Assassin’s Creed: Syndicate

Είναι επιλογή στο Syndicate οι πρωταγωνιστές να είναι overpowered σχεδόν από την αρχή. Η μάχη έχει γίνει πολύ γρήγορη αλλά όσοι εχθροί και να εμφανιστούν υπάρχει πάντα το dodge. Παράλληλα, με ορισμένες αναβαθμίσεις κατά το ιδιότυπο leveling των ηρώων, τα πάντα μετατρέπονται σύντομα σε παιχνιδάκι. Υποτίθεται ότι ο Jacob είναι πιο καλός στη μάχη σώμα με σώμα ενώ η Evie καλύτερη στο Stealth. Δυστυχώς, πέρα από μία μοναδική ικανότητα που γίνεται πιο αισθητή στην Evie, καταλήγουμε να κάνουμε ακριβώς τα ίδια πράγματα και με τους δύο χαρακτήρες. Και όσο οδοστρωτήρας είναι ο Jacob στη μάχη, άλλο τόσο είναι και η Evie. Και όσο αιλουροειδής είναι η Evie στο stealth άλλο τόσο είναι και ο Jacob. O ισχυρισμός για διαφορετικό gameplay των δύο ηρώων απλά δεν ευσταθεί και αποτελεί ή PR πομφόλυγα ή ψέμα.

Στο stealth δε κομμάτι, είτε σε επιμέρους είτε σε κύριες αποστολές, γινόμαστε μάρτυρες της χειρότερης και προσβλητικά βλακωδέστερης Α.Ι. σε AC παιχνίδι. Επτά θύματα από το ίδιο pile of hay, σας λένε κάτι; Δέκα απανωτά corner kills χωρίς να κουνηθεί η Evie (η οποία εξαφανίζεται όταν μένει ακίνητη σε stealth στάση); Πέντε πτώματα στη μέση της σάλας στο Buckingham Palace, μετά από μάχη με φωνές, κλαγγές και πυροβολισμούς και δέκα μέτρα πιο πέρα οι φρουροί με τους βίσωνες στο κεφάλι δεν κουνιούνται ρούπι, σας λέει κάτι; Η A.I. στο παιχνίδι δεν είναι κακή. Είναι ευθεία προσβολή σε παίκτες που ακολουθούν το franchise από το πρώτο παιχνίδι και το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι πιθανότατα είναι επίτηδες έτσι.

“Στο Syndicate η Evie και ο Jacob έχουν μετατραπεί σε Neo του Matrix (αποφυγή πυροβολισμών) και σε Bruce Wayne αφού με ένα καπνογόνο και ένα grappling hook βρίσκονται δέκα μέτρα ψηλά στην κοντινότερη σκεπή και αφήνουν τους πέντε, δέκα, τριάντα εχθρούς να ψάχνουν στα τυφλά.”

Η A.I. στα Assassins πάντα αποτελούσε αχίλλειο πτέρνα, αλλά κάτι με την αύξηση δυσκολίας στη μάχη (Unity), κάτι με την ένταση της καταδίωξης και τη δυσκολία εξαφάνισης (ΙΙΙ) τα πράγματα ισορροπούσαν. Εδώ έχουν ευκολύνει τα πάντα. Κυριολεκτικά τα πάντα. Όταν μία μάχη με δέκα αντιπάλους-θύματα δεν ακυρώνει το side objective «Να μη γίνεις αντιληπτός από το Στόχο», τα λόγια είναι περιττά. Σε όλο το παιχνίδι δε ανακαλούμε ούτε ένα Alarm Bell που να δυσχέραινε τις καταστάσεις. Ούτε μία μάχη που να ακύρωσε το stealth. Ούτε μία συμπλοκή που να μην επανήλθε σε No Αlert κατάσταση μόλις ο Jacob «έπιασε» σε κλάσματα του δευτερολέπτου σκεπή με το grappling hook. Γιατί; Ήταν δύσκολα τα AC; Υπήρχαν παράπονα από παίκτες ότι είναι περίπλοκες και δύσκολες οι αποστολές; Δεν ήταν αρκούντως προσβάσιμα σε υπόπτως ευρύτερο κοινό από αυτό που θα περίμενε κανείς λόγω της φύσης του τίτλου; Η καταγραφή και το ανέβασμα βίντεο (δεκάδες κυριολεκτικά οι ευκαιρίες) με κωμικοτραγικές A.I. καταστάσεις δεν έγινε μόνο και μόνο γιατί μπορεί να θεωρηθεί ευθεία επίθεση στη Ubisoft. Αυτά που είναι να γραφτούν, γράφονται εδώ, χωρίς καμία πρόθεση να επιτεθούμε σε κανέναν. Το παιχνίδι κρίνεται εδώ, αλλά πλέον είναι ηλίου φαεινότερο ότι η εταιρεία θέλει το παιχνίδι να μπορεί να παιχτεί από όλους.

Κατ’ επέκταση, οι κύριες αποστολές μετατρέπονται σε ένα trial and error μέχρι να επιτευχθούν και τα side objectives που τελικά δεν είναι αποτέλεσμα προσπάθειας και σχεδιασμού αλλά ζαριάς για το πότε η A.I. θα είναι πιο ανόητη. Δε θέλετε να μάθετε πώς «εξαφάνισε» ο Jacob τον αναίσθητο φρουρό, του οποίου τη στολή δανείστηκε. Toν μετέφερε μπροστά στα μάτια των (πολλών) υπόλοιπων φρουρών. Σε κάθε συμπλοκή εξαφανιζόταν στις σκεπές μέχρι σε δευτερόλεπτα οι φρουροί να τον «ξεχάσουν». Ο αναίσθητος φρουρός είχε όμως μετακινηθεί λίγα μέτρα προς το εξωτερικό της restricted περιοχής. Μετά από τρεις τέτοιες προσπάθειες, σε ένα glitch της glitchαρισμένης ούτως ή άλλως A.I. ακουλουθούσαν τον Jacob που κουβαλούσε το φρουρό περίπου δέκα συνάδελφοί του, όμως κανείς δεν έκανε επίθεση ώστε ο Jacob να ρίξει το φρουρό. Έτσι η αστεία αυτή ομήγυρη έφτασε άνετα σε αστικό ιστό, όπου ο Jacob εξαφανίστηκε κι όταν επανεμφανίστηκε για να κουβαλήσει το φρουρό, οι αντίπαλοι είχαν επανέλθει στις θέσεις τους πολλές εκατοντάδες μέτρα μακριά. Job Well Done!

“Το να αφήσει δε ο παίκτης την οδήγηση σε φιλική A.I. ώστε να ανέβει στην οροφή και να αποκρούσει τους επιτιθέμενους καταλήγει σε τραγωδία. Εκεί κι αν «βρίσκει» η A.I.”

H κατεστραμμένη Α.Ι. παρασύρει στο γκρεμό και ορισμένες ενδιαφέρουσες προσθήκες όπως αυτή της Απαγωγής, η οποία είναι ευχάριστη τις πρώτες 52 φορές. Μετά κι αυτή ξεφτίζει, ιδίως με την ενίσχυση των Abilities των ηρώων, που σχεδόν εκμηδενίζει τον κύκλο εντός του οποίου ο ήρωας γίνεται αντιληπτός. Οι δε αμαξομαχίες είναι καημός από την πρώτη εκείνη αμαξοδρομία του Ezio όταν άφηνε για πρώτη φορά τη Φλωρεντία και το Monterriogioni για τη λασπουριά του Forli. Στο Λονδίνο είναι εκατοντάδες οι άμαξες, είναι ωραίος τρόπος γρήγορης και διασκεδαστικής μετακίνησης, αλλά η συμπεριφορά αλόγων και τροχοφόρων απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί ρεαλιστική ιδίως σε φάσεις καταδίωξης όπου οι καταστάσεις θυμίζουν καραμπόλα στο GTA III. Το να αφήσει δε ο παίκτης την οδήγηση σε φιλική A.I. ώστε να ανέβει στην οροφή και να αποκρούσει τους επιτιθέμενους καταλήγει σε τραγωδία. Εκεί κι αν «βρίσκει» η A.I.

Με τις άμαξες, μεταφερόμαστε μοιραία στις ατελείωτες (κυριολεκτικά) παράπλευρες ασχολίες των αδερφών Frye στις μεγάλες γειτονιές του Λονδίνου. Η ανεξάρτητη δουλειά που έχει γίνει σε όλο αυτό το σύστημα προοδευτικής επέκτασης της επιρροής των Rooks (της συμμορίας του Jacob), της κατάκτησης νέων περιοχών, της εξολόθρευσης αντίπαλων συμμοριών, της συλλογής χρημάτων, της εξυπηρέτησης φίλιων συμφερόντων των Affiliated περσόνων, των train, ship raids και της αναβάθμισης της συμμορίας των Rooks εν γένει, είναι όπως πάντα, ένα παιχνίδι από μόνο του ικανό να καταναλώσει πολλές ώρες. Σε όσους θεωρούν ότι οι «εργατοώρες» που προσφέρει ένα παιχνίδι είναι το σημαντικότερο στοιχείο του, όλο αυτό το ογκώδες σύνολο κάθεται κουτί.

“Για κάποιο αδιάφορο λόγο ο αδιάφορος Jacob αδιαφορεί για τις επιταγές του αδιάφορου Assassin πατέρα του και θέλει να κατακτήσει το Λονδίνο με τη συμμορία του, αδιαφορώντας για την προσήλωση της αδιάφορης αδερφής του στο να βρει ακόμα ένα αδιάφορο artifact.”

Το εν λόγω σύστημα δεν προσφέρει κάτι παραπάνω από αυτό που προσέφερε, για παράδειγμα, η κατάκτηση των Templar Dens στο Brotherhood, αλλά είναι οργανικό κομμάτι των AC παιχνιδιών και παραμένει πλούσιο με ποικιλία δραστηριοτήτων. Το πιο ενδιαφέρον τμήμα παραμένει η επίλυση των γρίφων του Secrets of London, που εφόσον δεν αφεθεί στα φιλεύσπλαχνα χέρια και στη φροντίδα ενός youtube οδηγού, αποτελεί μία ενδιαφέρουσα εμπειρία εκμάθησης του χάρτη. Η επιλογή αγοράς χάρτη με τα Μυστικά έναντι πραγματικών χρημάτων από το e-shop ανήκει στα νέα ήθη, τα οποία ήρθαν για να μείνουν και αρνούμαστε πλέον να σχολιάσουμε σε ένα review.