XCOM 2
Εχθρός εκ των έσω.
Το θέμα είναι πως για να είσαι έτοιμος για την τελευταία πίστα (από τα πιο δύσκολα levels που έχουμε παίξει) πρέπει να είσαι 100% προετοιμασμένος. Για να είσαι έτοιμος πρέπει να κάνεις late game farming, με συνεπακόλουθο το level grinding. Μπορούσε να το αποφύγει το παιχνίδι αυτό, εισάγοντας νέους εχθρούς ή κάποια πιο ενδιαφέροντα objectives. Δύσκολο, το ξέρουμε, μα ένα «σκούντημα» το χρειάζεται λίγο μετά τη μέση. “Καλά”, θα σκεφτείτε και θα έχετε δίκιο, “πώς γίνεται να θεωρείς το XCOM 2 ένα ‘εν δυνάμει’ αριστούργημα όταν η μονοτονία μάς «καληνωρίζει» από τόσο νωρίς;”. Όσοι έχετε παίξει XCOM θα μας καταλάβετε. Είναι αυτό το άτιμο, το εθιστικό το Firaxis style, που σε κρατάει για ακόμα μία παρτίδα, «Ακόμα μια πίστα, ένα μόνο level και θα το κλείσω». Κανείς δε μπορεί να παίξει μόνο μία και το ξέρουμε καλά. Κάποια καινούρια τακτική θα θες δοκιμάσεις, κάποιο χαρακτήρα θα θες να ανεβάσεις, κάποια items θα θες να μαζέψεις και κάποια διαφορετικά loadouts των μονάδων να χρησιμοποιήσεις.
Οι στιβαροί και δοκιμασμένοι gameplay μηχανισμοί φροντίζουν να κρατάνε το ενδιαφέρον του παίκτη που θέλει να ψαχτεί παραπάνω και υποστηρίζουν αυτούς που θέλουν να πειραματιστούν. Κλείνοντας του τομείς στου οποίους η σειρά έμεινε, σχετικά, στάσιμη, πρέπει να γίνει μνεία στη δυσκολία του τίτλου. Το XCOM είναι συνώνυμο με τη δυσκολία, τη “hardcor-ίλα”, τη gaming αδικία. Όποιος παίκτης μπει με διαφορετική νοοτροπία στο XCOM 2, θα φάει τα μούτρα του. Είναι γνωστό πως αν ξεκινήσεις -οποιοδήποτε τίτλο της σειράς- θα υποφέρεις. Ακόμα και σε χαμηλά επίπεδα δυσκολίας. Το παιχνίδι δε συγχωρά, και τα λάθη –στο πεδίο μάχης και στο base management- καταστρέφουν ολόκληρα playthroughs. Δε μιλάμε τώρα για legend επίπεδο και iron man mode. Ακόμα και στο normal. Η αδικία σε αριθμούς εχθρών και σε τεχνολογικό επίπεδο είναι γνωστή και την αναμέναμε, αλλά αυτό που κάνει στην αρχή το παιχνίδι, στις πρώτες 10 ώρες, είναι εξαντλητικό και βάρβαρο. Σε πετάει σε timed αποστολές, με τριπλάσιους και τετραπλάσιους εχθρούς (από τη δεύτερη πίστα εμφανίζεται Sectoid με psionic abilities, που κάνει mind control) και άντε βγάλτα πέρα. Δε μπορούμε να φανταστούμε τι περνάει ένας μη έμπειρος XCOM παίκτης μέχρι να αντιληφθεί τι γίνεται.
Και το θέμα είναι πως αν δεν κάνεις κάποια upgrades (στη βάση και στον εξοπλισμό) με σωστή σειρά, μπορεί, πάλι, πολύ εύκολα, να βρεθείς σε αδιέξοδο. Έπρεπε κατά τη γνώμη μας το παιχνίδι να δίνει μια μικρή περίοδο χάριτος, που να λειτουργεί σαν ένα μεγάλο tutorial (εδώ δε βοηθάει και το UI, που κάνει πάντα εμφανή κάποια πράγματα, όπως πως η αναβάθμιση ενός όπλου κάνει αυτόματο upgrade σε όλη την κλαση). Είναι περίπλοκο παιχνίδι και δεν είναι όλοι βετεράνοι του είδους. Τα 5ωρα και τα 10ωρα δεν περισσεύουν για να τα σκορπάμε έτσι. Βέβαια, από τη στιγμή που κερδίζουν levels οι ήρωες μας και φτάνουμε τεχνολογικά τους εξωγήινους, τα πράγματα απλοποιούνται σε μεγάλο βαθμό και το ζητούμενο πλέον γίνεται πώς να βγάζεις τις πίστες ανέπαφος. Το παιχνίδι σε βάζει να ανέβεις το Γολγοθά και μόλις ξεφύγεις τη στενωπό του αρχικού παρατεταμένου spike (10-15 ώρες), γίνεται μια ευθεία, με ελάχιστες παλινδρομήσεις.
Δεν είναι βόλτα στην ηλιόλουστη μαρίνα της πόλης, αλλά σίγουρα δε το λες και δύσκολο (μέχρι την τελευταία πίστα). Και εδώ θα βοηθούσε η ύπαρξη καινούριων εχθρών. Συνίσταται η αύξηση επιπέδου μόλις βρείτε τα πατήματά σας. Λέγεται συχνά πως η πραγματική XCOM εμπειρία είναι το Legend επίπεδο, με ενεργοποιημένο το Iron Man mode. Πέραν του γεγονότος πως ο υπογράφων δεν έχει τέτοια gaming «βίτσια» τη δεδομένη περίοδο της ζωής του, δε θα τους έκανε και τη χάρη. Όχι Firaxis… Όχι 2K. Καλή και άγια η δυσκολία, την αποζητάμε στα περισσότερα games, αλλά όταν γίνεται αποκλειστικά με gaming όρους. Όταν εμπλέκεται η τεμπελιά, η ανευθυνότητα και η προχειρότητα, για να προλάβουμε τις ημερομηνίες, να μας λείπει το βύσσινο. Και εξηγούμαστε: game breaking bugs, crashes που σβήνουν saves, εχθροί που αποκτάνε με μαγικό τρόπο action points και έξτρα σειρές, αντίπαλοι που σε βλέπουν μέσα από πατώματα και ντουβάρια, εχθροί που έπρεπε να μπορείς να τους στοχεύσεις και απλά το παιχνίδι το αγνοεί, τετράγωνα που μπορείς να πας, αλλά δε σε αφήνει το παιχνίδι, η smoke grenade που δεν κάνει τίποτα.
Μιλάμε για προβλήματα, που λόγω της τρομερής δυσκολίας του παιχνιδιού μπορούν να καταστρέψουν campaigns. Δεν παίζουμε, είπαμε, με τον πολύτιμο χρόνο του gamer. Και αναφερθήκαμε μέχρι τώρα στα τεράστια (όσο και αν δε σας φαίνονται αν τα διαβάζετε) θέματα στο πεδίο μάχης. Να πούμε κάτι λίγα και για τον τεχνικό τομέα; Τραγική απόδοση σε συστήματα–τέρατα, με διαρκές frame drop και stuttering. Σειρές που δε τελειώνουν πότε, αναγκάζοντας τον παίκτη να κάνει reload. Κινήσεις που γίνονται στο πεδίο μάχης, ενώ τα μοντέλα παραμένουν στατικά. Άπειρα και μεγάλα σχετικά loading times. Έλλειψη “Restart Mission” επιλογής. AI μετριότατη, που στοχεύει ό,τι βρίσκει μπροστά της (ειδικά οι αυτοκτονικοί stun-lancers). Και η λίστα δε σταματάει. Αυτά είναι μερικά με τα οποία βρεθήκαμε αντιμέτωποι.
Με ένα απλό search στο Internet μπορείτε να δείτε λίστες με τα τραγελαφικά bugs και glitches, που έχουν βρει μέχρι στιγμής οι παίκτες. Θα φρίξετε με το πόσο ανέτοιμο, πόσο alpha stage ήταν τα παιχνίδι όταν βγήκε. «Χοντροπετσιά» και ερασιτεχνισμός. Και από ποιους; Από τους επιτυχημένους και τους έμπειρους. Ξεχάσαμε, υπάρχουν και οι modders. Ε, δε γίνεται έτσι δουλειά. Όταν θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές, είμαστε σίγουροι πως θα έχει κυκλοφορήσει ένα πλανευτικό «patch», που όλως τυχαίως θα λύνει το 90% των προβλημάτων. Ε, και; “The damage is done” και ο λεκές στρογγυλοκάθισε σε εμφανές σημείο του υποκάμισου. Κατάφεραν να φτιάξουν, ένα, αν όχι καλύτερο, ισάξιο τουλάχιστον, παιχνίδι του πρώτου XCOM και τα έριξαν όλα στη χωματερή γιατί «αγχώθηκαν» να το πασάρουν στην αγορά. Και παρόλα αυτά, οι πρώτες ημέρες του παιχνιδιού στην αγορά να συντροφεύονται από διθυράμβους.
Από τη άλλη, όλοι οι υπόλοιποι να τρίβουμε τα μάτια μας και να αναρωτιόμαστε για την αντιληπτική μας ικανότητα. Δε μπορείς να «κωφεύεις» στα θεμελιώδη προβλήματα του τίτλου. Είναι προσβλητικό. Ο εχθρός του παιχνιδιού έρχεται “από μέσα”, και στη φούρια του να μας το συστήσει, η Firaxis κόντεψε να διαλύσει ένα υπέροχο, κατά τα άλλα, project. Θα είμαστε «ελαστικοί» και η καλή μας πίστη δε θα πάει για «σεργιάνισμα», γιατί το παιχνίδι είναι προορισμένο να γίνει η παιχνιδάρα που σχεδίαζαν. Σε δύο μήνες.
Διαβάστε επίσης
