Σκέψεις

«Ήρωας με χάρτινη αρματωσιά και μπακιρένια ασπίδα».

Σελίδες, η μία πάνω στην άλλη μαζεύονται κι ενώνονται. Σχηματίζουν στέρνο, πλάτες και λαιμό – μια κανονική αρματωσιά που καλύπτει τα πάντα. Τα λόγια πάνω τους, σαν ξόρκια μαγικά, εγγυώνται τη δύναμη και την αντοχή της. Η πένα είναι πιο δυνατή απ’ το ξίφος, σύμφωνα με τους σοφούς και μια πανοπλία φτιαγμένη από τα γραφόμενά της δεν μπορεί παρά να είναι αδιαπέραστη. Ικανή να αποκρούσει βέλη και να αντέξει τα χτυπήματα του σπαθιού.

Ακόμα κι αν όλα αυτά αποδειχθούν ανεπαρκή, υπάρχει κι η ασπίδα. Σε αντίθεση με τις βρώμικες και μουντές χάρτινες φολίδες, αυτή έχει χρώμα και γυαλάδα. Μπακιρένια, φτιαγμένη από υλικά παρόμοια με αυτά της τεχνολογίας που θαυμάζει και χρησιμοποιεί, μοιάζει σαν ένα μυστικιστικό δίσκο όπου ενώθηκαν όλα τα καλώδια και τα υλικά των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Με το λόγο του να τον φυλάει από τα βλήματα και την ασπίδα της τεχνολογίας να τον προστατεύει από επιθέσεις γυρνάει το κεφάλι του στεκόμενος στις πολεμίστρες, βλέπει το άμορφο πλήθος κάτω του και λέει:

«Ιδού! Είμαι αυτός που θα σας παρουσιάσει αυτό που ζητήσατε! Τη γνώμη και την κριτική για το παιχνίδι που σας ενδιαφέρει. Το έκανα κτήμα μου, το ανέλυσα και με το όνομά μου φανερό σε όλους σας, προσφέρω το κύημα των συμπερασμάτων μου».

Ηρωισμός ή αφέλεια; Άφησε την άμορφη μάζα και βγήκε ψηλά, εκεί που τον βλέπουν και τον ξέρουν όλοι, για να φορτωθεί την ευθύνη της γνώμης και της επώνυμης κριτικής – και στη συνέχεια να δεχτεί το λεκτικό λιθοβολισμό που προκαλεί ένα τέτοιο θράσος! «Ποιος είσαι εσύ κύριε, που θα βάλεις τη δική σου κριτική ως μέτρο σύγκρισης, βαθμολογίας και κατάταξης του αγαπημένου (ή μισητού) προϊόντος του πλήθους;»

Οι «πέτρες» πέφτουν σα βροχή, γιατί μέσα στο πλήθος κρύβονται κι ελλοχεύουν μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας: αυθάδεια, που κρύβεται τεχνηέντως ή ακούσια πίσω από το δικαίωμα της γνώμης, φανατισμός, που φέρνει αντιδράσεις μίσους και πολωμένων συναισθημάτων, έλλειψη τρόπων και στοιχειώδους συμπεριφοράς, δειλία, που βρίσκει καταφύγιο στην ανωνυμία – αλλά το μεγαλύτερο όλων: έλλειψη παιδείας.

Ο μικρός ήρως ελπίζει η αρματωσιά του να αντέξει. Τα λόγια, τα γραμμένα, πάνω της να είναι τόσο δυνατά, που να μην αφήσουν να τη διαπεράσει η ομοβροντία των υλοποιημένων σε επιχειρήματα παραπάνω κοινωνικών φαινομένων. Δεν μπορεί να πράξει αλλιώς. Δεν μπορεί να αντεπιτεθεί, να προσβάλλει, να χτυπήσει. Διάλεξε να αφήσει αυτό το δικαίωμα πίσω του, όταν άφησε τη συζήτηση στην ταβέρνα και το καφέ και φόρεσε την καρναβαλίστικη αρματωσιά. Εκεί μπορούσε να ρίξει τη μούντζα του. Να φωνάξει, να χρησιμοποιήσει τα ίδια μέσα με τους υπολοίπους. Τώρα όμως όχι.

Η μπακιρένια ασπίδα, φτιαγμένη από υλικό παρόμοιο του μέσου που διαπέμπει το λόγο του, φέρνει περισσότερα χτυπήματα από όσα μπορεί να αποκρούσει. Κάθε μια λεκτική πέτρα που την χτυπάει έχει χαραγμένα πάνω της τα λόγια του «αναμάρτητου» που την έστειλε: «Το παιχνίδι το πουλάει και το κατάστημα Χ (μου;). Δεν το γράφεις μέσα, δεν κάνεις σωστά τη δουλειά σου», «Ο βαθμός είναι πολύ μεγάλος, έκρινες συναισθηματικά. Εγώ θα έβαζα μικρότερο», «Ο βαθμός είναι πολύ μικρός, υπονομεύεις την εταιρία και το παιχνίδι», «Προσπαθείς να μας πείσεις να το αγοράσουμε», «Σε όποιον αρέσει αυτό, είναι ηλίθιος», «Εγώ το είδα σε video, καμία σχέση με αυτά που λες», «Τα αρνητικά και τα θετικά δεν υφίστανται, τα έβαλες για να δικαιολογήσεις το βαθμό», «Δεν ισχύουν αυτά που λες. Βλέπω καλύτερα από εσένα και κρίνω καλύτερα», «Προμοτάρεις την Χ εταιρία και θάβεις την Υ»… Όλα αυτά στολισμένα με το απυρόβλητο: «Λέω απλά τη γνώμη μου».

Όμως ο άνθρωπος πάνω στις επάλξεις γελάει. Τα ήξερε αυτά και τα περίμενε. Θα επιδιορθώσει την πανοπλία. Θα βάλει κι άλλα λόγια για να την ενισχύσει. Δε γίνεται να διορθώσει μόνος του τα προβλήματα της κοινωνίας που βράζουν μέσα στη μάζα. Ξέρει, ότι ακόμα κι αυτοί που συμφωνούν με την κριτική του δε θα εκφραστούν υπέρ του. Θα παινέψουν, μέσω του όχλου τον αγαπημένο τους τίτλο, για να αντεπιτεθούν στον όχλο που το κατακεραυνώνει. Έτσι είναι. Μονάχα άλλοι, παρόμοιοι άνθρωποι, με ίδιες στολές μπορούν να βοηθήσουν. Όχι γιατί μπορούν να κάνουν κάτι στο ανώνυμο πλήθος, αλλά επειδή θα φάνε κι αυτοί μερικές πέτρες και θα μοιραστούν τα χτυπήματα.

    •    Οποιαδήποτε ομοιότητα με φανταστικά πρόσωπα και καταστάσεις είναι πραγματική και να ληφθεί ως συμπτωματική.
    •    Προσέξτε ότι σε κάθε κείμενο κριτικής απουσιάζει η λέξη «εγώ», καθώς και κάθε προσωπική αντωνυμία πρώτου προσώπου. Η κριτική εκφράζεται επώνυμα, εκπροσωπώντας το σύνολο του μέσου που τη δημοσιεύει. Αντίθετα, κάθε βολή εναντίον της περιέχει πλείστες χρήσεις των ανωτέρω.        
    •    Η έκφραση της γνώμης αποτελεί δικαίωμα. Η άμεση ή έμμεση προσβολή αποτελεί πλημμέλημα.
    •    Η καλοπροαίρετη, εμπεριστατωμένη κριτική είναι πάντα καλοδεχούμενη και δεν εμπίπτει στα φαινόμενα που περιγράφονται στο κείμενο.