The Witcher 3: Wild Hunt

Για να είναι καθαρή η συνείδηση του δικού μας Geralt, την ώρα που πλατσούριζε στους βάλτους του Velen για να εντοπίσει τα ίχνη της χαμένης συζύγου του Blood Baron, το μυαλό του ήταν στην Triss και τους κινδύνους που διέτρεχε στην γεμάτη Witchhunters Novigrad, καθότι οι παλιές… συμπάθειες δύσκολα ξεπερνιούνται. Και όταν στεκόταν αναποφάσιστος μπροστά σε ένα καρυδότσουφλο-βάρκα στις ακτές της Redenia, παλατζάροντας τις επιλογές για το αν πρέπει να σαλπάρει για τα νησιά Skellige, το μυαλό του το τριβέλιζε η νοτισμένη με αισθησιακό άρωμα πρόσκληση μίας μάγισσας σε μια καλύβα κάπου στα ομιχλιασμένα δάση της Temeria. To μοναδικό πρόβλημα είναι ότι όλα αυτά τα υποσενάρια και οι υποαποστολές, σα μέρος ενός ανοιχτού πλέον κόσμου, είναι πολύ προφανή. Πολύ προφανή ως προς το πού βρίσκονται, πώς εξελίσσονται, πώς ολοκληρώνονται. Σαφώς και ο ανοικτός κόσμος του Wild Hunt απαιτεί ακραιφνές ψάξιμο, αλλά το ψάξιμο αυτό θυμίζει το ψάξιμο του Skyrim και όχι το στήσιμο αυτιού του Assassins of Kings, όπου μία πληροφορία σε μία συνομιλία έδινε hint για μία άλλη τοποθεσία όπου ΙΣΩΣ να βρισκόταν εκεί κρυμμένο ένα secondary quest. «Ίσως».

Oι Πολωνοί γνωρίζουν το εγγενές αυτό πρόβλημα των open world παιχνιδιών. Το Flotsam στο AoK ήταν ένα χωριό, αληθοφανές, ενδιαφέρον αλλά περιορισμένο ποσοτικά και χωρικά. Ο κόσμος του Wild Hunt είναι θηριωδώς μεγάλος. Η δομή του Witcher 2 εδώ δε θα είχε καμία τύχη, και με δεδομένο ότι η απόφαση για ανοικτό κόσμο ήταν η πρώτη και η ακροτελεύτια, ο συμβιβασμός που έπρεπε να γίνει λαμβάνει σάρκα και οστά στο Wild Hunt με τη μορφή των waypoints, των θαυμαστικών, των ερωτηματικών και των σημείων ενδιαφέροντος στο χάρτη. Γίνονται προσπάθειες ο συμβιβασμός αυτός να γίνει λιγότερο οδυνηρός. Παρά το ότι τα Notice Boards των κατοικημένων περιοχών γεμίζουν το χάρτη με κατευθυντήριες οδηγίες και επενδύουν ακόμα και το τελευταίο ερωτηματικό με μία μικρή ιστοριούλα (με χιούμορ, με easter eggs, με έμπνευση αλλά και όχι) υπάρχουν ακόμα πράγματα που προκύπτουν με την τυχαία εξερεύνηση του χάρτη όπως στο Red Dead Redemption.

Και αν μη τι άλλο, είναι έτσι κατασκευασμένος ο χάρτης του παιχνιδιού που καλεί τον παίκτη να τον εξερευνήσει ακόμα και αν δεν έχει ξεκλειδώσει τα σημεία ενδιαφέροντος από τα Notice Boards. Βέβαια αυτό έρχεται σε άμεση αντίφαση με τα waypoints που αφαιρούν ζωτική ενέργεια από τη διαδικασία της σταδιακής ανακάλυψης του κόσμου, αλλά αυτό είναι εργαλείο που καλείται ο gamer να το χρησιμοποιήσει χωρίς να καταστρέψει την εμπειρία της σταδιακής ανακάλυψης του κόσμου των Βορείων Βασιλείων. Η άλλη προσπάθεια που γίνεται ώστε να επουλωθεί η πληγή που αφήνει η απουσία των Quest που ανέκυπταν μετά από ενδελεχές ψάξιμο, είναι το ότι και το τελευταίο secondary quest έχει τη δική του ιστορία. Σε αντίθεση με την επιλογή της Bioware να δώσει επικό αέρα στη βασική ιστορία και στα Companion Quest, αλλά να περιορίσει τα secondary σε δραματικό βαθμό σε ό,τι αφορά το βάθος και τη σύνδεση του παίκτη με αυτά, oι Πολωνοί ντύνουν με μικρές ιστορίες ακόμα και quest που ολοκληρώνονται μόνο με διαλόγους και χωρίς μάχη.

Αυτό προσφέρει δύο επιπλέον αρετές στο παιχνίδι. Πρώτα απ’ όλα ενισχύει τον RPG χαρακτήρα του Wild Hunt, καθότι η action φύση του τίτλου ρίχνει όλο το βάρος της απόδειξης αυτού του RPG στοιχείου στην εξέλιξη των ιστοριών και στους διαλόγους. Και πραγματικά, ακόμα και στην πιο σύντομη ιστοριούλα του παιχνιδιού, μπορούν να υπάρχουν εξαιρετικά ενδιαφέρουσες επιλογές RPG φύσεως, που να σμιλεύουν σιγά σιγά έναν δικό μας μοναδικό Geralt. Πάντως ο δικός μας Geralt δεν κατέδωσε τα ορφανούλια που είχαν κατασκηνώσει στο δάσος και έκλεβαν χήνες από μία αγρότισσα για να επιβιώσουν. Αντίθετα, παρακάλεσε την αγρότισσα να τα λυπηθεί και να τα περιμαζέψει στο σπίτι της. Κάπου έκει έξω όμως, σίγουρα υπάρχει ένας άλλος Geralt που κατέδωσε τα ορφανά και ζήτησε και επιπλέον αμοιβή από την αγρότισσα για το εν λόγω ανδραγάθημα. Αντιλαμβάνεστε…

Το δεύτερο που καταφέρνει η προσπάθεια αυτή της CD Project είναι το ότι δίνει επιπλέον ζωή στον κόσμο. Τα χωριά του χάρτη μπορεί να μοιάζουν μεταξύ τους, αλλά άλλο είναι το χωριό στο οποίο ο Geralt εξόντωσε το Wraith που στοίχειωνε το πηγάδι στο κέντρο του και άλλο το χωριό όπου απελευθέρωσε τη γύρω περιοχή από την επιρροή ενός δαίμονα που κατοικούσε στις ρίζες ενός γιγάντιου δέντρου. Ή τελικά δεν εξόντωσε το δαίμονα και τον απελευθέρωσε από τα δεσμά του; O Geralt μάς κοιτάει με μισό μάτι και μουρμουρίζει ότι δε θυμάται καλά. Έτσι λειτουργεί το παιχνίδι και στις μεγάλες πόλεις του παιχνιδιού που και αληθοφανείς είναι και ό,τι πιο εντυπωσιακό έχουμε δει σε τέτοιου είδους παιχνίδι. Ούτε επαναλαμβανόμενες δομές (εντάξει, ελάχιστες) ούτε copy paste κτήρια για να γεμίσει ο χώρος. Και το κέντρο είναι εκεί, και οι φτωχογειτονιές, και τα γκέτο των non humans, και οι δρόμοι με τις πόρνες, και οι γειτονιές των πλουσίων κ.τ.λ. Το Novigrad είναι άκρως περίπλοκο και εντυπωσιακό, με δεκάδες μυστικά και πλούσια αρχιτεκτονική. Το ίδιο και το μικρότερο Oxenfurt.

Οι συνήθεις γκρινιάρηδες δε θα πειστούν από τα παραπάνω επιχειρήματα. Αν για κάποιον η ανακάλυψη των quest ήταν ζωτικής σημασίας για την αγάπη τους για τα Witcher, η δυσαρέσκεια για την πιο άμεση προσέγγιση του Wild Hunt είναι αναπόφευκτη. Δε δυσκολευτήκαμε να βρούμε τα quest, δε δυσκολευτήκαμε στο ενδιαφέρον αλλά πανεύκολο mini game όπου ο Geralt ανακαλύπτει ίχνη στο περιβάλλον με τις Witcher Senses, δε δυσκολευτήκαμε να καταλάβουμε ποιο είναι το επόμενο βήμα. Από την άλλη, δεν ξεχνάμε τα πλημμυρισμένα με παράπονα fora από παίκτες που έμπαιναν άμαθοι στο σύμπαν των παιχνιδιών με το Witcher 2 και δυσανασχετούσαν με το γεγονός ότι ενώ διάβαζαν για ένα quest στο logbook το παιχνίδι δεν τους έδινε τίποτα περισσότερο (ως marker ή hint) ώστε να προχωρήσουν παραπέρα. Βέβαια το παιχνίδι τους τα έδινε αυτά απλά αυτοί δεν τα έβλεπαν.

Η γνώμη μας είναι ότι αυτή η ξεροκεφαλιά στο σχεδιασμό των quest ήταν βασικό γνώρισμα της σειράς και της προσέδιδε εν μέρει τον ξεχωριστό της χαρακτήρα και αυτό το γνώρισμα δεν υπάρχει στο Wild Hunt. Δε γνωρίζουμε αν θα ήταν δυνατή έστω και μερικώς η εφαρμογή του στον ανοικτό κόσμο του παιχνιδιού, αλλά η απουσία του αξιολογείται αρνητικά. Ο Geralt βέβαια, είτε πονοκεφαλιάζει για να σχεδιάσει το επόμενο βήμα σε ένα quest, είτε πιάνεται από το χεράκι από το παιχνίδι, οδηγούμενος στο επόμενο τέρας το οποίο πρέπει να αποκεφαλίσει, συνεχίζει να είναι ο πιο cool χαρακτήρας των videogames.

Σε μία εισβολή κακοποιών μέσα στην ταβέρνα που ο Geralt πίνει ήσυχος τη μπύρα του, ο ήρωας του Dragon Age θα σηκωνόταν και αφού τους εξιστορούσε πομπωδώς τη μισή μυθολογία του Thedas, θα τους πρότεινε να ενταχθούν στην Inquisition. Σε ένα παράλληλο σύμπαν, ο Shepard θα συμβουλευόταν τον Garrus -με την Tali πάντα σε ετοιμότητα. Σε ένα άλλο σύμπαν ενός γερμανικού RPG πιθανότητα θα συναντούσαμε bug στο διάλογο με ανακύκλωση των λεγομένων μέχρι που τελικά θα είχαμε αυτόματο engage σε μάχη. Και στο σύμπαν του Skyrim, ο παίκτης θα χρησιμοποιούσε τη Δρακοφωνή και δύο λεπτά αφού κατέρρεε η ταβέρνα, ο χωρικός απέναντι θα συνέχιζε να κόβει ξύλα.

Ο Geralt, χωρίς να πάρει το βλέμμα του από την κούπα του, ρωτάει αν αντιλαμβάνονται τι σημαίνει το ότι έχει δύο σπαθιά στην πλάτη του και αν αναγνωρίζουν το medallion που κρέμεται από το λαιμό του. Και εννοείται ότι βλακώδεις απαντήσεις δε γίνονται δεκτές. Είναι επίσης ο πιο cool χαρακτήρας γιατί παζαρεύει την τιμή ακόμα και με έναν χωρικό που δεν έχει να ταΐσει τα παιδιά του προκειμένου να ξεφορτωθεί το τέρας που του τρώει τα ζωντανά, άσχετα αν τελικά σε μια κίνηση μεγαλοσύνης του χαρίσει την αμοιβή. Είναι επίσης ο πιο cool, γιατί μπροστά στον Αυτοκράτορα που προελαύνει προς τα Βόρεια Βασίλεια κι ενώ όλοι του σιγοψιθυρίζουν αγωνιωδώς να γονατίσει, αυτός στέκεται όρθιος, τον χαιρετάει και του λέει να προχωρήσει στο ψητό. Και είναι τέλος ο πιο cool χαρακτήρας γιατί ενώ ξέρει ότι μία μάγισσα των χρησιμοποιεί για δικό της σκοπό, περιμένει πρώτα να περάσει η νύχτα με το ρομαντικό δείπνο και την… πιπεράτη κατάληξη και μετά να τσατιστεί με τα καμώματά της.