Cine-TV News #3

Bone Tomahawk

Το Western είναι ένα είδος που είτε το αγαπάει κάποιος είτε το απεχθάνεται. Μεσοβέζικες απόψεις δεν υπάρχουν. Είναι ένα δύσκολο κινηματογραφικό είδος, που θριαμβεύει μέσα από τις αργόσυρτες σκηνές, τους σκληροτράχηλους χαρακτήρες και τη φειδωλή χρήση της δράσης, που κορυφώνεται ακριβώς στο σημείο που πρέπει και αφού πρώτα έχει “ψήσει” το θεατή. Είναι είδος στο οποίο βλέπουμε νέα παραγωγές με το σταγονόμετρο, που συνήθως δεν ξεφεύγουν από τη μετριότητα, περνώντας στη λήθη μετά από λίγο διάστημα. Δεν θα αναφερθούμε εδώ σε μεγαθήρια παλιότερων εποχών, καθώς θα αδικούσαμε με αυτόν τον τρόπο την ποιοτική δουλειά που έχει γίνει στο Bone Tomahawk, μία ταινία που με το πενιχρό budget των δύο εκατομμυρίων δολαρίων δε θα μπορούσε -εκ των πραγμάτων- να πλησιάσει άλλες σημαντικότατες παραγωγές της 7ης τέχνης.

Όμως, παρόλο που η περσινή ανεξάρτητη παραγωγή δεν θα καταφέρει να φτάσει το ύψος του “κλασσικού”, είμαστε σίγουροι ότι θα αποκτήσει πολύ εύκολα τον όρο της ιδιαίτερης “cult” περίπτωσης, που λίγοι αντιλήφθηκαν την ύπαρξή της και ακόμα πιο λίγοι την απόλαυσαν. Μία πρώτη ματιά στην παραγωγή της ταινίας είναι αρκετή για να προξενήσει τη δυσπιστία, αρχίζοντας από τον σκηνοθέτη, τον S. Craig Zahler, ο οποίος το μόνο που είχε να επιδείξει στο βιογραφικό του ήταν η συγγραφή του σεναρίου για το άγνωστο “Incident”. Η πρώτη του σκηνοθετική δουλειά -και δη στο εξαιρετικά απαιτητικό είδος του Western- δημιουργούσε αμφιβολίες για αυτό που θα βλέπαμε.

Μέσα από τις αμφιβολίες, όμως, για την ποιότητα του Bone Tomahawk, υπήρχε ένας φάρος ελπίδας στο πρόσωπο του μοναδικού Kurt Russell. Ένας εξαιρετικός ηθοποιός, που τον απολαύσαμε σε ορισμένες από τις επικότερες ταινίες δράσης της δεκαετίας του ’80. Μόνο η συμμετοχή του σε μία ταινία -και μάλιστα σε τέτοιου είδους ρόλο- αποτελεί ικανό λόγο για να την παρακολούθησή της. Τα πρώτα δευτερόλεπτα της ταινίας αρκούν για να κερδίσουν το ενδιαφέρον. Χωρίς να θέλουμε να δώσουμε spoiler για τον ξαφνικό τρόπο που ξεκινάει το Bone Tomahawk, θα πούμε ότι είναι μία πάρα πολύ καλή ένδειξη για τα γεγονότα που πρόκειται να ακολουθήσουν αλλά και για το γενικότερο βίαιο ύφος της ταινίας. Η ιστορία θα μας μεταφέρει στο χωριό του Bright Hope (ναι, είναι ειρωνικό το όνομα) όπου σε σύντομο χρονικό διάστημα ένας ταλαιπωρημένος κακοποιός θα συλληφθεί από το σερίφη (Kurt Russell). Η γιατρός του χωριού θα κληθεί στο κελί ώστε να κοιτάξει τα τραύματα του κακοποιού. Το ξημέρωμα της επόμενης μέρας θα βρει τη γιατρό, το βοηθό του σερίφη και τον κακοποιό εξαφανισμένους.

Τα ίχνη της απαγωγής δείχνουν την κατεύθυνση προς μία φυλή κανίβαλων τρωγλοδυτών που βρίσκονται σε μία απομονωμένη μεριά της Άγριας Δύσης. Η πλοκή ξεκινάει κάπου εδώ, όταν ο σερίφης, ο έτερος βοηθός του (Richard Jenkins), ο άντρας της γιατρού (Patrick Wilson) και ένας ακόμα μυστηριώδης χαρακτήρας (Matthew Fox) θα αποφασίσουν να εντοπίσουν τους κανιβάλους ώστε να σώσουν τους απηχθέντες. Εξαρχής να πούμε ότι δεν θα πρέπει να περιμένετε δράση και “πιστολίδι” από την ταινία. Το Bone Tomahawk ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο για την ανάπτυξη των χαρακτήρων και την προσγειωμένη απεικόνιση της δυσμενούς περιπέτειας τους. Εκτός από τους διάφορους αμείλικτους κινδύνους που εγκυμονούν στις αχανείς και ακατοίκητες εκτάσεις της Άγριας Δύσης, θα παρακολουθήσουμε και τις συγκρούσεις μεταξύ των χαρακτήρων της τετραμελούς ομάδας, που εντείνουν την ήδη τεταμένη κατάσταση.

Ο Zahler, σεναριογράφος επίσης του Bone Tomahawk, δεν έχει την παραμικρή διάθεση να δώσει μία ωραιοποιημένη εκδοχή της Άγριας Δύσης και των ηρώων της, κάτι που είναι εμφανές από τη σύνθεση της ανομοιογενούς τετραμελούς ομάδας, η οποία συγκρατιέται μόνο από το σθεναρό χαρακτήρα του σερίφη. Ακόμα και ο “καλός ήρωας”, όπως θα μπορούσαμε να δούμε το σύζυγο της γιατρού, κάθε άλλο παρά το σύνηθες ηρωικό παρουσιαστικό έχει, αφού η ψυχραιμία του βρίσκεται συνεχώς σε τεντωμένο σκοινί, ενώ το σπασμένο πόδι που ήδη είχε τον καθιστά περισσότερο ως εμπόδιο από ό,τι βοήθημα για την όλη επιχείρηση διάσωσης. Ο βοηθός του σερίφη, από την άλλη, που υποδύεται εξαιρετικά ο Richard Jenkins, είναι ένας γεράκος που δίνει την εντύπωση πως θα έπρεπε να παραδώσει το αστέρι του πολλά χρόνια πριν. Εξίσου προβληματικός είναι και ο χαρακτήρας του Matthew Fox, έτοιμος να συγκρουστεί με όλους και για τα πάντα.

Γενικά, το Bone Tomahawk αφήνει πίσω του τις αντιλήψεις που έχουμε για τους αρχετυπικούς ήρωες, απεικονίζοντας μία πιο “βρώμικη” και εξαθλιωμένη εκδοχή εκείνης της εποχής, που δείχνει αρκετά πιο προσγειωμένη και αληθοφανής. Ο Patrick Wilson, ως ο τραυματισμένος και αγχώδης σύζυγος, αποδίδει πειστικά το ρόλο του, ενώ ο Matthew Fox καταφέρνει να ξεφύγει από τη “θηλιά” του Lost και να μας δείξει ότι το εύρος της υποκριτικής του είναι μεγαλύτερο από αυτό στο οποίο μας είχε συνηθίσει. Όπως είναι φυσικό, όμως, ο Kurt Russell είναι το δυνατό χαρτί της ταινίας, υποδυόμενος με φυσικό τρόπο το χαρακτήρα του Hunt, ενός ανθρώπου που μπορεί να κοιτάξει το θάνατο κατάματα και να του υψώσει το πιστόλι αντί να το βάλει στα πόδια. Όπως είπαμε και παραπάνω, βέβαια, η ερμηνεία του Richard Jenkins αξίζει και αυτή τα εύσημα χάρη στην πειστικότατη ερμηνεία του που σε κάνει να νοιώθεις ότι πραγματικά ζει το ρόλο του.

Κάπου εδώ θα πρέπει να σας προειδοποιήσουμε ότι το Bone Tomahawk δεν είναι για ευαίσθητα στομάχια… η αργόσυρτη ροή του μπορεί να σας φέρει σε σημείο να νοιώσετε αναπαυτικά στους καναπέδες σας και να θεωρήσετε ότι η περιπέτεια της διάσωσης θα ακολουθήσει συνηθισμένα μονοπάτια. Θα πρέπει να ξέρετε, όμως, ότι η βραδυφλεγής εξέλιξη φτάνει κάποια στιγμή στο σημείο να εκραγεί και όταν έρθει αυτή η στιγμή θα βρεθείτε μπροστά σε σκληρές εικόνες, που πιθανότατα να μην έχετε ξαναδεί σε άλλη ταινία. Όλη η φρίκη και η βία του συγκεκριμένου κόσμου έρχεται συμπυκνωμένη στο τελευταίο κομμάτι της ταινίας, με τόσο απότομο και ανατριχιαστικά ωμό τρόπο, που δύσκολα θα μπορέσει κάποιος να μην στρέψει το βλέμμα από τις εικόνες που θα αντικρίσει.

Αυτή η ξαφνική κλιμάκωση και κορύφωση της έντασης θα μπορούσε σε οποιοδήποτε άλλο Western να είναι το τελευταίο stand-off μεταξύ ήρωα και villain, κάτι που είναι εκ διαμέτρου αντίθετο με το φινάλε που θα παρακολουθήσετε εδώ. Αυτή η κορύφωση είναι το ιδανικό κλείσιμο για μία ταινία που δείχνει εξαρχής ότι θα παρακολουθήσουμε μία διαφορετική Άγρια Δύση, που αφήνει πίσω τα γυαλιά του ρομαντισμού και μας δείχνει μία “σάπια” και βαθύτατα αμείλικτη εκδοχή της όπως δεν έχουμε ξαναδεί.