Grand Theft Auto V

Το μικρό σε μέγεθος review (εξηγήσαμε το λόγο) θα κλείσει με μια παρατήρηση προς τους δημιουργούς και τα όρια που νομίζουμε πως πρέπει να μπαίνουν σε κάποια πράγματα. Το GTA V προκαλεί. Είναι φτιαγμένο να προκαλεί και μας φτύνει κατάμουτρα (κυρίως την αμερικάνικη κοινωνία, αλλά κατ’ επέκταση όλες τις ανεπτυγμένες κοινωνίες). Χλευάζει φωναχτά και πρόστυχα για τις προκαταλήψεις μας, τις καταναλωτικές μας συνήθειες, την υποκρισία μας, τη ματαιοδοξία μας. Πότε «γρυλλίζοντας», πότε χαχανίζοντας, πότε ευθέως, πότε πλαγίως, μας φέρνει μπροστά σε όλα όσα φοβόμαστε να παραδεχτούμε αλλά τα αναγνωρίζουμε. Με «ξυραφένια» αλλά έξυπνη γραφή και θράσος μοναδικό για παιχνίδι. Μέσα από την υπερβολή του, ναι, την υπερβολή που επιβάλει η φύση του, και δε σκιάζεται από καθωσπρεπισμούς και ηθικοπλαστικές γραφικότητες.

Δεν θα παραπονεθούμε για τη βιαιότητα του, ούτε θα φορέσουμε «ζώνες αγνότητας». Δεν υπάρχουν σύνδρομα «λευκού ιππότη» εδώ. Δε νιώσαμε πουθενά να προσβάλλεται η ηθική μας. Ξέρουμε πως η σκληρή κριτική θα καταπιαστεί και θα ξεφτιλίσει θέματα ταμπού. Δε μας ενοχλεί να ποδοπατάμε άγνωστους στους δρόμους του Los Santos και να αφαιρούμε ζωές για ψύλλου πήδημα. Είναι μέρος του παιχνιδιού και συνήθως κουβαλάνε ελάχιστη συναισθηματική αξία. Εντούτοις, το video game είναι ένα διαδραστικό μέσον, που δημιουργεί ιδιαίτερες σχέσεις ταύτισης μεταξύ του παίκτη και των χαρακτήρων που υποδύεται και υπήρξε μια σκηνή που πραγματικά μας αηδίασε και μας ανάγκασε να παρατήσουμε το παιχνίδι για πολλές ώρες. Μας βάζει στο ρόλο του βασανιστή, χωρίς δυνατότητα άλλης επιλογής, όπου πρέπει να εκμαιεύσουμε κάποιες πληροφορίες από έναν δυστυχή τύπο, χρησιμοποιώντας τανάλιες, ηλεκτροσόκ σφυριά και διάφορα άλλα όργανά του πόνου.

Καταλαβαίνουμε πως ήταν μια απόπειρα κριτικής για τις μεθόδους απόκτησης πληροφοριών των μυστικών υπηρεσιών, αλλά θα μπορούσε να γίνει κομψότερα και χωρίς να αναγκάζει τον παίκτη να μπει στο πετσί του ειδεχθούς αυτού ρόλου. Όταν φτάνεις στο σημείο να θέλεις να σκοτώσεις το θύμα σου για να σταματήσει το δικό του, αλλά κυρίως το δικό σου, μαρτύριο, κάτι δεν πήγε καλά. Τόσο παραστατικό ήταν το σημείο, που κλείσαμε τον ήχο και προσπαθήσαμε να πείσουμε τον εαυτό μας πως κάνουμε τον «οδοντίατρο», στην προσπάθειά του να ανακουφίσει τον ασθενή από το σαπισμένο δόντι.

Είναι ένα όριο που, κατά την προσωπική μας άποψη, ξεπεράστηκε χωρίς ουσιαστικό νόημα. Και πάλι να τονίσουμε εδώ, πως δε μας ενόχλησε η ύπαρξη αυτή καθ’ αυτή, ούτε πως αν το έκανε κάποιος και δε του κάηκε καρφάκι, σημαίνει κάτι για τον χαρακτήρα του. Η έλλειψη επιλογής αποφυγής των βασανισμών είναι που ενοχλεί, πράγμα που δείχνει πως θέλησαν να το βιώσουμε. Ενοχλητικό, αηδιαστικό και με σκοπό να «βασανίσει» τον παίκτη. Θα μπορούσε να λείπει…

Κατά τα άλλα, είπαμε, ο τίτλος είναι must play και ένα από τα καλύτερα παιχνίδια όλων των εποχών!