Cine-TV News #2

Όταν ένας υπέρ-ήρωας περνάει σωστά στη μεγάλη οθόνη.

Η αναγέννηση των υπέρ-ηρώων εδώ και πολλά χρόνια είναι μία μόδα που όμως δεν φαίνεται να είναι σε θέση να φύγει στο εγγύς μέλλον. Άλλωστε οι αναφορές σε Phase 3 από την Marvel και οι προσδοκίες για τη δημιουργία DC cinematic universe από την Warner Bros δείχνουν ότι οι γνωστοί και μη υπέρ-ήρωες θα μας απασχολούν για πολλά χρόνια ακόμα. Αν αυτό γίνεται καλώς ή κακώς δεν είναι επί του παρόντος. Άλλο είναι το θέμα μας εδώ. Έπειτα από δεκάδες ταινίες τα τελευταία χρόνια, έχουμε κουραστεί να ακούμε δεξιά και αριστερά “η τάδε καινούρια κινηματογραφική παραγωγή με τον δείνα υπέρ-ήρωα πρόσφερε κάτι διαφορετικό και φρέσκο στο υπό-είδος”. Αυτό το ακούσαμε για το αρκετά κακό (κατά τον γράφοντα) πρώτο Captain America, αυτό το ακούσαμε για το Ant-Man, αυτό το ακούσαμε ουσιαστικά για κάθε νέα ταινία που προβλήθηκε έπειτα από το πρώτο Avengers. Γιατί τα λέμε όλα αυτά όμως; Γιατί όσο κουραστήκαμε να ακούμε τη συγκεκριμένη δήλωση, μόνο για να δούμε ένα παρόμοιο κράμα ταινιών, το Deadpool έρχεται εδώ για να μας αποδείξει ότι, όντως, μπορεί να προβληθεί μία ταινία με υπέρ-ήρωα που να προσφέρει πραγματικά κάτι διαφορετικό από τα συνηθισμένα. Με το Deadpool ξεχάστε τις σοβαροφάνειες, τις έντονα δραματικές σκηνές και το άνοστο χιούμορ (ως επί το πλείστον) που προσπαθεί να παραμένει PG-13.

Ήδη από τους αρχικούς τίτλους της ταινίας φαίνεται πως θα δούμε, πρώτον, κάτι διαφορετικό από τα καθιερωμένα και, δεύτερον, μία ταινία που καταλαβαίνει πλήρως τον χαρακτήρα του Deadpool όπως αυτός αποτυπώνεται στα κόμικ -και ως εκ τούτου μία ταινία πολύ διαφορετική από αυτές που έχουμε συνηθίσει από Marvel και DC. Δεν θέλουμε αφήσουμε spoilers για την εισαγωγή, αλλά ήδη τα πρώτα λεπτά καταφέρνουν να προκαλέσουν αβίαστα γέλιο, με πολύ έξυπνο και πρωτότυπο τρόπο. Για τα του σεναρίου δεν έχουμε να πούμε πολλά. Ο Wade Wilson, γνωστός και ως Deadpool, ερωτεύεται την Vanessa Carlysle, υποδυόμενη από την Morena Baccarin του Homeland, και ζουν μία ευτυχισμένη ζωή μαζί. Όταν ο Wade διαγνωστεί με την επάρατη νόσο, θα πάρει την απόφαση να υποστεί μία αμφιλεγόμενη επέμβαση, που όχι μόνο θα τον γιατρέψει, αλλά θα του δώσει υπερδυνάμεις. Ο σκοτεινός οργανισμός, όμως, που κρύβεται πίσω από την επέμβαση έχει άλλη ατζέντα και σύντομα όλα θα πάνε στραβά.

Το σενάριο δεν είναι για όσκαρ. Δεν έχει σημασία, όμως, καθώς μέσα από την κοινότυπη ιστορία η ουσία κρύβεται στο θεότρελο χαρακτήρα του Deadpool και την αντισυμβατικότητα που ακολουθεί η φιλοσοφία της ταινίας. Το χιούμορ δίνεται άπλετα και συνήθως είναι απόλυτα χυδαίο και κάφρικο, με ιδιαίτερη προτίμηση στα αστεία που περιφέρονται γύρω από το σεξ. Το καλό με τη συγκεκριμένη περίπτωση είναι, όμως, ότι οχτώ στα δέκα αστεία πετυχαίνουν το στόχο τους, όντας ιδιαίτερα εύστοχα και συνήθως έξυπνα. Αστοχίες και κρύα αστειάκια υπάρχουν, αλλά κατά βάση είναι εμφανές ότι το χιούμορ της ταινίας βγαίνει με φυσικό τρόπο και όχι με αυτόν τον “αποστειρωμένο” τρόπο που συνηθίζεται από τις υπόλοιπες ταινίες σου σύμπαντος, προκειμένου να μην ξεφύγουν στο παραμικρό από το rating τους.

Ένας από τους βασικότερους λόγους για τον οποίο το χιούμορ λειτουργεί, αποτελεί το ιδανικό casting που έγινε στο πρόσωπο του Ryan Reynolds. Ναι, ξέρουμε, δεν είναι και ο πιο συμπαθής ηθοποιός, ενώ οι παλιότερες προσπάθειές του ως υπέρ-ήρωας είχαν πέσει στο κενό. Όμως, σε αυτήν την ταινία δεν μπορούμε να σκεφτούμε κάποιον που θα μπορούσε να τα πάει καλύτερα. Ο Reynolds έχει την ιδανική φυσιογνωμία και χροιά της φωνής για να βρίσκεται συνεχώς στο μεταίχμιο μεταξύ εκνευριστικού και διασκεδαστικά σαρκαστικού, καταλήγοντας τελικά σε σημείο να κρατάει όλη την ταινία πάνω του, όσο και αν ακούγεται υπερβολικό αυτό.

Ιδίως όταν ενσαρκώνει το alter ego του Deadpool, το αποτέλεσμα είναι απολαυστικό, ελέω της πολύ καλής δουλειάς που έχει γίνει στη στολή του αλλά και στην εξαιρετική εκφραστικότητα του Reynolds τόσο όσον αφορά τις ατάκες που εκστομίζει συνεχώς, όσο και αναφορικά με τη συνολική γλώσσα του σώματος. Φυσικά, δε θα γινόταν να μιλάμε για επιτυχημένο Deadpool αν ο χαρακτήρας δεν έσπαγε τον 4ο τοίχο. Σε αυτό το κομμάτι η παραγωγή κάνει εξαιρετική δουλειά, χωρίς να το παρακάνει, αλλά αντιθέτως κλείνοντάς μας το μάτι ακριβώς τις στιγμές που πρέπει, δημιουργώντας μία πρωτότυπη αλληλεπίδραση με τον θεατή (για τα δεδομένα του συγκεκριμένου υπό-είδους), που λειτουργεί στο 100% και προσδίδει σημαντικότατους βαθμούς στην επιτυχημένη απεικόνιση του χαρακτήρα.

Όσοι περιμένετε να δείτε και δράση δεν θα μείνετε απογοητευμένοι. Παρόλο το σχετικά μικρό budget της ταινίας (περίπου 60 εκατομμύρια δολάρια, όταν το πρώτο Captain America κόστισε 140) η δουλειά που έχει γίνει με τα εφέ και τις χορογραφίες είναι πολύ καλή. Έπειτα από πολλά χρόνια είδαμε επιτέλους ξανά μία R-rating ταινία, όπου οι υπερβολικοί ακρωτηριασμοί δηλώνουν το παρόν και γενικά η ισχύς τόσο του εξοπλισμού του Deadpool όσο και των δυνάμεών του απεικονίζεται σε όλη τη βίαιη φύση της. Αναμφίβολα είναι μία ταινία στην οποία θα θέλετε να ακολουθήσετε το ηλικιακό όριο αν θελήσετε να πάρετε το ανιψάκι σας μαζί σας.

Εάν έχουμε ένα σημαντικό παράπονο από την ταινία, αυτό αφορά στον αδιάφορο villain, στο πρόσωπο του Ajax, που δεν καταφέρνει να έχει τη βαρύτητα ενός ισχυρού εχθρού και τελικά υπάρχει απλά και μόνο επειδή πρέπει να υπάρχει κάποιος κακός στην υπόθεση. Από την άλλη πλευρά, οι Colossus και Negasonic Teenage Warhead αποδεικνύονται αρκετά καλοί και αναπάντεχοι “sidekicks” του Deadpool, που έστω και για τη λίγη διάρκεια που είναι επί της οθόνης δένουν ομαλά με τον κωμικό χαρακτήρα του πρωταγωνιστή. Το ίδιο ισχύει και για το έτερο sidekick του Deadpool, τον Weasel, που υποδύεται ο T.J. Miller (Silicon Valley), ο οποίος χαρίζει ορισμένες από τις πιο αστείες στιχομυθίες με τον πρωταγωνιστή.

Παρόλο που το Deadpool δεν έχει τις επικές διαστάσεις που έχουν οι υπόλοιπες ταινίες των Marvel και DC, δεν παύει να είναι μία φρέσκια ταινία που δίνει μία πραγματικά διαφορετική εμπειρία από τα συνηθισμένα. Το Deadpool ήταν ακριβώς αυτό που ελπίζαμε να είναι, μία ταινία που δεν παίρνει στα σοβαρά τον εαυτό της, έχει άπλετες δόσεις καλογραμμένου αλλά χυδαίου χιούμορ, καλή και αιματηρή δράση και έναν πρωταγωνιστή που αντιλαμβάνεται πλήρως την ιδιοσυγκρασία του συγκεκριμένου υπέρ-ήρωα. Όσοι ξέρουν τι να περιμένουν από μία ταινία με πρωταγωνιστή τον Deadpool, πιστεύουμε ότι θα ευχαριστηθούν την πρώτη του “σοβαρή” κινηματογραφική εκδοχή.