Στάση νούμερο 2. Τα πράγματα δεν δείχνουν καλά για τον τελικό προορισμό…

Ας ελπίσουμε ότι θα αληθεύει η πρόσφατη φήμη πως φέτος δεν θα κυκλοφορήσει βασικό κεφάλαιο της σειράς Assassin’s Creed. Αναμφίβολα το ετήσιο μοντέλο έχει κουράσει προ πολλού και το νέο εννιάμηνο μοντέλο που υιοθέτησε το Chronicles spin off δυσχεραίνει την κατάσταση του ποιοτικού πήχη, κάτι βέβαια που μάλλον ήταν αναμενόμενο. Η Ubisoft θεώρησε σοφό να δώσει διορία εννιά μηνών στην Climax ώστε να παραδώσει το επόμενο “χρονογράφημα” έπειτα από το Assassin’s Creed Chronicles: China και όπως είναι σαφέστατο καλύτερα θα είναι να μην περιμένετε πολλές διαφορές από το προηγούμενο κεφάλαιο. Δεν έχουμε να κάνουμε με ένα κακό παιχνίδι, αλλά έχουμε να κάνουμε με ένα αθεράπευτα μέτριο παιχνίδι, που επαναλαμβάνει το σχεδόν αδιάφορο μοτίβο του China μέσα από ένα σκηνικό που, τουλάχιστον στα μάτια μας, φάνηκε ακόμα πιο “άψυχο” και διεκπαιρεωτικό.

Η ιστορία ξεκινάει το 1841 στην Ινδία, όπου θα κληθούμε να ακολουθήσουμε την πορεία του ασσασσίνου Arbaaz στην προσπάθειά του να ανακτήσει ένα μυστηριώδες διαμάντι, το λεγόμενο “Koh-i-Noor”, το οποίο υποτίθεται ότι περιέχει ιδιαίτερες δυνάμεις. Τώρα, τι δυνάμεις είναι αυτές και τι μπορούν να κάνουν μη μας ρωτάτε. Ενδέχεται να μην ειπώθηκε ποτέ, αλλά είναι εξίσου πιθανό να αναφέρθηκε σε κάποια από τις cutscenes, οι απελπιστικά αδιάφορες στατικές εικόνες των οποίων όμως δεν βοήθησαν και πολύ στη στενή παρακολούθηση του σεναρίου.

Από τα λίγα που καταφέραμε να συγκρατήσουμε, ο Arbaaz έχει ως απώτερο σκοπό την κλοπή του διαμαντιού, προσπαθώντας παράλληλα να δολοφονήσει έναν Templar (σιγά μη λείπανε και αυτοί από την εξίσωση) προστατεύοντας ταυτόχρονα την πριγκίπισσα με την οποία έχει κρυφά σχέση. Ο χαρακτήρας του Arbaaz είναι, λίγο-πολύ, μία “light” εκδοχή του Ezio και τελικά δεν είναι παρά ένα κακέκτυπο του διασημότερου πρωταγωνιστή των Assassin’s Creed που δεν χρίζει περαιτέρω περιγραφής. Για να μη μακρηγορούμε με τα του σεναρίου, εν ολίγοις η ιστορία του νέου Chronicles υπάρχει για να υπάρχει και δεν προσθέτει το παραμικρό λιθαράκι στην εκτενέστερη μυθολογία που ακολουθεί τη σειρά, πέραν ορισμένων ξεκάθαρα fan service αναφορών σε γνωστά ονόματα των Assassin’s Creed.

Στα του gameplay τουλάχιστον τα πάει καλύτερα, αν και γενικά, όπως προείπαμε, η κατάσταση εδώ είναι περισσότερο διεκπαιρεωτική. Ο χειρισμός του Arbaaz είναι σε γενικές γραμμές λειτουργικός αν και ορισμένες φορές, όταν χρειάζονται ταχύτατες ενέργειες, κάπου σκοντάφτει το οικοδόμημα. Ειδικά στις περιπτώσεις που πρέπει να τρέξουμε και να κρυφτούμε πίσω από μία κολώνα, η πιθανότητα της επιτυχίας είναι 50-50. Επιπλέον, η επιμονή της Climax στην 2.5D προσέγγιση προκαλεί περισσότερα προβλήματα παρά εμπλουτίζει το gameplay.

Με αυτόν τον ευφάνταστο όρο του “2.5D” (ο οποίος βέβαια δεν δημιουργήθηκε από την Climax) εννοούμε την περιορισμένη δυνατότητα του Arbaaz να μετακινείται και στην τρίτη διάσταση. Σε ορισμένες στιγμές αυτή η μετάβαση είναι πιο έντονη και φανερή, όπως το τρέξιμο πάνω σε μια κολώνα που μπορεί να τον μεταφέρει στο background, ενώ άλλες φορές αποτελεί περισσότερο ψευδαίσθηση, καθώς προσφέρεται απλά η δυνατότητα να βγαίνει στην έξω μεριά ενός μπαλκονιού ή να περπατάει σε κάποιο περβάζι. Αυτή η τεχνική, όμως, δημιουργεί ορισμένες φορές προβλήματα, καθώς δεν είναι πάντοτε εμφανή τα σημεία όπου μπορούμε να σκαρφαλώσουμε στην εξωτερική πλευρά ή να αναρριχηθούμε στο background.

Η αλήθεια είναι ότι αυτό δεν είναι συχνό φαινόμενο, αλλά εμφανίζεται αρκετές φορές ώστε τελικά να αποτελεί μία σχετικά προβληματική πτυχή του gameplay. Τα πράγματα καλυτερεύουν όταν μπούμε σε τακτικές stealth. Η βασική δομή του παιχνιδιού μάς μεταφέρει συχνά σε σχετικά κλειστά περιβάλλοντα όπου χρειάζεται να φτάσουμε όσο πιο αθόρυβα γίνεται στον στόχο μας, είτε αυτός είναι ένας μοχλός, είτε μία πόρτα είτε κάποιος χαρακτήρας. Οι φρουροί φυσικά είναι εδώ για να μας κάνουν τη ζωή δύσκολη. Η ποικιλία τους είναι αρκετά καλή με ουσιαστικές διαφορές στα όρια ακοής και όρασης που απαιτούν ξεχωριστές τακτικές για την αποφυγή τους.

Η stealth προσέγγιση είναι σχεδόν μονόδρομος, καθώς εάν σας αντιληφθούν ακόμα και μόνο δύο φρουροί, μπορεί να είναι αρκετοί για να σας εξοντώσουν, δεδομένου ότι το σύστημα μάχης δεν συγχωρεί. Με δύο-τρία χτυπήματα ο Arbaaz έχει ήδη πέσει κάτω, ενώ το χρονικό όριο για τις αποφυγές και αποκρούσεις είναι ιδιαίτερα μικρό και θα δυσκολέψει ακόμα και τα πιο αστραπιαία αντανακλαστικά, ιδίως όταν χρειάζεται να αποκρούετε σπαθιά, αποφεύγοντας ταυτόχρονα σφαίρες.

Όμως η stealth τακτική δεν επιβάλλεται μόνο για την επιβίωση του Arbaaz αλλά και για την επίτευξη υψηλού σκορ, το οποίο αποτελεί και τη μόνη μέθοδο για τη βελτίωση των ικανοτήτων του πρωταγωνιστή. Το παιχνίδι σαφέστατα επικεντρώνεται στη stealth προσέγγιση, και επιπλέον απόδειξη αποτελούν ορισμένα ιδιαίτερα εκνευριστικά επίπεδα, όπου τη στιγμή που σας αντιληφθούν οι φρουροί, ακολουθεί η εικόνα του “game over”, ένας μάλλον αναχρονιστικός περιορισμός.