Bladestorm: Nightmare

Μέσα σε όλα αυτά, “κατοικούν” πολυάριθμα τάγματα φίλων και εχθρών, που αριθμούν το καθένα κάμποσους στρατιώτες. Η κίνηση τους είναι συνεχής και ζωηρή. Ελέγχεται από μια ΑΙ που ακολουθεί τις δικές σας εντολές προς το σημείο ενδιαφέροντος – κι αν δε δώσατε κάποια – προς το κοντινότερο διαθέσιμο. Όσο για τον παίκτη, βρίσκεται στο κέντρο της οθόνης, με κανονικότατη Musou προβολή, περιβαλλόμενος από στρατιώτες της κατηγορίας του (αυτή που διαλέξατε στη δημιουργία χαρακτήρα). Κινείται ελεύθερα παντού, με το battalion του να ακολουθεί. Δίνεται η εντύπωση ότι πρόκειται για ένα ακόμα Warriors παιχνίδι, που ίσως έχει κάποιες μικρο-αλλαγές.

Όμως εδώ αλλάζουν τα πράγματα. ΔΕΝ πρόκειται για τέτοιο παιχνίδι. Τα πάντα λειτουργούν με εντολές. Ελέγχετε, μεν, με τον αριστερό μοχλό, αλλά πλησιάζοντας μια εχθρική μονάδα, με πατημένο το R1 οι στρατιώτες σας ορμούν κι επιτίθενται. Όταν τελειώσουν, συνεχίζεται η προέλασή σας προς τον στόχο σας. Στα face buttons αντιστοιχούν κάποιες ειδικές επιθέσεις (με μορφή εντολής πάλι) που είναι μοναδικές για το κάθε είδος στρατιώτη. Πατώντας το Δ για παράδειγμα, οι swordsmen θα εκτελούν tackle. Οι επιθέσεις αυτές χρειάζεται να επαναφορτίσουν πριν ξαναχρησιμοποιηθούν κι αποτελούν όλες κι όλες τις επιλογές σας για επίθεση.

Για να… γεμίσει λίγο το παιχνίδι, εισήχθη ένα σύστημα συμβατότητας. Έτσι, κάποιες μονάδες είναι ισχυρές απέναντι σε κάποιες άλλες, ενώ υστερούν όταν βρεθούν αντιμέτωπες με μερικές συγκεκριμένες. Εκεί σας δίνεται η δυνατότητα να αλλάξετε τη μονάδα που χρησιμοποιείτε, πηγαίνοντας κοντά σε κάποια συμμαχική και αναλαμβάνοντας τον έλεγχό της με το Χ. Έτσι αλλάζουν οι ισορροπίες κι ανταπεξέρχεστε των εμποδίων αυτών. Αν, παρ’όλα αυτά, δε βρείτε κάποια συμμαχική μονάδα κοντά, μπορείτε να καλέσετε μια από τις εφεδρείες που αγοράσατε στην ταβέρνα. Τέλος, μια μπάρα ηθικού, δύναται να φέρει τη μονάδα σας σε κατάσταση Bladestorm, όπου εκτελεί επιπλέον ζημιά για περιορισμένο χρονικό διάστημα.

Όπως αντιλαμβάνονται οι φίλοι της τακτικής και της στρατηγικής, οι επιλογές είναι εξαιρετικά λίγες. Πλέον αυτού, η εφαρμογή τους στη μάχη έχει μικρά αποτελέσματα. Οι ειδικές επιθέσεις θα σας βοηθήσουν να ξεκάνετε τους αντίπαλους πιο γρήγορα, δε θα κρίνουν τη μάχη της οποίας η έκβαση μοιάζει δεδομένη. Η αίσθηση της παντοδυναμίας είναι έντονη και σύντομα το παιχνίδι εξελίσσεται σε ατέλειωτη και κουραστική περιπλάνηση στον τιτάνιο χάρτη, με περιστασιακή, βαρετή κι επαναλαμβανόμενη μάχη και τα κάστρα με τις ανοιχτές πύλες να πέφτουν το ένα μετά το άλλο.

Μπορεί το πεδίο της μάχης να είναι γεμάτο στρατιώτες, αλλά οι συγκρούσεις σπάνια γίνονται σε μεγάλη κλίμακα, κάνοντάς το να φαίνεται εξαιρετικά άδειο. Η δράση αναλώνεται μέσα και γύρω από κάστρα. Εξόντωση των περιφερειακών μονάδων, μείωση της άμυνας του οχυρού, εξαναγκασμός του commander να βγει μπροστά, εξόντωσή του και κατάληψη της θέσης. Repeat… Τα δε action στοιχεία που αναπόφευκτα υπάρχουν, λειτουργούν εσφαλμένα. Ο έλεγχος του ήρωα “γλιστράει”, η κάμερα μπερδεύει, οι επιθετικές κινήσεις γίνονται αραιά και σπάνια βρίσκουν στόχο. Η ΑΙ κάνει λάθη (αντίπαλοι, σας προσπερνούν αδιάφορα) και τέλος, η ταβέρνα καταντάει ένα βαρετο, σουρεαλιστικό μέρος όπου μιλάει κι αλληλεπιδράει μονάχα ο κάπελας κι ο έμπορος.

Αρχίζουμε να λέμε κρίμα λοιπόν… Για πολλά πράγματα. Κρίμα, γιατί το setting του Εκατονταετούς Πολέμου είναι πολλά υποσχόμενο για τη θεματολογία που επέλεξε το παιχνίδι, αυτήν του μισθοφόρου που πολεμάει σε πάμπολλες μάχες και για τις δύο πλευρές. Κρίμα, γιατί η απεικόνιση – και μόνο – του πεδίου της μάχης είναι εκπληκτικά δοσμένη και θα μπορούσε να είχε αξιοποιηθεί καλύτερα από πλευράς προγραμματιστών. Να υπήρχαν περισσότερες επιλογές, πιο δεμένες κινήσεις ταγμάτων, μεγαλύτερη και καθολική σύμπνοια στις κινήσεις των συμμάχων, καλύτερη ΑΙ. Όλα αυτά θα ταίριαζαν γάντι στην εικόνα του κόσμου που έστησαν, σε στιγμή έμπνευσης, οι devs και θα μετέφεραν την εικόνα της μάχης άψογα. Η ταβέρνα θα μπορούσε να είναι πιο πλούσια, με τα νέα του πολέμου να κυκλοφορούν αλληελεπιδραστικά ανάμεσα στους πάτρονες και να δημιουργείται κλίμα.

Όμως τα πράγματα δεν έγιναν έτσι και τα στοιχεία του παιχνιδιού μοιάζουν ασύνδετα. Boss battles με διαφορετική λογική παιξίματος και με τα bosses να έχουν γιγάντιες διαστάσεις. Συμμετοχή κι άλλων ηρώων – παικτών ή NPCs – για την ταυτόχρονη επιδίωξη δύο στόχων, αλλά με την κακή ΑΙ να τους κρατάει αμέτοχους. Ακόμα και το Nightmare campaign, το καινούριο, υποτίθεται χαρακτηριστικό του τίτλου, δεν προσφέρει τίποτα παραπάνω, παρά καινούριους εχθρούς να αντιμετωπίσετε στα ίδια settings κι ένα χλιαρό σενάριο να δίνει κίνητρα στις μάχες σας. Η ταβέρνα εδώ αντικαταστάθηκε από ένα απλό μενού (γιατί στην ουσία αυτό είναι) κι όλα μοιάζουν σα μια απλή, εφιαλτική επανάληψη των ανωτέρω.

Έτσι, λοιπόν, είναι τα μέτρια παιχνίδια. Τίτλοι που ζητούν τα χρήματά σας και προσφέρουν φανερά λιγότερα σε αντάλλαγμα. Προτάσεις που σχοινοβατούν ανάμεσα στο “καλό” και το “κακό”, αδυνατώντας να στήσουν μια στοιχειώδη ευχάριστη εμπειρία που θα κάνει τον παίκτη να βάλει στην άκρη τα όποια δεινά και να την απολαύσει. Παιχνίδια που δεν μπορούν να προταθούν, παρά μόνο σε αυτούς που έχουν χρόνο και χρήμα να διαθέσουν για μέτρια παιχνίδια. Μια κατηγορία της οποίας αναμφισβήτο μέλος αποτελεί το Bladestorm: Nightmare.

To review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.