Resident Evil Revelations 2
Η κόρη του μπατζανάκη του κουμπάρου της ξαδέρφης από το χωριό.
Τέλος, το Raid Mode βρίσκεται εκεί για τους λόγους για τους οποίους βρίσκεται το αντίστοιχο mode και σε άλλα παιχνίδια: Για να παίζουμε με skins, με τα όπλα του παιχνιδιού και να ανεβάζουμε τους μέσους όρους ενασχόλησης του μέσου παίκτη με το παιχνίδι ώστε να τους δείχνουν σε σχεδιαγράμματα οι executive producers και να χαίρονται. Ναι, θα ασχοληθεί ο κόσμος με το Raid, ειδικά όταν κυκλοφορήσει το patch που θα ενεργοποιεί το online co-op, αλλά αυτό δεν έχει διαφορά με τον κόσμο που ασχολείται με το Battlefield Hardline ή το Gears of War 3, έτσι δεν είναι;
Στα Resident Evil το βασικό είναι η ατμόσφαιρα. Το βασικό με το RE Revelations 2, από την άλλη, είναι ότι έστω και σε budget μορφή, η ατμόσφαιρα επιστρέφει, όντας καλύτερη από αυτή του RE5 (ούτε λόγος για το 6) αν κι εφόσον εξαιρέσουμε το Lost in Nightmares DLC. Yπάρχουν τα ευθύγραμμα σημεία, αλλά υπάρχει και η αίσθηση της απειλής, οι στενοί χώροι, οι σκοτεινές γωνιές και τα δωμάτια που ανοίγουν με θόρυβο για να ξεχυθούν παραμορφωμένοι και αποσυντιθέμενοι εφιάλτες. Μπορεί να λείπει η χρυσόσκονη της υπερπαραγωγής, αλλά τουλάχιστον χορταίνει ο παίκτης σκοτάδι και απειλητικούς βρυχηθμούς.
Πηγαίνοντας σε πρακτικά ζητήματα, πρέπει να επισημάνουμε ότι το inventory, μαζί με το λιτό crafting (λιτό αλλά πολύ χρήσιμο) λειτουργεί ικανοποιητικά, το healing είναι λίγο cheat (δε μπορέσαμε να καταλάβουμε ακριβώς πότε ο παίκτης επανέρχεται και από ποια κατάσταση, καθώς σε εναλλαγές μεταξύ χαρακτήρων άλλες φορές ο ελεγχόμενος χαρακτήρας ήταν σε κακά χάλια και χειροτέρευε και σε άλλες βρισκόταν ξαφνικά υγιέστατος) και το ιδιόρρυθμο co-op βοηθά στο να διαφεύγουμε από ορισμένες άβολες καταστάσεις. Φανταστείτε τη Moira περικυκλωμένη από τερατογενέσεις και την Claire να τρέχει προς την πόρτα. Με το πάτημα του Χ, η Moira μεταφέρεται αυτόματα στο animation του ανοίγματος και τα τέρατα στο προηγούμενο δωμάτιο μένουν με την όρεξη. Ρίχνοντας την αληθοφάνεια στο μηδέν, ομολογούμε ότι σαν κόλπο, το παραπάνω λειτουργεί άψογα. Αλλά μόνο σαν κόλπο.
Τα Boss Fights είναι και αρκετά και χορταστικά. Απέχουν από το κινηματογραφικό του RE6 (και ευτυχώς δηλαδή) παρουσιάζοντας πιο άμεσες μάχες με Bosses που τις τρώνε και πέφτουν. Ούτε ξανασηκώνονται, ούτε ανασταίνονται, ούτε ξαναεμφανίζονται πέντε λεπτά αφού τους έλιωσε το τραίνο, ούτε ξαναδιακόπτουν το νικητήριο cut scene για όγδοη φορά, καθιστώντας σαφές πώς πέρα από απέθαντα είναι και άκρως ενοχλητικά. Εδώ μιλάμε για κλασικές καταστάσεις, με ορατά αδύναμα σημεία και ένα παιχνίδι μεταξύ ευστοχίας και λίγης τύχης.
Επιστρέφουμε στο low budget της κατάστασης και ρίχνουμε μια ματιά στα γραφικά που παραπέμπουν στη μηχανή του RE6 σε υψηλή ανάλυση. Ούτε τα textures, ούτε ο σχεδιασμός του περιβάλλοντος, ούτε οι γωνιές και τα τελειώματα θυμίζουν κάτι από την τρέχουσα γενιά. Τουναντίον, όλα φωνάζουν PS3 και 360. Παρόλα αυτά, δεν υπάρχει και κανένας λόγος δυσανασχέτησης. Το παιχνίδι συνεχίζει να είναι όμορφο, τα μοντέλα και τα animations επίσης, οι φωτισμοί είναι ικανοποιητικοί, το παιχνίδι με το φακό της Moira είναι πνευματική κληρονομιά της Remedy και άξιος τεχνολογικός διάδοχος της ιδέας της και η απόδοση του τίτλου σταθερή στο 99% των περιπτώσεων. Εξίσου ικανοποιητικός είναι και ο τομέας του ήχου, ο οποίος παίζει πολύ σημαντικό ρόλο σε παιχνίδια όπως το Revelations. Είναι κομμάτι της τέχνης του όλου πράγματος το πώς ένας σκοτεινός σωρός από τρώγλες με ελάχιστους θορύβους μετατρέπεται σε εφιαλτικό πεδίο μάχης πριν ακόμη ξεκινήσει η μάχη αυτή καθαυτή, μόνο και μόνο μέσα από τους ήχους, τις στριγκλιές, τις γκρεμισμένες πόρτες και τα σπασμένα τζάμια.
Το Revelations δεν είναι ένα φούλ Resident Evil πακέτο υπό την έννοια του επόμενου μεγάλου παιχνιδιού της σειράς. Πάσχει δε από αρκετές ασθένειες που ευθύνονται για την περιθωριοποίηση του όλου concept στα μάτια του γράφοντος. Από την άλλη, επαναφέρει και στοιχεία που αγαπήσαμε στο παρελθόν και που εξελίχθηκαν αρκετά από το πρώτο Revelations και δώθε. Ίσως η ελπίδα για μία ριζική επιστροφή στις παλιές καλές συνταγές να αποτελεί και μία υποβολιμαία αυταπάτη από αυτές τις οποίες αναγνωρίζουμε αλλά συνεχίζουμε να τις τροφοδοτούμε.
Είναι σαφές ότι οι Ιάπωνες έχουν κάνει τις επιλογές τους για την επικράτηση του action χολυγουντιανού στοιχείου στα παιχνίδια τους. Είναι όμως εξίσου σαφές ότι ποτέ δεν έχασαν την ικανότητα να περνούν στον παίκτη ανατριχίλες μέσα σε ένα καθαρό b-movie περιβάλλον. Tα Resident Evil ήταν πάντα μία άτυπη απάντηση του Horror της σχολής του Romero απέναντι στο σκεπτόμενο και ατμοσφαιρικό horror των Silent Hill και αυτό δε μπορεί να αποτιναχτεί σαν κληρονομιά. Μαζί του δε μπορούν να αποτιναχτούν και κάποια παιδαριώδη λάθη, που όμως όσο περνούν τα χρόνια φαίνεται καθαρά πώς μόνο από ατύχημα δε βρίσκονται εκεί.
Μαζί όμως με τα παιδαριώδη λάθη, έρχεται χέρι χέρι και ένα (επιτέλους) διασκεδαστικό gameplay, replayability με νόημα και περιεχόμενο και λίγες από τις ανατριχίλες του παρελθόντος. Ας ελπίσουμε πώς όλα αυτά είναι προάγγελος για καλύτερα πράγματα στο μέλλον.
To review αφορά στο σύνολο των επεισοδίων και βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.
