Cine-TV News #20
Ειδήσεις, νέα trailers και άποψη για το Indepedence Day: Resurgence.
Ο μέγας, ποπ-κορν, καταστροφολόγος του κινηματογράφου επιστρέφει με ένα από τα γνωστότερα έργα του. Φυσικά μιλάμε για τον Roland Emmerich, ο οποίος όσο και αν έχει προσπαθήσει για διαφορετικά σενάρια, όλο και επιστρέφει στο αγαπημένο του θέμα, αυτό του αφανισμού του πολιτισμού μας. Είναι ένας από αυτούς τους σκηνοθέτες που ακολουθούν κατά γράμμα τις blockbuster συνταγές, ιδίως για το είδος των ταινιών που σήμερα τις βλέπεις, χορταίνει το μάτι και αύριο τις έχεις ήδη ξεχάσει. Φυσικά, για να μην είμαστε άδικοι, έχει αφήσει πίσω του και ορισμένες κλασικές ταινίες, κυρίως για όσους μεγάλωσαν κινηματογραφικά τις δεκαετίες του 80 και 90, με “διαμάντια” όπως τα Stargate και Universal Soldier, όμως δεν παύει να είναι υπεύθυνος για τραγελαφικά δημιουργήματα, λόγου χάρη, το 10,000 BC.
Πραγματικά, όμως, η έκπληξή μας ήταν μεγάλη όταν μάθαμε πως θα γυρίσει το sequel της καλύτερης -ίσως- άμυαλης περιπέτειάς του, που δεν είναι άλλη από το Independence Day. Φυσικά, δε θα γινόταν να χάσουμε την ευκαιρία να δούμε ένα τέτοιο υπερθέαμα στη μεγάλη οθόνη, όπως άρμοζε φυσικά στο πρώτο, παρόλο που στο πίσω, δεξιά, αριστερά και μπροστινό τμήμα του μυαλού μας ξέραμε ότι πιθανότατα δε θα δούμε κάτι που να φτάνει τα παλιά μεγαλεία (βέβαια, όταν μιλάμε για “μεγαλεία” αναφερόμενοι στο Independence Day, το λέμε κάπως χαριτολογώντας… περίπου… από την άλλη ίσως και όχι…).
Αν και ξέραμε ότι πέρασαν πολλά χρόνια από την εποχή που βγήκε το πρώτο, η αλήθεια είναι ότι όταν ακούς τους χαρακτήρες της ταινίας να αναφέρουν πως γιορτάζουν την επέτειο των 20 χρόνων από τη νίκη επί των εξωγήινων, μόνο τότε συνειδητοποιείς πραγματικά ότι έχουν περάσει δύο δεκαετίες από την πρώτη εισβολή… Γι’ αυτό το λόγο έχει ίσως περισσότερη αξία ότι ο σκηνοθέτης κατάφερε και επανέφερε σχεδόν όλους τους χαρακτήρες που είχαν επιβιώσει από τους αιμοδιψείς εξωγήινους του πρώτου Independence Day. Είναι απόλαυση να ξαναβλέπει κανείς τον Bill Pullman, αυτήν τη φορά ως ένας πρώην πρόεδρος της Αμερικής και ένα ψυχολογικό ράκος (με το κατάλληλο, ατημέλητο μούσι/ μαλλί για να κάνει περισσότερη αίσθηση).
Φυσικά, επίσης είναι κάτι παραπάνω από “συγκινητικό” να αντικρίζουμε τον Jeff Goldblum στην επιστροφή του στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Εννοείται πως έχουν μπει και νεανικότερα ονόματα για να προσελκύσουν νέο κοινό, με πρώτο και καλύτερο τον Liam Hemsworth. Έλα όμως που ο παράγοντας της νοσταλγίας μπορεί μόνο ως ένα σημείο να κρατήσει σε κάποιο επίπεδο την ταινία. Όσο και αν αναπτερώσει τις ελπίδες του κάποιος όταν πρωτοδεί τον Goldblum στο Resurgence, τόσο θα αρχίσει να χάνει την υπομονή του όταν αντιληφθεί το πόσο διεκπαιρεωτικά και βαριεστημένα υποδύεται τον χαρακτήρα του. Στο αντίθετο άκρο βρίσκεται ο Bill Pullman, ο οποίος φαίνεται σαν να πιστεύει πως έχει στα χέρια του ένα ρόλο καριέρας, καταλήγοντας να είναι μάλλον υπερβολικός στο παίξιμό του.
Επίσης, η απουσία του Will Smith, ενός νέου –τότε- ηθοποιού που έφερνε την κατάλληλη ανάλαφρη και χαζοαμερικάνικη πινελιά (με την καλή έννοια) γίνεται ακόμα πιο αισθητή όταν δει κανείς πόσο άνευ χημείας και ξύλινο είναι το νεότερο cast που λέγαμε. Το να πούμε ότι οι σχέσεις φιλίας και ρομάντζου που αναπτύσσονται μεταξύ τους είναι βεβιασμένες, είναι μάλλον μετριοπαθής κριτική. Όχι ότι περιμέναμε κάτι βαθύ από τέτοια ταινία, αλλά πραγματικά εδώ τα κλισέ φτάνουν σε σημείο να είναι αφόρητα.
Παρόλο που μπορεί να βλέπουμε, όπως είναι φυσικό, το παλιότερο Independence Day με γυαλιά νοσταλγίας, εντούτοις, πιστεύουμε ότι κατάφερνε να έχει μία συγκρατημένη δομή και καλύτερη χημεία μεταξύ των ηθοποιών. Δεν αναλωνόταν σε μία συνεχή καταστροφή ήδη από το πρώτο τέταρτο δίχως να πατήσει φρένο για μία ανάσα από εκεί κι έπειτα. Έχτιζε αργά και σταθερά το σασπένς, μέχρι την επική σκηνή της καταστροφής της Νέας Υόρκης. Μία σκηνή που τότε ήταν ακόμα πρωτόγνωρη, ενώ πλέον σε κάθε δεύτερο blockbuster βλέπουμε και την καταστροφή μία πόλης. Πόσο να προκαλέσει έκπληξη και δέος μία τέτοια σεκάνς όταν ανακυκλώνεται ξανά και ξανά;
Η αλήθεια είναι, βέβαια, ότι τα εφέ είναι σε γενικές γραμμές καλοφτιαγμένα και οι σκηνές δράσεις συνεχείς. Από την άλλη, όμως, δεν δείχνουν την παραμικρή καινοτομία, είτε σε εφέ, είτε σε σκηνοθεσία και παρότι ορισμένα επικά σκηνικά δίνουν το παρόν, τελικά η ουσία τους χάνεται γύρω από το γενικότερο κλίμα του “κάπου το έχω ξαναδεί αυτό… και μάλιστα καλύτερα”. Όσο και αν τα εφέ είναι καλύτερα, η σκηνοθεσία της επίγειας δράσης ωχριά μπροστά στο Starship Troopers (για να πούμε ένα παράδειγμα ανάμεσα από πολλά άλλα), ενώ οι αερομαχίες μάλλον υστερούν σε σχέση με αυτές του πρώτου Independence Day.
Η… βλακεία δε των εξωγήινων είναι για άλλη μία φορά τεράστια. Πώς αλλιώς να χαρακτηρίσουμε τα τρωτά σημεία ενός, φαινομενικά, πανίσχυρου αντιπάλου όταν την μία κατατροπώνεται επειδή το firewall του ήταν ξεπερασμένο και την άλλη… ας μην το “σποϊλάρουμε”, αλλά ας πούμε απλά πως αυτή τη φορά το τρωτό σημείο των εξωγήινων είναι τόσο γελοίο που τελικά ξεπερνάει αυτήν τη διασκεδαστική αφέλεια που είχε η λύση του ιού της πρώτης ταινίας. Για να μην το κουράζουμε άλλο, το Independence Day: Resurgence δεν θα καταφέρει να φτάσει με τίποτα τη νοσταλγική αξία του πρώτου. Είναι πολύ απλά μία ταινία που ακολουθεί όλα τα απαραίτητα κλισέ του Hollywood, έχει τα απαραίτητα ονόματα τόσο στον τίτλο όσο και στο cast, ώστε να αποτελέσουν από μόνα τους διαφημιστικό υλικό και, εν τέλει, είναι στην κυριολεξία μία από αυτές τις ταινίες που μόλις τις δει κάποιος, τις έχει ξεχάσει στο επόμενο δευτερόλεπτο.
