Gravity Rush Remastered
“Βαρύτητα” στον τομέα του remaster.
“Βαρύτητα” στον τομέα του remaster.
Η ανανεωμένη έκδοση του Gravity Rush για PS4, χρίζει αρκετής ανάλυσης για πράγματα πέρα από τα βασικά ενός review. Θα αναφερθούμε, βέβαια, στο τι προσφέρει και σε ποιο βαθμό σαν παιχνίδι, αλλά αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά, καθώς μιλάμε για ένα παιχνίδι του 2012 και οι περισσότεροι γνωρίζουμε πώς τα πήγε στους επιμέρους τομείς. Πριν περάσουμε σε αυτά, όμως, ας ρίξουμε κάποιες κλεφτές ματιές πίσω από την κουρτίνα του τελικού αποτελέσματος, για να εξετάσουμε κάποιες σκέψεις και τακτικές που καλό είναι να αναδεικνύονται.
Αρχικά, θα πρέπει να ασχοληθούμε με την Bluepoint games. Ένα στούντιο που έχει αναλάβει τον “άχαρο” ρόλο του developer/ εργολάβου, καθώς είναι η βασική υπεύθυνη για τις remaster εκδόσεις των God of War Collection, Ico και SotC Collection, MGS HD, και, εσχάτως, Uncharted: The Nathan Drake Collection. Το αν θα έπρεπε να υπάρχουν, και κατά πόσο κάνουν καλό ή κακό στο gaming, αυτές οι κυκλοφορίες, είναι μια συζήτηση που έχουμε κάνει πολλές φορές και σίγουρα θα ξανακάνουμε στο μέλλον. Αυτό που είναι της παρούσης, όμως, και αξίζει να αναφερθεί, είναι η αναγνώριση στην πολύ καλή δουλειά που κάνει το συγκεκριμένο στούντιο σε αυτό τον τομέα. Δεν γνωρίζουμε ποιοι είναι οι λόγοι που η Bluepoint έχει παραγκωνίσει τη δημιουργικότητά της πάνω σε πρωτογενές υλικό, αλλά οφείλουμε να της αναγνωρίσουμε ότι την διεκπαιρεωτική “αγγαρεία” του remaster, την κάνει εξαιρετικά. Κάτι που είναι οφθαλμοφανές από τα πρώτα δευτερόλεπτα του Gravity Rush Remastered.
Ένας ακόμη τομέας που δεν θα πρέπει να παραβλέψουμε, είναι αυτός της ιδιαίτερης κατηγορίας που εκπροσωπεί Gravity Rush. Δηλαδή, μιας κατηγορίας που τείνει να εκλείψει τα τελευταία χρόνια: Νέα ip που προέρχονται από μεσαίου βεληνεκούς στούντιο. Που κυκλοφορούν χωρίς τυμπανοκρουσίες. Που δεν προσπαθούν να χωρέσουν με το ζόρι multiplayer τμήμα στο πακέτο τους. Που προσφέρουν πρωτότυπες ιδέες, καλά εκτελεσμένες, και στο τέλος κερδίζουν τον παίκτη με το μεράκι που αποπνέει η δουλειά των δημιουργών τους. Αν γυρίσουμε κάποια χρόνια πίσω, θα καταλάβουμε ότι το gaming χτίστηκε πάνω σε τέτοια παιχνίδια και τέτοια στούντιο.
Βλέποντας, λοιπόν, έναν τίτλο που προοριζόταν αρχικά για το PS3, να “θυσιάζεται” στις τεχνητές αναπνοές που προσπάθησαν να δώσουν ζωή στο PS Vita, δεν μπορείς παρά να νιώσεις δικαίωση παρακολουθώντας το αποτέλεσμά του στο PS4, ενώ αναμένουμε σύντομα το δεύτερο μέρος του. Η πορεία του Gravity Rush είναι μια μικρή νίκη για το gaming που σέβεται τον παίκτη. Παρότι, λοιπόν, ξεχώρισε σαν αποκλειστικότητα του PS Vita, η κακή πορεία της φορητής κονσόλας της Sony προδίδει ότι αρκετός κόσμος δεν κατάφερε να ασχοληθεί μαζί του, οπότε καλό θα ήταν να αναφερθούμε, έστω λίγο, εκτενέστερα σε κάποια σημεία, απ’ ότι ένα συνηθισμένο review επανέκδοσης. Ολόκληρη η ιστορία, καθώς και το gameplay του Gravity Rush, δομείται πάνω στη νεαρή πρωταγωνίστριά του, την Kat, και την ικανότητα που αποκτά στην αρχή του παιχνιδιού να αψηφά τη βαρύτητα και να τη χρησιμοποιεί προς όφελός της.
Η Kat βρίσκεται σε κατάσταση αμνησίας και δεν θυμάται τίποτα σχετικά με το παρελθόν της, όπως και για το μέρος στο οποίο βρίσκεται. Σύντομα θα την πλησιάσει μια γάτα, που θα της προσφέρει τη δύναμη να γαλουχήσει τη βαρύτητα και μαζί θα ξεκινήσουν το ταξίδι προς την εξύφανση του παρελθόντος της, καθώς και την ανάδειξή της σε μια ηρωίδα που θα βοηθήσει στην ανοικοδόμησης της, χωρισμένης σε τέσσερα μέρη, ιπτάμενης πόλης του Hekseville. Το γενικότερο πλαίσιο του σεναρίου δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, παραμένει ενδιαφέρον, όμως, καθώς στην ουσία πρόκειται για ένα παραδοσιακό super hero origins.
H αφήγηση δεν καταφέρνει να σπάσει τα στεγανά των ανάλαφρων διαλόγων, ακόμα και σε σημεία που η ιστορία δημιουργεί σοβαρό υπόβαθρο, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος της αποπνέει μια αφέλεια. Ταιριαστή μεν για την πρωταγωνίστρια και το νεαρό της ηλικίας της, ρηχή παρ’ όλα αυτά για το σύνολο του παιχνιδιού. Αυτό που δεν καταφέρνει, όμως, με τα λόγια, το καταφέρνει με τις αισθήσεις. Τα σημεία που η ιστορία προχωρά μέσα από τμήματα του gameplay, μαγνητίζουν τα μάτια του παίκτη και χαράζονται έντονα στη συνείδησή του. Ένα αποτέλεσμα που προκύπτει από τον άρτιο συνδυασμό όλων των υπόλοιπων τμημάτων του τίτλου. Είτε με το εξαιρετικό art direction, που παντρεύει το anime με το steampank και τον γραφιστικό μινιμαλισμό, είτε με την σπάνιας ομορφιάς μουσική, που μπορεί τη μία στιγμή να κάνει αντίστοιχες κινηματογραφικές δουλειές να ακούγονται μικρές μπροστά της, και την άλλη να προσφέρει περίτεχνη Jazz που δένει άψογα με την κακόφημη περιοχή της πόλης.
Όλη αυτή την αισθητική πανδαισία κλήθηκε να διαχειριστεί η Bluepoint και το κατάφερε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Ο κόσμος του Hekseville ήταν ειδυλλιακός από την εποχή του PS Vita, αλλά όταν τον αντικρίζεις στην οθόνη της τηλεόρασης, στα 1080p και με 60 fps, μέσα σε ένα κυκεώνα κίνησης, αντικειμένων και χρωμάτων, το αποτέλεσμα είναι, το λιγότερο, μαγευτικό. Υπάρχουν και κάποιες επιφάνειες που τα textures της αρχικής έκδοσης κάνουν την εμφάνισή τους, αλλά μέσα στο συνολικό αποτέλεσμα θα ήταν πολύ άδικο να γκρινιάξει κάποιος για αυτά.
Διαβάστε επίσης.
