“Χαμένα” franchises

Του Brothers in Arms δεν του έφταιξαν οι πολυεθνικές, δυστυχώς. Ξεκίνησε σαν κάτι πολύ πρωτοπόρο, με το Road to Hill 30 να είναι ένα καταπληκτικό κράμα στρατηγικής και FPS με θέμα τον Β’ ΠΠ, που όμως λόγω του ρεαλισμού του παιχνιδιού απείχε πολύ από το να είναι το κορεσμένο, θεματικό υπόβαθρο από το οποίο είχαμε μπουχτίσει. Το Earned in Blood κυκλοφόρησε μέσα στον ίδιο χρόνο, το 2005, δείχνοντας ότι η σειρά άρεσε στον κόσμο και είχε την επιτυχία που απαιτούνταν για να έχει τη στήριξη της Ubisoft, που εκείνον τον καιρό ακόμα γιγαντωνόταν και δεν αρκούνταν σε fusion των ίδιων gameplay μηχανισμών σε τρία franchise όλα κι όλα.

Οι πρώτες εικόνες που είδαμε για το Hell’s Highway, το πρώτο παιχνίδι του Brother in Arms στις νέες τότε παιχνιδομηχανές, ήταν εντυπωσιακές. Η Unreal Engine σε όλη της τη γυαλάδα και φρεσκάδα (φευ) προμήνυε τα καλύτερα. Τελικά, το παιχνίδι δεν ήταν και πολύ εντυπωσιακό. Βιαστικό θα το χαρακτηρίζαμε και πολύ μακριά από το αριστούργημα που υπόσχονταν τα πρώτα press releases. Και το ενδιαφέρον της Gearbox μετακύλησε στο πώς θα αλλάξει το οπτικό στυλ του νέου τότε Borderlands, το ενδιαφέρον της Ubisoft στο πώς θα μείνει με τρία βασικά παιχνίδια και πέντε-έξι indies, και το ενδιαφέρον των gamers… ποιος ξέρει πού. Το Furious 4 δεν έτυχε και της θερμότερης υποδοχής ως ο επίδοξος συνεχιστής της Brothers in Arms κληρονομιάς. Ο κόσμος είχε ταυτίσει τα BiA με μία ρεαλιστική, βίαιη και σκληρή ματιά στο Β’ΠΠ. H αισθητική καρικατούρας του Furious 4 ταίριαζε στο Borderlands, αλλά όχι στο BiA. Τελικώς, δεν είναι τυχαίο που το moba-οειδές Battelborn μπορεί και να περιέχει κάποιες από τις ιδέες που θέλαν να ενσωματώσουν στο Furious 4 (το οποίο παρεμπιπτόντως ακυρώθηκε και σαν σκέτο Furious 4).

“Last, but not Least” το The Suffering της ταλαντούχας Surreal Software, που λειτουργούσε ως εσωτερικό στούντιο στη Midway πριν αυτή μας χαιρετήσει οριστικά. Το The Suffering ήρθε πραγματικά από το πουθενά και έπιασε όλους τους gamers εξαπίνης με τη σκοτεινή του ατμόσφαιρα, τον καθαρά horror χαρακτήρα του (μία βόλτα στις ντουζιέρες των φυλακών που κρατείτο έγκλειστος ο ήρωας, θα σας πείσει) και το πολύ βάρβαρο περιεχόμενο και οπτικά και ως θεματολογία.

Το Ties That Bind ήταν η φυσική συνέπεια της επιτυχίας του πρώτου, αν και όχι τόσο καλό όσο ο προκάτοχός του. Ήταν σαφώς πιο action παιχνίδι, με λιγότερα horror στοιχεία και περισσότερο shooting (shooting που είχε και το πρώτο σε γενναίες ποσότητες, γιατί όπως θυμάστε μπορούσε να γίνει και FPS). Η κατρακύλα της Midway και η εξαγορά της Surreal από τη Warner κατέληξαν στο να ενσωματωθεί το προσωπικό της τελευταίας στη Monolith και στο τέλος των ελπίδων για συνέχεια του The Suffering. Ή των Drakan, αλλά αυτό θα συζητηθεί σε διαφορετικό «μνημόσυνο».

À Suivre…

Διαβάστε επίσης