Cine-TV #85

Rampage, Pacific Rim (ξανά), Kung Fury, άποψη για το Murder on the Orient Express και αλλά…

Ιδιαίτερα ήρεμη ήταν η ειδησεογραφία της εβδομάδας που μας πέρασε, αν και με ορισμένα χτυπητά ονόματα. Το Rampage συνεχίζει και μας προκαλεί έκπληξη, ως μία από τις τελευταίες μεταφορές παιχνιδιών που θα περίμενε κανείς για τον κινηματογράφο, θυμίζοντας την αποτρόπαια περίπτωση της Ναυμαχίας.

Trailers

Rampage
Σκηνοθέτης: Brad Peyton (San Andreas)
Πρωταγωνιστούν: Dwayne Johnson, Jeffrey Dean Morgan, Malin Akerman, Joe Manganiello, Naomie Harris
Πρεμιέρα: 19 Απριλίου

Ένας γορίλλας, ένας λύκος και ένας κροκόδειλος θα μεταλλαχθούν, μέσω γενετικού πειράματος, αποκτώντας γιγάντιες διαστάσεις. Όπως συνέβαινε και στο ομώνυμο παιχνίδι της Midway του 1986 έτσι κι εδώ δεν χρειάζονται περαιτέρω λεπτομέρειες για το σενάριο. Αρκεί που θα δούμε τρία τέρατα να σπέρνουν την καταστροφή σε αστικά περιβάλλοντα. Ελπίζουμε βέβαια σε μία αναβάθμιση της μηχανής γραφικών μέχρι την πρεμιέρα, καθώς έως τώρα ο τεχνικός τομέας δεν πείθει ιδιαίτερα.

Pacific Rim: Uprising
Σκηνοθέτης: Steven S. DeKnight (πρώτη κινηματογραφική δουλειά)
Πρωταγωνιστούν: John Boyega, Scott Eastwood, Jing Tian, Cailee Spaeny
Πρεμιέρα: 4 Μαΐου, 2018

Δεν θα ξανασχολιάσουμε την περίπτωση του Pacific Rim. Αυτό είναι το 3ο (ή 4ο) trailer, οπότε απλά σας αφήνουμε να απολαύσετε τις εικόνες μακελειού μεταξύ τεράστιων ρομπότ και τεράτων.

Trust, 1η σαιζόν
Πρεμιέρα: 25 Μαρτίου (FX), 10 επεισόδια

Σειρά που θα βασίζεται στην περιβόητη ιστορία απαγωγής του John Paul Getty III, εγγονό του δισεκατομμυριούχου John Paul Getty. Η κινηματογραφική εκδοχή προβλήθηκε ήδη το περασμένο έτος ως All the Money in the World, σε σκηνοθεσία Ridley Scott, όμως η συγκεκριμένη εκδοχή μπορούμε να πούμε πως μας δημιουργεί περισσότερο ενδιαφέρον. Ο Donald Sutherland στον ρόλο του γηραιού Getty αποτελεί αναμφίβολα ένα σημαντικότατο ατού, κάτι που ισχύει και για τον Danny Boyle που ανέλαβε τη σκηνοθεσία της σειράς.

Love, 3η σαιζόν
Πρεμιέρα: 9 Μαρτίου (Netflix), 10 επεισόδια

Η ρομαντική κωμική σειρά του Judd Apatow, επιστρέφει για να μας δείξει άλλο ένα στάδιο της σχέσης μεταξύ της Mickey και του Gus. Συμπαθητική περίπτωση σειράς, αν την πλησιάσει κανείς γνωρίζοντας ότι θα δει μία ρομαντική κωμωδία, που δείχνει με έναν ανάλαφρο τρόπο την αρχή, μέση και (υποθέτουμε) την παγιοποίηση της σχέσης των πρωταγωνιστών στην 3η και τελευταία σαιζόν.

Άποψη για το Murder on the Orient Express (κείμενο από τον Γιώργο Καλλίφα)

Η αλήθεια είναι ότι από την αρχή, από το πρώτο κιόλας trailer που είχε προβληθεί, αντιμετωπίζαμε με σκεπτικισμό το εγχείρημα του Kenneth Branagh στο διάσημο βιβλίο της Agatha Christie. Ο Branagh είναι ένας εξαιρετικός καλλιτέχνης, με τεράστιο βιογραφικό και πολλές επιτυχίες, αλλά το κάπως “μοντέρνο” ύφος που είχαμε δει στο trailer, μας είχε εγείρει πολλές ανησυχίες. Πλέον, έχοντας παρακολουθήσει την ταινία, που έγινε διαθέσιμη σε Blu-ray και DVD προσφάτως, μπορούμε να πούμε ότι οι φόβοι μας επιβεβαιώθηκαν.

Η προσέγγιση του Branagh στο βιβλίο της Christie, στο ίσως σημαντικότερο και πιο γνωστό “who dunnit” λογοτεχνικό έργο του 20ου αιώνα, είναι γεμάτη αυθαιρεσίες και λάθη, που όχι μόνο προδίδουν μια απελπισμένη προσπάθεια από τον δημιουργό να προσφέρει κάτι διαφορετικό από προηγούμενες προσπάθειες, αλλά σε πολλά σημεία δεν σέβεται καθόλου το πρωτογενές υλικό, αλλάζοντας άρδην την ταυτότητα του Ηρακλή Πουαρό και παραδίδοντας ένα κακό αποτέλεσμα.

Το The Murder on the Orient Express του Branagh δείχνει έναν Πουαρό με εντελώς διαφορετικό σωματότυπο από εκείνον που τόσο χαρακτηριστικά περιγράφει η Christie στα βιβλία της, αλλά -ακόμα χειρότερα- εντελώς διαφορετικό σε ό,τι αφορά τη γενικότερη στάση του. Ένας Πουαρό που “παλεύει” και εμπλέκεται σε γενικότερη σωματική διαμάχη δεν είναι απλώς ανήκουστο, αλλά και κάτι εντελώς κακογραμμένο, που δεν προσφέρει τίποτα στην ταινία. H Christie περιγράφει τον Πουαρό ως “εγκέφαλο που περπατάει”, όχι ως έναν Sherlock Holmes με μεγάλο μουστάκι…

Αυθαιρεσίες στην ταινία υπάρχουν πολλές (η Πιλάρ Εστραβάδος εμφανίζεται σε άλλο, διάσημο βιβλίο της Christie και όχι στο Orient Express, ο Έλληνας γιατρός του εν λόγω βιβλίου δεν υπάρχει και αντικαταστάθηκε από έναν μαύρης φυλής Αμερικάνο -στη δυσνόητη κίνησή της να είναι “πολιτικώς ορθή”, η ταινία κάνει άκομψη και κακογραμμένη προσπάθεια να εμφανίσει μαύρο γιατρό και μαύρο Γιουγκοσλάβο αστυνομικό σε ταινία εποχής του 1935…- ενώ η αναφορά στον Μυστικό Δείπνο λίγο πριν το τέλος, ήταν, στα μάτια του υπογράφοντος, τουλάχιστον αστεία.

Αλλά ακόμα και αν αποδεχτούμε τα “λάθη” στη μεταφορά του βιβλίου (άλλωστε, αυτό είναι κάτι που συμβαίνει συχνά στο Holywood), το Murder on the Orient Express δεν τα πηγαίνει καλά και ως κινηματογραφικό έργο. Η σκηνοθεσία είναι επιτηδευμένη, με συχνά πλάνα από ψηλά που το μόνο που κάνουν είναι να ενοχλούν και να κουράζουν. Οι κορυφαίοι ηθοποιοί που συμμετέχουν (Johnny Depp, Judi Dench, Michelle Pfeiffer, Peneloper Cruz, Willem Dafoe, Daisy Ridley) δείχνουν να βαριούνται και να μην έχουν τίποτα να προσφέρουν, με μόνο την Pfeiffer και τον ίδιο τον Branagh (που εκτός από το τιμόνι της σκηνοθεσίας, έχει και το ρόλο του Πουαρό) να προσπαθούν λίγο. Τα οπτικά εφέ μοιάζουν να βγήκαν από το Polar Express, με το green screen να κάνει “μπαμ”. Γενικά, πέρα από την ουσία, που είναι η πολύ καλή ιστορία που έγραψε η Christie, δεν υπάρχει κάτι αξιόλογο σε αυτή τη μεγάλη χαμένη ευκαιρία.

Αν θέλετε να παρακολουθήσετε μια σωστή ταινία που βασίζεται στο εν λόγω λογοτεχνικό έργο, δείτε την ομώνυμη παραγωγή του 1974 με τους Albert Finney, Sean Connery, Lauren Bacall, Ingrid Bergman και πολλούς άλλους, ενώ αν θέλετε να παρακολουθήσετε μια μεγαλειώδη μεταφορά του, απλά δείτε την τηλεοπτική παραγωγή του 2010 με τον τιτάνιο David Suchet, τον απόλυτο Ηρακλή Πουαρό.