Legends of Eisenwald

Ο τίτλος όμως είναι tactical/ turn based/ strategy και έτσι πρέπει να χαρακτηρίζεται αν θέλουμε να συμπυκνώσουμε λίγο την περιγραφή του, μιας και τα hexed πεδία μάχης, η διαμόρφωση της πολεμικής μας στρατηγικής και  ο εξοπλισμός των μονάδων μας, καταλαμβάνουν το μεγαλύτερο μέρος του gameplay. Η λογική πίσω από το χτίσιμο των γενναίων ακολούθων μας είναι σαν του Disciples. Κάθε θέση του ιδιωτικού μας στρατού την καταλαμβάνει μία μονάδα (και oχι γκρουπ, όπως στο HOMM και το King’s Bounty), οι οποίες είναι οι βασικές και τυπικές της μεσαιωνικής εποχής. Ευγενείς, χωρικοί, κληρικοί, θεραπεύτριες, πεζικάριοι, τοξότες και κάποιοι ιδιαίτεροι μισθοφόροι. Όλες μας οι μονάδες παίρνουν πόντους εμπειρίας και έχουν τη δυνατότητα να «εξελιχτούν» σε διάφορες παραλλαγές (π.χ. οι ευγενείς γίνονται είτε αριστοτέχνες του σπαθιού, είτε paladins και έφιπποι ιππότες), έχουν κάποια βασικά στατιστικά, ενώ η ύπαρξη αρκετών θέσεων εξοπλισμού δίνει το απαραίτητο βάθος για να περάσετε αρκετή ώρα φτιάχνοντας την ομάδα στα μέτρα σας.

Μακάρι να είχε και αισθητική διαφορά η κάθε αλλαγή εξοπλισμού που κάναμε στις μονάδες, αλλά δυστυχώς αυτό περιορίζεται στην αλλαγή όπλου. Το ίδιο ισχύει και για τον ήρωά μας, αν και θα θέλαμε ένα πιο γεμάτο και πλήρες talent tree. Όσο προχωράει το campaign και εμφανίζονται εχθροί που θέλουν ιδιαίτερη αντιμετώπιση και έχουν ανοσία στις κλασσικές μορφές ζημιάς, η επιλογή σωστού εξοπλισμού και η σωστή χρήση των casters κρίνεται αναγκαία. Το μέγεθος του στρατού μας εξαρτάται από τα κάστρα που έχουμε κατακτήσει στο κάθε χάρτη και φτάνει μέχρι τις 12 συνολικά μονάδες. Γενικώς, αν ο χάρτης είναι κατακτητικής φύσης, η εκπόρθηση ενός εχθρικού κάστρου είναι από τα πρώτα πράγματα που πρέπει να κάνουμε, γιατί αφενός ανοίγει έξτρα θέση στο στρατό, αφετέρου παρέχει ένα εβδομαδιαίο εισόδημα, αναγκαίο για την κάλυψη των τρεχουσών αναγκών της ομάδας μας (θεραπείες, εξοπλισμός, στρατολόγηση).

Το οικονομικό μοντέλο είναι λειτουργικό και απλό, με τα έσοδά μας να προέρχονται από quests, κάστρα και λάφυρα, να βρίσκονται σε μια διαρκή και λεπτή ισορροπία με τα έξοδά μας, χωρίς να χρειάζεται κάποιο εξουθενωτικό micromanagement. Τις μόνες φορές που πρέπει να προσέχουμε, είναι όταν προσλαμβάνουμε έμπειρους και δυνατούς μισθοφόρους -που πραγματικά γυρνάνε τις πιθανότητες νίκης σε μάχες που φαίνονται απλησίαστες- και οι οποίοι, από τη μία δεν απαιτούν κάστρο για να χρησιμοποιηθούν, από την άλλη, όμως, έχουν εξαντλητικά ημερομίσθια και μπορούν να σας οδηγήσουν σε οικονομικό αδιέξοδο. Όπως γίνεται κατανοητό, το Legends of Eisenwald έχει κύκλο ημέρας-νύχτας, με ουσιαστική επιρροή στο gameplay (μάχες, κάποια quests λύνονται βράδυ, η κίνηση των εχθρών είναι περιορισμένη τις βραδινές ώρες κ.α.).

Ένα στοιχείο που θα διχάσει τους παίκτες είναι η μη μεταφορά ( όχι όλων τουλάχιστον), των μονάδων από πίστα σε πίστα. Το παιχνίδι, μέσα από την ιστορία, δικαιολογεί αυτή την κατάσταση, αλλά ήταν δύσκολο όταν έχεις κοπιάσεις να «ντύσεις» και να ανεβάσεις έναν πιστό ακόλουθο ώρες πολλές σε ένα χάρτη, να τον αποχωρίζεσαι γιατί έτσι επιβάλει η ιστορία. Μπορεί να μας «ξενέρωσε» προσωρινά λίγο αυτή η Heroes Of Might Magic λογική, όμως στο τέλος έδωσε την ευκαιρία να δοκιμάσουμε και άλλες μονάδες, σε άλλους συνδυασμούς, που πιθανώς δε θα είχαμε κάνει, αν κρατούσαμε από την αρχή τους ίδιους. Στο πεδίο της μάχης τώρα, το παιχνίδι ακολουθεί έναν ιδιαίτερο δρόμο για τα ευρωπαϊκού τύπου turn based παιχνίδια. Αφαιρεί από τις μονάδες τα movement points και αναγκάζει τις melee μονάδες να επιτίθενται μόνο στις πιο κοντινές τους αντίπαλες και να πολεμήσουν εκεί μέχρι να τη σκοτώσουν. Απλό στη σύλληψη σύστημα, που δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα στο αρχικό στήσιμο, ενδυναμώνει το ρόλο των τοξοτών και καθιστά τα initiatives, ίσως, το πιο σημαντικό στατιστικό που πρέπει να προσέχουμε. Είναι εύκολα κατανοητό και εθιστικό, αλλά λίγο η έλλειψη πολλών διαφορετικών μονάδων, λίγο ή έλλειψη ξεχωριστών abilities (πολλές φορές αν δεν είναι και casters, δε τις χρησιμοποιούμε), μπορεί να κουράσει.

Ευτυχώς υπάρχει το μαγικό κουμπί quick battle, το οποίο μας σώζει από κάποιες τυπικές και grinding τύπου μάχες. Η μάχη επηρεάζεται από διάφορα πράγματα, όπως η ώρα, αν είναι πολιορκία, το έδαφος ,και μπορεί να χαρακτηριστεί ισορροπημένη. Μόνη, ίσως, παραφωνία αποτελεί το unbalanced των εφιππων μονάδων με ένα συγκεκριμένο ability και κάποια δυνατά αντικείμενα, με τα οποία γίνονται οδοστρωτήρες. Πάντως, για κάθε αντίπαλο το παιχνίδι δίνει αρκετές και διαφορετικές τακτικές αντιμετώπισης του. 


Ο τεχνικός τομέας του παιχνιδιού είναι αρκετά καλός, με ωραία σχεδιασμένες μονάδες και αντικείμενα/ όπλα, αλλά με μέτριο σχετικά animation. H μουσική πολύ ευχάριστη και ταιριαστή, ενώ, όπως είπαμε, οι χάρτες και τα περιβάλλοντα που απεικονίζουν βρίσκονται σε αξιοπρεπές επίπεδο.

Κάποια bugs δε συναντήσαμε, αν και διαβάσαμε για τα τέτοια (game breaking bug πριν το τελευταίο quest), ενώ και κάποια crashes στο φόρτωμα save είναι εκνευριστικά, αλλά δε χαλάνε τη γενικότερη εικόνα του παιχνιδιού. Να συμπληρώσουμε πως υπάρχει και ένας full editor και ήδη χρήστες έχουν ανεβάσει δικά τους σενάρια, προσθέτοντας και άλλη διάρκεια στην ήδη μεγάλη του παιχνιδιού.



Εν κατακλείδι, η Aterdux παίρνει άριστα στη δημιουργία ιστορίας-πλοκής και καταφέρνει να εμπλουτίσει το καλό –που μπορεί να γίνει και βαρετό, μετά από τόσες ώρες- σύστημα μάχης, με κάτι που λείπει από τους περισσότερους τίτλους: Μια ωραία και ενδιαφέρουσα ιστορία, με ανατροπές και προσωπικό στίγμα. Σε όλους μας αρέσει να σκοτώνουμε και να κατακτάμε στα παιχνίδια. Σε λίγα, όμως, μας συνεπαίρνει η περιρρέουσα ατμόσφαιρα και το γενικό build-up. Το LoE τα πάει περίφημα, και αυτό το κάνει να ξεχωρίζει από το σωρό, όχι μόνο στο genre που κατατάσσεται, αλλά και σε πιο γενικό πλαίσιο.