Assassin’s Creed: Syndicate

No Books, No Wisdom, Just You Fratello Mio.

---

To Assassin’s Creed Unity ήταν φιλόδοξο αλλά αποτυχημένο. Το φιλόδοξο του πράγματος δε μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Δώδεκα studios και κοντά χίλιοι άνθρωποι δούλεψαν για ένα αποτέλεσμα που τελικά έμπαζε από παντού και εκτός των άλλων είχε και τεχνικά προβλήματα που δεν κολάκευαν καθόλου το πρώτο βήμα της επιτυχημένης σειράς στη νέα γενιά hardware. Και αυτό το αντιλήφθηκαν και οι άνθρωποι της Ubisoft και το πήραν αλλιώς. Ξέρουν πλέον τι κάνουν πολύ καλά (αποτύπωση εποχών και ενσάρκωση πόλεων και περιοχών μέσα σε ένα παιχνίδι, ενσάρκωση που θα τη ζήλευαν όλα τα μουσεία και οι ιστορικοί του πλανήτη) και ξέρουν σε τι έχουν αποτύχει παταγωδώς στα τελευταία μέρη της σειράς.

Την επιτυχία των AC στο να αποτυπώνουν την ιστορική εποχή δεν την αμφισβητεί κανείς. Η Ιερουσαλήμ και η Δαμασκός στο Assassin’s Creed ήταν πρωτόγνωρες εμπειρίες για τον gamer δέκα χρόνια πριν. Η Φλωρεντία και η Βενετία έκοβαν την ανάσα. Η Ρώμη με τους αχανείς τάφους του Ρωμύλου ξαναζωντάνευε το μυστικισμό της Εστίας και τη Σοφία της Μινέρβα, ενώ η θέα από την κορυφή του πύργου του Γαλατά, ακόμα και σήμερα είναι ικανή να συναρπάσει και τον πλέον αδαή στα videogames. Η πτώση (παροδική) ήρθε όταν η σειρά αποτύπωσε της αδιάφορες αποικιακές παράγκες της Νέας Υόρκης και της Βοστώνης του Πολέμου της Ανεξαρτησίας και τα τσαντίρια του Kingston και του Port Royale, αν και τα τελευταία ήταν καλοδεχούμενα για τον φρέσκο αέρα που έφερναν στη μυθολογία των Assassins.

“Υποτίθεται ότι ο Jacob είναι πιο καλός στη μάχη σώμα με σώμα ενώ η Evie καλύτερη στο Stealth. Δυστυχώς, πέρα από μία μοναδική ικανότητα που γίνεται πιο αισθητή στην Evie, καταλήγουμε να κάνουμε ακριβώς τα ίδια πράγματα και με τους δύο χαρακτήρες.”

Η επιστροφή στο μεγαλεπήβολο έγινε με το Παρίσι, και τώρα, με το Λονδίνο, όπου τα λόγια για τη δουλειά που έχει επενδυθεί είναι πραγματικά φτωχά. Προκειμένου να αποφευχθούν τα τεχνικά προβλήματα του Unity, στο Syndicate έχει μειωθεί αισθητά η κίνηση στους δρόμους (παρόλα αυτά, αυτό που προσπάθησαν να κάνουν με το επαναστατικό Παρίσι παραμένει υπέροχο αν και με γυάλινα ποδάρια), οι αχρείαστοι εσωτερικοί χώροι των random κτηρίων επίσης, και έτσι έχει επιτευχθεί μία ισορροπία αισθητικής αρτιότητας και τεχνικής σταθερότητας που ευχαριστεί το μάτι. Προσθέστε την εναλλαγή μέρας-νύχτας και τα ποικίλα καιρικά φαινόμενα και καταλήγουμε εύλογα σε ένα ακόμα αριστούργημα που μπορεί κανείς να καταναλώσει ώρες απλά και μόνο για να το «επισκεφθεί».

Δεν είναι δε τυχαία η μεγάλη επιείκεια των δυτικών και δη αγγλοσαξωνικών μέσων για το Syndicate, όταν η κεντρική πόλη του αγγλόφωνου κόσμου αποδίδεται τόσο υπέροχα. Ας μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για το Dickensian Λονδίνο της Βασίλισσας Βικτωρίας και της Βιομηχανικής Επανάστασης. Των φόνων στο Whitechapel και των ανακτόρων την περίοδο του πολέμου της Κριμαίας. Ούτως ή άλλως, κοντινά γεγονότα καταλήγουν σε ένα ιστορικό τουρλουμπούκι δημιουργικότητας, που εν τέλει ικανοποιεί και γεμίζει το παιχνίδι. Οι δημιουργοί έχουν δώσει χρώμα και ταυτότητα σε κάθε διαφορετική γειτονιά και αξιοθέατο της πόλης και το έχουν γεμίσει ζωή και ηχοχρώματα. Η πόλη είναι ζωντανή και διαφέρει από περιοχή σε περιοχή. Εκεί που μία ορχήστρα εγχόρδων προσφέρει αγαλλίαση και ευφραίνει καρδίες  στο Westminster, σε μία άλλη γειτονιά παιδάκια παίζουν με τις λάσπες και ένας ύποπτος νταής έχει στριμώξει στη γωνιά μια ιερόδουλη. Εκεί που μαγαζάτορες σκουπίζουν τα τραπεζάκια στο Covent Garden, σε μια άλλη γειτονιά ζητιάνοι τείνουν παρακλητικά το χέρι για μία penny. Κι εκεί που αλλάζει η φρουρά μπροστά στα ανάκτορα του Buckingham, σε μια άλλη γειτονιά ένα απόβρασμα σε ένα κλωστοϋφαντουργείο χτυπάει δεκάχρονα παιδάκια προκειμένου να κάνουν πιο γρήγορα στις μηχανές.

“Η A.I. στα Assassins πάντα αποτελούσε αχίλλειο πτέρνα, αλλά κάτι με την αύξηση δυσκολίας στη μάχη (Unity), κάτι με την ένταση της καταδίωξης και τη δυσκολία εξαφάνισης (ΙΙΙ) τα πράγματα ισορροπούσαν. Εδώ έχουν ευκολύνει τα πάντα.”

H παρουσία δε του Graham Bell, του Darwin, του Dickens και του Marx, κάπως έτσι λειτουργούν. Ως κομμάτι του αισθητικού καλειδοσκόπιου που επιχειρεί να δώσει σχήμα στο Λονδίνο της εποχής, μέσα από έναν καταιγισμό αισθητικών ερεθισμάτων. Οι αποστολές που προκύπτουν από αυτές τις περσόνες έχουν ξαναπαιχτεί πολλάκις στο παρελθόν και δεν έχουν κάτι ουσιαστικό να προσφέρουν, αλλά σε ό,τι αφορά το αισθητικό του πράγματος λειτουργούν απροβλημάτιστα, ιδίως ο Dickens ο οποίος είναι και η ψυχή του Βικτωριανού Λονδίνου και η κύρια πηγή γνώσεων για την καθημερινότητα στην αγγλική πρωτεύουσα εκείνης της εποχής.

Αυτό, λοιπόν, το έκανε σχεδόν πάντα και συνεχίζει να το κάνει καλά το AC. Kαι συνεχίζουν οι δημιουργοί του Syndicate να κρατούν τα καλά του Unity και να αποτάσσουν τις αδυναμίες του. Κρατούν το Black Box των βασικών αποστολών. Το θυμάστε; Eπρόκειτο για τις ευκαιρίες που έδινε το Unity στις 8-9 βασικές αποστολές-δολοφονίες, ώστε να ακολουθηθεί ένας εναλλακτικός δρόμος προκειμένου ο Arno να φτάσει στο στόχο του. Στο Syndicate ονομάζονται Opportunities, αλλά δυστυχώς η πραγματική τους ονομασία θα έπρεπε να είναι Cheats. Πρώτα πρώτα, σε αντίθεση με το Unity, που απαιτούσε ένα υποτυπώδες ψάξιμο (εντοπισμός φρουρών που έχουν κλειδιά για τα παράθυρα της Notre Dame φερ’ ειπείν) στο Syndicate αποκαλύπτονται εξαρχής στον παίκτη, είτε στην Evie είτε στον Jacob. Σε συνδυασμό με το μπαφαρισμένο Eagle Vision, ένας στόχος που περικυκλώνεται από δεκάδες εχθρούς και βρίσκεται στο κέντρο μίας περίπλοκης οικοδομικής κατασκευής, γίνεται προσπελάσιμος σε λίγα λεπτά μέσω των αδιάντροπα απλών εναλλακτικών.

“Στο Λονδίνο είναι εκατοντάδες οι άμαξες, είναι ωραίος τρόπος γρήγορης και διασκεδαστικής μετακίνησης, αλλά η συμπεριφορά αλόγων και τροχοφόρων απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί ρεαλιστική ιδίως σε φάσεις καταδίωξης όπου οι καταστάσεις θυμίζουν καραμπόλα στο GTA III.”

Ο δε μηχανισμός, αποτυγχάνει πλήρως σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως σε μία αποστολή που η απελευθέρωση του δέσμιου από τους Templars, αληθινού επικεφαλής της φρουράς, οδηγεί σε κινητοποίηση των πραγματικών φρουρών, οι οποίοι αρχίζουν να εξολοθρεύουν αδιαλείπτως Templars, φτάνοντας σε χρόνο “dt” και στο στόχο της Evie. Κι ενώ η τελευταία περιπλανιέται στους κήπους του Tower of London, ένα cutscene διακόπτει τους ρεμβασμούς και η Evie βρίσκεται πάνω από το θύμα της που κείτεται μέσα στα αίματα. Στόχος επετεύχθη εξ αποστάσεως και ερήμην του εκτελεστή. Οικτρές καταστάσεις εν έτει 2015.

Το Black Box, λοιπόν, του Unity, απογυμνώνεται τελείως στο Syndicate με σκοπό να διευκολυνθεί (κι άλλο;) ο παίκτης και να προστεθούν κάποιες ενδιαφέρουσες σκηνές που προκύπτουν από τα Unique Kill Chance (μικρά cutscenes που ενεργοποιούνται εφόσον ο παίκτης έχει επιλέξει μία συγκεκριμένη Ευκαιρία). Απογυμνώνεται όμως και το σύστημα μάχης του Unity. Θυμόμαστε ότι οι Γαλλοκαναδοί είχαν επιλέξει στο προηγούμενο AC μία πιο δύσκολη προσέγγιση στη μάχη, που σχεδόν εξανάγκαζε τον παίκτη να χρησιμοποιεί stealth, αφού εμπλοκή με πάνω από 3-4 αντιπάλους σήμαινε σχεδόν πάντα θάνατο με θανατηφόρα χτυπήματα σπαθιών και μοιραίες βολές μουσκετοφόρων. Στο Syndicate η Evie και ο Jacob έχουν μετατραπεί σε Neo του Matrix (αποφυγή πυροβολισμών) και σε Bruce Wayne αφού με ένα καπνογόνο και ένα grappling hook βρίσκονται δέκα μέτρα ψηλά στην κοντινότερη σκεπή και αφήνουν τους πέντε, δέκα, τριάντα εχθρούς να ψάχνουν στα τυφλά.