως το ίδιο με το να διαβάζεις πρώτα το The Return of the King και μετά το Two Towers. Αλλά περίπου σαν να βλέπεις το Alien vs Predator χωρίς να έχεις δει το Predator. Ή, ακόμα χειρότερα, το Alien. Το ότι η σύνδεση των Silent Hill είναι «χαλαρή», είναι μία ανακούφιση. Δεν πιστεύω ότι είναι από τα παραδείγματα που κανείς απολαμβάνει το καταπληκτικό Silent Hill 2 ή το αγαπημένο μου The Room λιγότερο επειδή δεν έπαιξε το πρώτο. Ή τουλάχιστο έτσι έχω καταφέρει να πείσω ή να ξεγελάσω (;) τον εαυτό μου.

Και για να είμαι ειλικρινής, δυστυχώς θεωρώ ότι το Silent Hill είναι από τους τίτλους που δε θα ευχαριστηθώ σε καμία περίπτωση όπως πρέπει, παίζοντάς το είκοσι χρόνια μετά σε μία βαθιά επιθυμούμενη επανέκδοσή του, γιατί κακά τα ψέματα τουλάχιστο από μένα η πρωτότυπη έκδοση δε μπορεί να αγγιχθεί. Τι να γίνει, που έχει ο καθένας μας τις παραξενιές του;

sh1 screen 01

Όπως και στον κινηματογράφο (και σε πολύ μικρότερο βαθμό στη λογοτεχνία) έτσι και στο gaming, το πρώτο σοκ είναι σημαντικό και συνδέεται με τις συνθήκες της εποχής. Πόσο μάλλον όταν το gaming είναι απόλυτα αλληλένδετο με τις τεχνολογικές εξελίξεις κάθε περιόδου. Και δεν υπάρχει πνευματική χρονομηχανή για να μας μεταφέρει ψυχή τε και σώματι στην εποχή του κάθε παιχνιδιού που χάσαμε. Εν ολίγοις, αισθάνομαι ότι μου είναι απολύτως αδύνατο, παίζοντας μία μελλοντική, ρετουσαρισμένη έκδοση του Silent Hill, να νιώσω τα έντονα αισθήματα του gamer που πρωτοαντίκρυζε το παιχνίδι στις μέρες του.

Και όλα αυτά γίνονται ακόμα εντονότερα με δεδομένο ότι (ακόμα κι αν δεν το έχω παίξει) γνωρίζω πόσο συναισθηματικά φορτισμένο είναι το παιχνίδι. Πόσο ανεπιτήδευτα και ωμά παίζει με όλο το εύρος των συναισθημάτων του παίκτη, όπως σχεδόν και οι τρεις επόμενοι διάδοχοί του.

sh1 screen 03

Αυτό το μικρό αγκαθάκι του Silent Hill, που κάθε φορά το νιώθω να μου τρυπάει με αβρότητα τα πλευρά κάθε φορά που η κουβέντα πηγαίνει στα σπουδαία Horror παιχνίδια του παρελθόντος, μεγαλώνει και γαμψώνεται στα επιθέματα σιλικόνης που ντύνουν τον ψηφιακό μου εαυτό, όταν η διαπίστωση ότι τέτοιου είδους παιχνίδια εξαφανίζονται με γοργούς ρυθμούς ξεπροβάλλει σε στιγμές προβληματισμού για το μέλλον της gaming βιομηχανίας.

Και τότε είναι που νιώθω και ελάχιστα, τόσο δα μόνο, τυχερός που δεν έχω εξαντλήσει όλο το βαρύ πυροβολικό της 3ης μοίρας του gaming στρατού. Οι καβάτζες που λέμε και που υπάρχουν πάνω-κάτω για όλα τα πράγματα τα οποία αγαπάμε. Ευτυχώς, το είδος είναι δοκιμασμένο σε εξαντλητικό βαθμό από την αφεντιά μου και δεν τίθεται θέμα ανησυχίας για το αν είμαι ή όχι σε θέση να εκτιμήσω το gameplay ή τους μηχανισμούς του κτλ.

Βγάλτε ένα remaster βρε σεις!