Assassin’s Creed: Syndicate

Aν συνολικά αξιολογήσουμε όλο αυτό το εκτός βασικής ιστορίας περιεχόμενο, θα δούμε τελικά ότι εμπίπτει στην ίδια κατηγορία διεκπεραιωτικού gaming στο οποίο υπέπεσε η σειρά μετά το Assassin’s Creed II, όπου έξτρα gameplay ήταν τα Tomb Raids με πληθώρα puzzles Prince of Persia αναφορές. Aυτά έχουν τελειώσει και ο παίκτης αναλώνει περισσότερο χρόνο στο να ξεκλειδώνει abilities και να ταξιδεύει στο νέο hub του τίτλου, ένα τρένο όπου και πάλι μαζεύει χρήματα, τα οποία συλλέγονται αυτόματα. Με δεδομένο δε και το ότι το platforming κομμάτι έχει συρρικνωθεί (το grappling hook και η μετακίνηση με άμαξες καταργούν το parkour κατά το 90% και σε ορισμένες περιπτώσεις καλοδεχούμενα), καταλήγουμε ότι τελικά το παιχνίδι παίρνει αποστάσεις από την ίδια τη φύση της σειράς και μάλιστα καθόλου διακριτικά. Οι ασυναρτησίες που διαβάσαμε περί επιστροφής στον πυρήνα του gameplay των AC, είναι ακριβώς αυτό: ασυναρτησίες που αρνούνται να δουν ένα πράγμα, ότι το Syndicate δεν είναι πλέον Assassin’s Creed.

Και δυστυχώς, αυτό μας φέρνει στο κομμάτι της ιστορίας των AC, το οποίο παραδοσιακά ήταν αυτό που ξεκινούσε αντίστοιχα κείμενα εδώ και αρκετά χρόνια. Και η επιλογή αυτό να αναφερθεί στο τέλος είναι συνειδητή, καθ’ότι το κομμάτι αυτό είναι το πιο αδιάφορο από τη γέννηση της σειράς. Δεν υπάρχει κάτι να πούμε. Η ιστορία της σειράς εναποτίθεται σε cgi cutscenes, που δείχνει Assassins του παρόντος σε ένα ακόμα Raid σε αρχηγείο των Templars. Αφήνονται υπόνοιες για σύνδεση με το αφηγηματικό εύρημα του Unity, τους Sages (άνθρωποι με μεικτό γενετικό υλικό και τριπλή DNA έλικα), αλλά μόνο αυτό. Υπόνοιες. Κατά τα άλλα, ο Jacob είναι πιο ενοχλητικός κι από τον Connor και η Evie πιο αδιάφορη κι από την Aveline.

“Οι δημιουργοί έχουν δώσει χρώμα και ταυτότητα σε κάθε διαφορετική γειτονιά και αξιοθέατο της πόλης και το έχουν γεμίσει ζωή και ηχοχρώματα. Η πόλη είναι ζωντανή και διαφέρει από περιοχή σε περιοχή.”

Για κάποιο αδιάφορο λόγο ο αδιάφορος Jacob αδιαφορεί για τις επιταγές του αδιάφορου Assassin πατέρα του και θέλει να κατακτήσει το Λονδίνο με τη συμμορία του, αδιαφορώντας για την προσήλωση της αδιάφορης αδερφής του στο να βρει ακόμα ένα αδιάφορο artifact (το Shroud of Eden… άντε και τον Τίμιο Σταυρό την άλλη φορά). Η αδιάφορη Evie μπλέκεται σε αδιάφορες φιλονικίες με τον αδιάφορο αδερφό της, που δεν αφορούν κανέναν και καταλήγουν να μαλώνουν με ατάκες σαν παιδάκια του νηπιαγωγείου. Και η Juno εμφανίζεται σε ένα κομμάτι του παιχνιδιού, που παίζει με το χωροχρονικό παράδοξο (όπως στο Unity, όπου ο Arno μεταφερόταν σε άλλες εποχές του Παρισιού) και μας εξιστορεί την ιστορία που ξέραμε μέχρι τώρα άλλη μία φορά και που κάποτε προκαλούσε το ενδιαφέρον του κοινού με τη σταδιακή αποκάλυψή της, και τώρα, την έκτη φορά που λέγεται, προκαλεί χασμουρητά. Τουλάχιστον είναι μία καλή σούμα για όσους παίζουν AC για πρώτη φορά και επιλέγουν να ξεκινήσουν από το αδιάφορο Syndicate.

Ο κακός Templar με το περίεργο κούρεμα, την S&M ρητορική και το σουβλερό μουστάκι (μα δεν υποτίθεται ότι αυτό το κομμάτι είχε αρχίσει να μπερδεύεται με τον Kenway και τον πατέρα του Arno στο ποιος είναι κακός και ποιος καλός; Ολόκληρο Rogue δε βγήκε γι αυτό το λόγο;) έχει επιστρέψει, είναι ένας και μοναδικός για όλο το Λονδίνο, με minions που τον ακολουθούν, σχεδόν καρικατούρες, με sexploitation βλέμμα. Σαν τη Βάντα από το Sport Billy. Και οι Assassins; Ένας είναι κι αυτός, και Ινδός. Οι άλλοι, άφαντοι. Ούτε πολιτικές ίντριγκες, ούτε δολοπλοκίες, ούτε συνωμοσίες, ούτε artifacts (πέρα από αυτό που κατά τύχη έχει ένα σημαντικό πρόσωπο στην αυλή του…), τίποτα. Κωμική μορφή και ο Marx, τύπος με τον οποίο κάνει αστειάκια ο Jacob, ο Darwin ερωτοχτυπημένος με την Evie, ο Bell μεθύστακας, ο Dickens (καλά, μεθύστακας ήταν) φιγούρα από σατιρικά της εποχής, η κυρία πρωθυπουργού που καταλήγει σε μία αποστολή να κάνει ψυχανάλυση σε thugs των επικίνδυνων περιοχών του Λονδίνου, οι οποίοι στο τέλος μυξοκλαίνε και τα ρίχνουν στον πατέρα τους, που τους έδερνε, και γενικώς μία ωραία και ευχάριστη ατμόσφαιρα η οποία δεν αφορά κανέναν.

“Η μάχη έχει γίνει πολύ γρήγορη αλλά όσοι εχθροί και να εμφανιστούν υπάρχει πάντα το dodge. Παράλληλα, με ορισμένες αναβαθμίσεις κατά το ιδιότυπο leveling των ηρώων, τα πάντα μετατρέπονται σύντομα σε παιχνιδάκι.”

Γιατί; Πώς από τον Ezio και τον Altair φτάσαμε στις καρικατούρες; Πώς εγκαταλείφτηκαν εμπνευσμένα ευρήματα σαν αυτά του Black Flag στο σύγχρονο gameplay με την Abstergo και μείναμε με cgi σκηνές; Πώς από τη θυσία του Desmond καταλήξαμε σε έναν ανώνυμο initiate, που παρακολουθεί ρομαντικό μυθιστόρημα σε συνέχειες στους Times του Λονδίνου; Ναι, είναι πλούσιο το Syndicate. Σταθερό τεχνικά (αυτό να ήταν το πρόβλημα, τρομάρα μας) και με πολύ και χρονοβόρο υλικό. Δεκάδες πράγματα να γίνουν και ώρες να καταναλωθούν. Έχει επίσης την πιο ανόητη A.I., το πιο απογυμνωμένο gameplay και το πιο ρηχό και αδιάφορο σενάριο. Επιλογή τους; Ναι. Επιλογή μας κι εμάς η καταδίκη του. Η καταδίκη του χειρότερου Assassin’s Creed από γεννήσεως της σειράς.

Το review βασίστηκε στην PS4 έκδοση του παιχνιδιού.