Cine-TV News #9

Ο Ilya Naishuller κατάφερε να κερδίσει τα βλέμματα πάνω του με το video clip του κομματιού Bad Motherfucker, ένα βίντεο που ήταν γυρισμένο με προοπτική πρώτου προσώπου, γεμάτο με έντονη και καλοφτιαγμένη δράση. Στο πέρασμα των τριών χρόνων από την προβολή του βίντεο, ο Ρώσος δημιουργός κατάφερε να βρει χρηματοδότηση και ένα σεβαστό αριθμό από θεότρελους κασκαντέρ, ώστε να φέρει εις πέρας το εγχείρημα της πρώτης ταινίας δράσης μεγάλου μήκους, γυρισμένη εξ ολοκλήρου μέσα από τα μάτια του πρωταγωνιστή. Το Hardcore Henry μπορεί να χαρακτηριστεί με μία λέξη ως “φρενήρες”. Είναι μία ταινία που από τα πρώτα δευτερόλεπτα είναι εμφανές ότι αποτελεί το κινηματογραφικό ανάλογο ενός άμυαλου FPS. Το να μιλήσει κανείς για αναφορές σε παιχνίδια για το Hardcore, θα είναι σαν να λέει ότι στα Halo θα δούμε εξωγήινους. Ως ένα άλλο βιντεοπαιχνίδι, το Hardcore έχει ένα βασικό στόχο: ξεχωριστά επίπεδα και έναν μονοδιάστατο villain, που θα βρισκόταν απολύτως στα νερά του σε ένα οποιοδήποτε Far Cry.

Η υπόθεση είναι απλή. Ο Henry ξυπνάει σε ένα εργαστήριο, όπου μέσα σε λίγα λεπτά το ακρωτηριασμένο του πόδι και χέρι θα αντικατασταθούν από βιονικά άκρα, που θα του χαρίσουν υπεράνθρωπες δυνάμεις και αντοχές. Η επιστήμονας που τον περιποιείται είναι, επιπλέον, η γυναίκα του. Μέσα στα επόμενα λεπτά ο λεγόμενος ως “Akan” θα εισβάλει, θα απαγάγει την Estelle και ο Henry θα οδηγηθεί σε ένα ατέλειωτο κυνηγητό για να τη σώσει.

Μόνος βοηθός του Henry σε αυτήν την περιπέτεια είναι ο Jimmy, που υποδύεται με περίσσιο κέφι ο Sharlto Copley του District 9. Σε μία ταινία που δεν θέλει ούτε στο ελάχιστο να υποκριθεί ότι ψάχνει άλλη δικαιολογία για ασταμάτητη δράση, αυτό το σενάριο είναι το πλέον ιδανικό, ώστε να μην δημιουργηθούν πουθενά κοιλιές με δραματική υφή ή να χρειαστεί να δοθούν περίτεχνες εξηγήσεις για τα τεκταινόμενα. Αυτό δεν θα μπορούσαμε να το χαρακτηρίσουμε ως αρνητικό, για μία ταινία που δεν υποκρίνεται ότι είναι κάτι περισσότερο από ένα εγχείρημα που θέλει να “παίξει” όσο περισσότερο μπορεί με την τεχνική γυρισμάτων σε προοπτική πρώτου προσώπου.

Η συγκεκριμένη προοπτική, παρά τα κάποια σκαμπανεβάσματά της, λειτουργεί απόλυτα ικανοποιητικά για ταινία μεγάλου μήκους και εμάς προσωπικά δεν μας κούρασε σε κανένα σημείο. Ο Henry μπορεί να μην έχει την ζεν χάρη του Neo στο χειρισμό των όπλων και των πολεμικών τεχνών, αλλά ό,τι χάνει σε δεξιοτεχνία το κερδίζει με την ακόρεστη ενέργειά του, την απόλυτη ευστοχία του, τη βάναυση χρήση των διαφόρων αντικειμένων που βρίσκει τριγύρω του αλλά και των ίδιων των βιονικών άκρων του. Όσον αφορά τη βία του θέματος, αυτό είναι στοιχείο για το οποίο η ταινία μας προϊδεάζει ήδη από τους αιματηρούς τίτλους αρχής. Αν και δεν έχουμε να κάνουμε με ένα splatter υπερθέαμα, δεν λείπουν ορισμένες εξωφρενικά βίαιες σκηνές, σε μία ταινία που απευθύνεται αυστηρότατα σε θεατές άνω των 18 ετών.

Υπάρχουν πολλές σκηνές δράσης που ξεχωρίζουν, με τις εντυπωσιακές εκτελέσεις τους και τα θεότρελα “κασκαντεριλίκια”, όπου η χρήση της προοπτικής πρώτου προσώπου δημιουργεί μία πρωτόγνωρη επαφή με το θεατή. Βέβαια, η πρωτοποριακή χρήση αυτής της τεχνικής φαίνεται ότι είναι ακόμα στα στάδια του πειραματισμού από τον Ilya Naishuller, καθώς δεν λειτουργεί πάντα προς όφελος της δράσης. Αρκετές φορές οι κινήσεις είναι τόσο νευρικές, όπου ουσιαστικά δεν καταλαβαίνουμε πλέον τι ακριβώς συμβαίνει στην οθόνη, ενώ σε ορισμένα σημεία η κάμερα “τρέμει” τόσο πολύ που δημιουργείται μία αισθητή κούραση.

Εκτός του προβλήματος της τεχνικής, σε ορισμένα σημεία ο Ρώσος σκηνοθέτης φαίνεται ότι προσπαθεί υπέρ του δέοντος να οδηγήσει σε εξωφρενικές καταστάσεις, με αποτέλεσμα να στερούνται βασικής αληθοφάνειας. Όταν, για παράδειγμα, ο Henry είναι περικυκλωμένος από 20-30 άτομα, είναι αρκετά αφελές να τους βλέπουμε να επιτίθενται σταδιακά, με τους περισσότερους από αυτούς απλά να κοιτάνε. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων, βέβαια, ο Naishuller μεταχειρίζεται το budget του σε ικανοποιητικό βαθμό, προσφέροντας πλήθος τοποθεσιών και καταστάσεων ώστε η δράση να κρατιέται ουσιαστικά αδιάκοπη και ποικίλη, χειριζόμενος, παράλληλα, ικανοποιητικά την λιγοστή –αλλά εμφανή- χρήση του υπολογιστή.

Ο Sharlto Copley αποδεικνύεται ένα ιδανικό sidekick του Henry, με έξυπνη υλοποίηση. Ο χαρακτήρας του συνεχώς πεθαίνει με βίαιο τρόπο και συνεχώς εμφανίζεται με μία διαφορετική περσόνα, δημιουργώντας ένα ευχάριστο μυστήριο γύρω του. Τη μία θα εμφανιστεί ως ένας κλασικός, κουστουμαρισμένος πράκτορας ενώ στην επόμενη σκηνή ως χίπις ή ως ένας στρατιώτης με καμουφλάζ σε μία σκηνή ξεκάθαρα εμπνευσμένη από το καλύτερο επίπεδο της σειράς Call of Duty. Είναι απόλυτα εμφανές ότι ο Copley διασκέδασε στο έπακρο τους ξεχωριστούς ρόλους του, προσδίδοντας έτσι μία σημαντική ομιλούσα παρουσία στο πλευρό του αμίλητου Henry και μία εκτός τόπου και χρόνου ημί-musical σκηνή, που όμως κερδίζει τις εντυπώσεις.

Όσοι περιμένουν να δουν μία ταινία με ασταμάτητη δράση, κάφρικο χιούμορ γεμάτο σεξιστικά και ορισμένες φορές χοντροκομμένα αστεία, γερές δόσεις βίαιων συγκρούσεων και σενάριο που υπάρχει απλά και μόνο ως δικαιολογία για το ατέλειωτο “μακέλεμα”, τότε πιστεύουμε ότι θα ευχαριστηθούν το Hardcore Henry. Η περιπέτεια πρώτου προσώπου του Ilya Naishuller αποτελεί μία γενναία, πρώτη προσπάθεια, που μπορεί να έχει ατέλειες, αλλά παράλληλα δεν παύει να είναι ακριβώς αυτό που περιμένει κανείς να δει έχοντας ήδη παρακολουθήσει είτε το trailer είτε το video clip του 2013. Ελπίζουμε να δούμε κάποια στιγμή την επιστροφή του Henry σε επίπεδα που αυτή τη φορά θα είναι στο hard επίπεδο δυσκολίας.