Until Dawn: Rush of Blood
Into the heart of darkness.
Into the heart of darkness.
Το έργο της αξιολόγησης ενός προϊόντος που σχεδιάστηκε για μια νέα πλατφόρμα είναι πάντα δύσκολο. Δεν υπάρχει σημείο αναφοράς, δεν υπάρχει προηγούμενο, τα δεδομένα είναι αδιευκρίνιστα και ο ρόλος αυτού που θα κριθεί να το αξιολογήσει, δύσκολος. Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για Virtual Reality, που τόσο υποκειμενικά μπορεί να προσεγγιστεί ως τεχνολογία λόγω των ιδιαιτεροτήτων της. Αλλά το VR μπήκε πια για τα καλά στη ζωή μας, και από κάπου πρέπει να γίνει μια αρχή. Έτσι, αποφασίσαμε το παρθενικό μας ταξίδι στον κόσμο του PSVR να το κάνουμε με αυτό που εκτιμούμε πως είναι ένα από τα πιο αξιοπρεπή, διασκεδαστικά και καλοφτιαγμένα παιχνίδια αυτής της πλατφόρμας, ώστε να επιχειρήσουμε να μπούμε με το “δεξί” στην εικονική πραγματικότητα.
Το Until Dawn Rush of Blood δεν είναι κάτι συγκλονιστικό, δεν είναι κάτι καινοτόμο, ούτε ρηξικέλευθο. Για την ακρίβεια, είναι ένα παιχνίδι τόσο προσκολλημένο στο παρελθόν του gaming, που δείχνει να έχει ξεπηδήσει από κάποια light gun καμπίνα της δεκαετίας του 1990. Όμως, είναι ένα παιχνίδι στημένο σωστά, σχεδιασμένο με μεράκι και όρεξη από τη Supermassive Games, που και διασκέδαση προσφέρει και ταυτόχρονα αποτελεί ένα πρώτης τάξεως “showcase” για το PlayStation VR και τα νέα δεδομένα που φέρνει το gaming εικονικής πραγματικότητας στη ζωή μας. Επί της ουσίας έχουμε να κάνουμε με ένα on-rails “light gun” shooter, όπως είναι τα Time Crisis και -ακόμα περισσότερο- τα παιχνίδια της σειράς House of the Dead, που διατηρεί κάποιους ασθενείς δεσμούς με την “έκπληξη του καλοκαιριού του 2015” το interactive horror drama, Until Dawn.
Ο παίκτης εδώ παίρνει το ρόλο ενός ανώνυμου προσώπου (μάλλον μιας κοπέλας, αν κρίνουμε από το σωματότυπο που βλέπουμε κοιτάζοντας το εικονικό σώμα μας), που -χωρίς ιδιαίτερες εξηγήσεις- βρίσκεται στην περιοχή όπου έλαβαν χώρα τα γεγονότα του Until Dawn, και πιο συγκεκριμένα σε ένα θεματικό πάρκο της περιοχής. Αυτό που ξεκινάει ως μια βόλτα σε ένα τραινάκι του τρόμου, τελικά γίνεται μια εμπειρία αίματος, γεμάτη τέρατα βγαλμένα από την πιο αρρωστημένη φαντασία και πολλά, πολλά jump scares.
To Rush of Blood, λοιπόν, είναι ένα παιχνίδι που τοποθετεί τον παίκτη μέσα στο βαγονέτο του προαναφερθέντος πάρκου και τον ρίχνει σε πέντε διαφορετικά κεφάλαια, προοδευτικής δυσκολίας και φρίκης. Αυτό που εμείς έχουμε να κάνουμε, είναι να καθίσουμε στον καναπέ μας και, χρησιμοποιώντας είτε το Dualshock είτε δύο Move Controllers (η χρήση των οποίων συνίσταται σε αυτό το παιχνίδι, αφού η εμπειρία του gameplay με αυτά είναι σημαντικά βελτιωμένη) να πυροβολούμε οτιδήποτε εμφανίζεται στην οθόνη, μέχρι το “ride” μας να φτάσει στο τέλος του εκάστοτε επιπέδου. Απλά πράγματα, σχεδόν αρχαϊκά, και χωρίς τίποτα ξεχωριστό. Αλλά αυτό που κάνει το Rush of Blood μια τόσο αξιοπρεπή πρόταση, είναι ο σχεδιασμός της.
Πρώτα από όλα, έχουμε έναν αριθμό από rides που είναι δομημένα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και πλημμυρισμένα από τη βαριά ατμόσφαιρα του στοιχειωμένου βουνού του Until Dawn. Η χάραξη είναι έξυπνη σε όλα τα κεφάλαια, προσφέροντας συνεχώς κάτι καινούργιο και μια νέα πρόκληση, ώστε να μην υπάρχει ούτε “κοιλιά”, αλλά ούτε και φρενήρης εξέλιξη που θα ζαλίσει ή θα κουράσει. Και νομίζουμε ότι μετά από όσα έχουμε δει το τελευταίο διάστημα δοκιμάζοντας το PSVR, το γεγονός πως το Rush of Blood είναι ένα παιχνίδι που προσφέρει συγκινήσεις και ανεβοκατεβάζει το στομάχι του παίκτη μέσα από έξυπνα τρικ στη χάραξη της διαδρομής, χωρίς όμως να προκαλεί ναυτία και δυσφορία, είναι δείγμα της σωστής δουλειάς που έχει γίνει από τη Supermassive Games.
Επιπροσθέτως, το παιχνίδι είναι σωστά στημένο και σε άλλους τομείς. Τα κύματα των εχθρών έχουν καλή ροή και γεωμετρική δυσκολία (που εξαρτάται, βέβαια, και από το επίπεδο δυσκολίας που θα επιλεχθεί), το art direction στο σύνολο του τίτλου (εχθροί, περιβάλλον) είναι εμπνευσμένο, κοντά στο αντίστοιχο του Until Dawn αλλά λίγο πιο “άρρωστο”. Τα γραφικά είναι όμορφα, ενώ το gameplay, που περιορίζεται στους πυροβολισμούς και σε μια ελαφριά κίνηση του σώματος για σκύψιμο και αποφυγή εμποδίων, λειτουργεί άψογα, χωρίς glitches και άλλης φύσεως τεχνικά προβλήματα, με την αίσθηση των πυροβολισμών να είναι απρόσμενα απολαυστική και ακριβής.
Βέβαια, όλο το “ζουμί” εδώ βρίσκεται στην ψευδαίσθηση του ότι βρισκόμαστε μέσα σε έναν φρικιαστικό κόσμο, και εδώ είναι το σημείο που η εικονική πραγματικότητα δίνει το έξτρα “κλικ”, που ανεβάζει την εμπειρία ενός -κατά τα άλλα, απλοϊκού- light gun shooter σε άλλο επίπεδο. Η δυνατότητα να κοιτάζουμε παντού τριγύρω και να βλέπουμε την απειλητική σκιά του βουνού στο βάθος κάτω από την πανσέληνο, ή να περιμένουμε “κάτι” να πεταχτεί από εκείνο το δωμάτιο στη γωνία, δεν είναι δυνατό να περιγραφεί με λόγια.
Το τελικό boss fight, δε, ενώ δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια κλασική μάχη τριών σταδίων, που ζητάει από εμάς να χτυπήσουμε τα “ζωτικά σημεία του τέρατος, που λαμπυρίζουν”, μέσα από το εφέ της εικονικής πραγματικότητας ήταν μια από τις πιο έντονες εμπειρίες που έχουμε ζήσει σε τέτοιου είδους παιχνίδι. Από εκεί και πέρα, υπάρχουν αρνητικά σημεία, όπως η διάρκεια, που, δυστυχώς, μετά βίας αγγίζει τις 3 ώρες, η απεικόνιση σε περιπτώσεις είναι “πνιγμένη” στο aliasing, ενώ αν θέλουμε να γίνουμε λίγο πιο γκρινιάρηδες, θα λέγαμε ότι το σενάριο, ενώ φαίνεται ότι προσπαθεί να δημιουργήσει δεσμούς με το αρχικό Until Dawn, είναι ανύπαρκτο και μένει μόνο σε υπονοούμενα και κάποια cameos.
Ωστόσο, έχοντας λογικό κόστος απόκτησης, ένα σχετικό replaybility και, κυρίως, τα θετικά στοιχεία που αναφέρθηκαν πιο πριν, εκτιμούμε ότι το Until Dawn: Rush of Blood εκτελεί μια χαρά το ρόλο του ως “entry point” στην εικονική πραγματικότητα για όποιον αποφασίσει να κάνει το βήμα. Δεν είναι τίποτα συγκλονιστικό, αλλά τελικά δεν είναι απαραίτητο να έχεις πάντα κάτι “συγκλονιστικό” στα χέρια σου για να περάσεις καλά, και το Rush of Blood αποτελεί μια πρόταση που μπορεί να προσφέρει αυτό ακριβώς: Λίγες ευχάριστες ώρες σωστού και καλοσχεδιασμένου VR gaming.
VR χαρακτηριστικά
- Θέση gaming: Καθιστή
- Χρήση controllers: Dualshock 4/ Δύο Move Controllers
- Επίπεδο ναυτίας: Μηδενικό/ Χαμηλό
To “επίπεδο ναυτίας” είναι υποκειμενικό, έχει να κάνει με την αίσθηση που αποκόμισε από το παιχνίδι ο εκάστοτε συντάκτης και μπορεί να διαφέρει από άτομο σε άτομο.
