The Incredible Adventures of Van Helsing III

Το μεγάλο πλεονέκτημα που δίνει αυτή η κατεύθυνση βρίσκεται στο διασκεδαστικό co-op mode, όπου πλέον κάθε παίκτης μπορεί να πάρει ένα εντελώς ξεχωριστό ρόλο, καθώς και στο replay value, ξεκινώντας την ιστορία με έναν εντελώς διαφορετικό χαρακτήρα. Όπως αναφέραμε πιο πριν, όμως, ο τίτλος κυρίως θα έχει απήχηση στους βετεράνους της σειράς και η μη δυνατότητα να κάνεις import το «μπαρουτοκαπνισμένο» 60 level χαρακτήρα από τα δύο προηγούμενα είναι ένα λάθος ασυγχώρητο. Αντί λοιπόν να έχουμε τη δυνατότητα να φτάσουμε σε level 90 και να αξιοποιήσουμε το βαθύτατο και πολυποίκιλο talent  tree, που είχαμε δει στο VH II, χωρίς καμία λογική εξήγηση αναγκαζόμαστε να ξαναπαίξουμε από την αρχή κάποια από τις καινούριες κλάσεις.

Οι δημιουργοί θέλησαν να περιορίσουν τα junk skills -που όπως πιστεύουν απλά υπήρχαν και δε τα χρησιμοποιούσε κανείς- και να κάνουν πιο στοχευμένες και εξειδικευμένες τις κλάσεις.  Έχει φύγει πλέον και η δυνατότητα να κάνουμε το χαρακτήρα ranged ή melee, εξαφανίστηκαν τα passive skills και τα tricks, τα perks και οι αύρες μειώθηκαν, το level cap περιορίστηκε στο 30 (και της Katarina στο 25…), δίνοντας μια πιο συμμαζευμένη εικόνα για κάποιον που παίζει πρώτη φορά και οδηγώντας τον τίτλο προς συνεργατικά και multiplayer μονοπάτια, όπου αυτή η στροφή δείχνει να δουλεύει καλύτερα.

Αυτό όμως που κατάφεραν, τελικά, ήταν να περιορίσουν την ευελιξία στο χτίσιμο του χαρακτήρα και με την επιλογή τους να είναι όλα τα skills ανοικτά εξαρχής, «προσκαλούν» έμμεσα τον παίκτη να βγάλει ολόκληρο playthrough με τα 2-3 ίδια skills. Tα skill points που έχουμε να μοιράσουμε είναι λίγα λόγω του level cap, δίνοντάς μας τη δυνατότητα, ουσιαστικά, να τερματίσουμε μόνο τρεις ιδιότητες (από τις έξι διαθέσιμες συνολικά για κάθε χαρακτήρα) και μαζί με την έλλειψη NG+ επιλογής, που ήταν «θέλγητρο» των προηγούμενων chapters, «ευνουχίζουν» μια από τις πιο ενδιαφέρουσες πτυχές του franchise.

Σίγουρα για ένα νεοφερμένο στη σειρά οι επιλογές θα φαίνονται αρκούντως πολλές, αλλά δεν έπρεπε να είναι αυτός ο στόχος των developers. Αντί να επανασχεδιάζουν το πιο πετυχημένο κομμάτι του παιχνιδιού, θα ήταν καλύτερο να έστρεφαν την προσοχή τους προς τη βελτίωση της ιστορίας, την εισαγωγή νέων mods και features (όπως πολύ πετυχημένα έκανε το δεύτερο), το σχεδιασμό επικών Boss Fights (που είχε το πρώτο) και όχι προς την προσέλκυση καινούριων αγοραστών με το πιο casual και user friendly character development. Δε θα είναι πολλοί ούτως ή αλλιώς. Θέλαμε να παίξουμε και το τρίτο παιχνίδι με τον παραδοσιακό Bountyhunter που είχαμε επιλέξει στα δύο πρώτα παιχνίδια και βρεθήκαμε πραγματικά προ αρνητικότατης εκπλήξεως, με τον περιορισμό στο build του.

Αν προσθέσουμε τις μειωμένες ποσότητες των essences (που βελτιώνουν τα αντικείμενα) και των drops, την ουσιαστική απουσία των set items, τα λιγότερα και πιο αδιάφορα secondary quests, την ευκολία του τίτλου, την περιορισμένη χρησιμότητα της Katarina στη μάχη, το μέτριο (πάλι) interface, τον κακό χειρισμό με controller, τα bugs στο multiplayer και στα after game scenarios, δεν είναι δύσκολο να αντιληφθούμε ότι το επιγέννημα αυτών των επιλογών «κρώζει» βιασύνη και προχειρότητα. Η δεύτερη, αρκετά πιο επουσιώδης, αλλαγή είναι η έλλειψη health/ mana potions, που πλέον είναι «άπειρα» και έχουν τη μορφή ιδιότητας. Σωστή επιλογή, μιας και μας βγάζει από το βραχνά να αγοράζουμε και να ξεχωρίζουμε τις ντάνες από potions μεταξύ του Van Helsing και της Katarina. 

Η κριτική είναι αυστηρή, παρόλο που συμπαθούμε τη Neocore, γιατί μας έχει καλομάθει (και με το Deathtrap) και «απαιτούμε» τα καλύτερα από μία υποσχόμενη και ταλαντούχα ομάδα. Τα δύο πρώτα Van Helsing ήταν κατά τη γνώμη του γράφοντος τα καλύτερα diablo-clones της αγοράς και το τρίτο είναι, συγκριτικά, λίγο και απογοητευτικό. Δεν είναι κακό παιχνίδι. Όσοι αποφασίστε να το παίξετε θα περάσετε ευχάριστα ένα 15ωρο με το βασικό campaign, τις multiplayer επιλογές, το πάντα απολαυστικό τετραπλό co-op. Τα βασικά της μάχης για το είδος τα κάνει καλά, τα levels και τα τέρατα είναι καλοσχεδιασμένα, η goth ατμόσφαιρα συνεχίζει να μαγεύει, το χιούμορ είναι πάλι παρόν και πετυχημένο, οι ακριβείς πληροφορίες για τα στατιστικά του χαρακτήρα, οι πρακτικοί χάρτες, η ευκολία στην πραγμάτωση ενεργειών που απαιτούν αυτά τα games (teleporting, ξαναμοίρασμα των sκill points) συνεχίζουν να είναι σε πολύ καλό επίπεδο αλλά και πάλι υστερεί σε σχέση με τους προκατόχους του. Δυστυχώς σε όλα.

Περιμέναμε ένα μεγαλειώδες κλείσιμο της τριλογίας και «σπαζοκεφαλιες» αναφορικά με το build και τα items μας και συναντήσαμε μια παραστρατημένη και ουδέτερη ευθεία γραμμή. Σα να λείπει αυτό το μεράκι και το ξεχωριστό που είχαν τα δύο πρώτα. Τα διάφορα bugs, glitches, θέματα balancing λύνονται σταδιακά με patches, όπως και στους άλλους τίτλους, δίνοντας μια βελτιωμένη εικόνα μέρα με τη μέρα. Στα μεγάλα συν του τίτλου είναι η χαμηλότατη τιμή του, όπου με 13 ευρώ αγοράζεις ένα πλήρες παιχνίδι. Αν μετρούσε μόνο ο λόγος τιμής/ απόδοσης τότε το VH III θα αρίστευε!

Κλείνοντας, παρά την απογοήτευσή μας, θεωρούμε ότι το παιχνίδι αξίζει τον χρόνο που θα του αφιερώσετε, ειδικά αν σας άρεσαν τα Van Helsing Ι και Van Helsing ΙΙ, αλλά η αλλαγή στο στήσιμο του χαρακτήρα, η απουσία import και τα διάφορα τεχνικά προβλήματα μπορεί να σας αποτρέψουν από την αγορά του. Όσο για τους καινούριους παίκτες, παρόλο που είναι πιο φιλικό σε σχέση με το χαοτικό δεύτερο μέρος, καλύτερα θα ήταν να δοκιμάζατε ένα από τα προηγούμενα ή να περιμένατε την έκδοση, που έχει υποσχεθεί η εταιρία, όλης της τριλογίας σε έναν τίτλο (να δούμε πώς θα δουλέψει εκεί το πράγμα, με το ένα παιχνίδι να έχει level 60 και το άλλο 30), παρά να ξεκινήσετε με αυτό.