Romeo is a Dead Man | Review

«Sands in your hands, mercy in your eyes / If you’re searching for a silent sky, you won’t find it here, look another way». Οι στίχοι των Dream Theater μοιάζουν να λειτουργούν ως ιδανική προειδοποίηση για το Romeo is a Dead Man. Πρόκειται για ένα παιχνίδι που δεν ενδιαφέρεται να εξηγήσει τον εαυτό του, να απολογηθεί, να προσφέρει αφηγηματική ασφάλεια ή να έχει μία ξεκάθαρη λογική συνοχή. Αντίθετα, αγκαλιάζει το χάος, την υπερβολή και τη δημιουργική σύγχυση, αποτελώντας μία ακόμη χαρακτηριστική έκφραση της αλλόκοτης φαντασίας του Goichi Suda, γνωστού ως Suda51.

Ο Suda51 ανήκει σε εκείνη τη μικρή ομάδα δημιουργών που έχουν το προνόμιο και το θάρρος να μετατρέπουν τα videogames σε προσωπικά καλλιτεχνικά έργα. Όπως οι Hideo Kojima και Sam Lake, έτσι κι εκείνος δεν ακολουθεί τις τάσεις της βιομηχανίας, αλλά τις σατιρίζει και τις αποδομεί. Το Romeo is a Dead Man αποτελεί τo νέα IP της Grasshopper Manufacture και φέρει ξεκάθαρα την προσωπική υπογραφή του δημιουργού του, ο οποίος έχει αναλάβει ρόλο σκηνοθέτη, σεναριογράφου, δημιουργού και παραγωγού.

Η ιστορία ξεκινά με ένα κοσμικό συμβάν που διαλύει τον χωροχρόνο. Ο Romeo βρίσκεται στα πρόθυρα του θανάτου, αλλά επανέρχεται στη ζωή χάρη σε μια πειραματική τεχνολογία που αναπτύσσει ο παππούς του (για την ακρίβεια του βαράει μια «ενέσα» στο μάτι). Ξεχωριστή μνεία αξίζει στον παππού του Romeo, έναν εκκεντρικό επιστήμονα που δεν περιορίζεται απλώς στον ρόλο του σωτήρα. Είναι εκείνος που επαναφέρει τον Romeo από τον θάνατο, αλλά και ο χαρακτήρας που, κυριολεκτικά… «μένει κολλημένος πάνω του».

Μετά τη σχεδόν «ανάσταση» του Romeo, ο παππούς καταλήγει να υπάρχει ως ζωντανή, σχολιαστική παρουσία, ραμμένος στο πίσω μέρος του μπουφάν του Romeo, λειτουργώντας άλλοτε ως καθοδηγητής, άλλοτε ως αφηγηματικός σχολιαστής και άλλοτε ως φωνή ειρωνείας. Η συνεχής του παρουσία ενισχύει τον μεταμοντέρνο τόνο του παιχνιδιού, σπάζει τον τέταρτο τοίχο και προσθέτει μια ιδιότυπη δυναμική που αποτελώντας ταυτόχρονα comic relief και συναισθηματικό άξονα της ιστορίας.

Στη συνέχεια στρατολογείται από την “Αστυνομία Χρόνου και Διαστήματος” του FBI ως ειδικός πράκτορας, με αποστολή να κυνηγήσει εγκληματίες που εκμεταλλεύονται τη χρονική αστάθεια, να εξοντώσει ζόμπι και να αποκαταστήσει την ισορροπία στο σύμπαν. Παράλληλα, αναζητά τη Julieta, τη μυστηριωδώς εξαφανισμένη αγαπημένη του. Η αναφορά στον Shakespeare δεν είναι επιφανειακή. Το Romeo is a Dead Man αποτελεί μια σατιρική και μεταμοντέρνα διασκευή του Ρωμαίος και Ιουλιέτα, μεταφερμένη στο διάστημα και τον χρόνο.

Η κλασική τραγωδία του Shakespeare αποδομείται και επανασυντίθεται μέσα από τον φακό της pop κουλτούρας και της υπερβολής του Suda51. Η σχέση του Romeo και της Julieta δεν παρουσιάζεται ρομαντικά, αλλά λειτουργεί περισσότερο ως αφηγηματικό μοτίβο, γεμάτο ειρωνεία, σύγχυση και συναισθηματική απόσταση, κάτι που ενισχύει τη σατιρική φύση του παιχνιδιού. Η Juliet παραμένει ο βασικός συναισθηματικός άξονας της ιστορίας, χωρίς όμως να παρουσιάζεται ποτέ με τρόπο ξεκάθαρο ή σταθερό.

Η εξαφάνισή της είναι ο λόγος που ωθεί τον Romeo να αποδεχθεί τον ρόλο του ως πράκτορας της Χωροχρονικής Αστυνομίας, αλλά όσο προχωρά το παιχνίδι γίνεται σαφές ότι η παρουσία της δεν περιορίζεται στο παρελθόν. Η αφήγηση υπονοεί ότι η Juliet έχει επηρεαστεί άμεσα από τη ρήξη του χωροχρόνου και ίσως αποτελεί μέρος της ίδιας της ανωμαλίας που καλείται ο Romeo να διορθώσει. Το στοιχείο αυτό κορυφώνεται ήδη από το πρώτο μεγάλο boss fight, το kaiju που λειτουργεί ως εισαγωγή στη λογική του παιχνιδιού.

Κατά τη διάρκεια της μάχης, ο παίκτης δέχεται σύντομα οπτικά και αφηγηματικά «παράσιτα», με εικόνες που παραπέμπουν στη Juliet, υπονοώντας ότι κάθε σύγκρουση δεν είναι απλώς φυσική, αλλά και συναισθηματική. Από νωρίς γίνεται σαφές ότι η διάσωση της Juliet δεν θα είναι ποτέ μια απλή αποστολή και ότι, όπως και στο έργο του Shakespeare, η αγάπη εδώ δεν υπόσχεται λύτρωση αλλά επιπλέον χάος.

Η αφήγηση είναι σκόπιμα χαοτική. Τα συνεχή άλματα στο παρελθόν και το μέλλον, οι εναλλαγές ύφους και οι αποσπασματικές πληροφορίες δημιουργούν μια εμπειρία όπου πολλά γεγονότα παραμένουν ανοιχτά σε ερμηνεία. Το παιχνίδι δεν ενδιαφέρεται να «δέσει» τα πάντα και ούτε το φινάλε προσφέρει ξεκάθαρες απαντήσεις. Αυτό μπορεί να αποξενώσει παίκτες που αναζητούν δομημένη αφήγηση, αλλά για όσους γνωρίζουν το ύφος του Suda51, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της εμπειρίας.

Τα γραφικά ξεχωρίζουν για την έντονη ποικιλία και τον πειραματισμό τους, δημιουργώντας μια εμπειρία που δεν προσπαθεί να ακολουθήσει κανένα ενιαίο ρεαλιστικό πρότυπο. Το παιχνίδι μεταφέρει τον παίκτη από psychedelic transitions και retro 8/16bit pixel art σε comic book ή manga panels, ενώ οι κεντρικές σκηνές μάχης βασίζονται σε σύγχρονα 3D γραφικά με Unreal Engine 5.

Αυτή η συνεχής εναλλαγή στυλ επιδιώκει να ενισχύσει την καλλιτεχνική ταυτότητα και το αίσθημα της έκπληξης, παρά να προσφέρει μια παραδοσιακά “αρμονική” οπτική εμπειρία. Φαίνεται χαοτικό, αλλά ταυτόχρονα δημιουργεί μια μοναδική αισθητική πολυφωνία. Οι διαφορετικές οπτικές επιλογές (από τα retro hub segments μέχρι τις 2D cutscenes και τα μοντέρνα hack and slash τρισδιάστατα επίπεδα) αντικατοπτρίζουν σαφώς την επιρροή του Suda51 και της Grasshopper Manufacture, με έμφαση σε αναφορές στην pop culture, το anime και τα κλασικά παιχνίδια, προσδίδοντας στον τίτλο μια δημιουργική τόλμη που ξεπερνά τα συμβατικά όρια.

Στο gameplay, το Romeo is a Dead Man κινείται στον άξονα του hack and slash, συνδυάζοντας μάχη σώμα με σώμα με χρήση πυροβόλων όπλων. Ο Romeo διαθέτει τέσσερις «λεπίδες» και τέσσερα «όπλα από απόσταση», τα οποία μπορούν να αναβαθμιστούν. Το σύστημα μάχης βασίζεται στη γρήγορη εναλλαγή επιθέσεων, αποφυγών (dodge) και ειδικών κινήσεων, ενώ ιδιαίτερη σημασία έχει το σύστημα Bloody Summer.

Το αίμα των εχθρών γεμίζει μια ειδική μπάρα που επιτρέπει την εκτέλεση εξαιρετικά ισχυρών επιθέσεων, με το κόστος όμως να είναι η κατανάλωση ζωής του ίδιου του Romeo. Πρόκειται για μια μηχανική που προσθέτει στρατηγικό βάθος και ρίσκο στη μάχη, αναγκάζοντας τον παίκτη να σταθμίζει διαρκώς τη δύναμη έναντι της επιβίωσης.

Ένα από τα πιο ευρηματικά στοιχεία του παιχνιδιού είναι το σύστημα αναβάθμισης χαρακτήρα. Αντί για παραδοσιακά μενού, η εξέλιξη των attributes γίνεται μέσω ενός mini-game που θυμίζει λαβύρινθο τύπου Pac-Man, όπου ο παίκτης συλλέγει εικονίδια καταναλώνοντας XP ως καύσιμο. Πέρα από αυτό, το παιχνίδι περιλαμβάνει πληθώρα mini-games και πειραματικών δραστηριοτήτων, συνεχίζοντας τη φιλοσοφία των «παιχνιδιών μέσα στο παιχνίδι» που είχε καθιερώσει ο Suda51 ήδη από το No More Heroes 2.

Υπάρχουν arcade-style στιγμές, παζλ ακριβείας, «αγροτικαί εργασίαι», μαγειρική και αφηγηματικά interludes που λειτουργούν περισσότερο ως δημιουργικά διαλείμματα. Αν και η ποικιλία αυτή προσθέτει χαρακτήρα, δεν είναι όλα τα mini-games εξίσου πετυχημένα και αρκετά μοιάζουν βιαστικά ή επαναλαμβανόμενα, διακόπτοντας τη ροή της δράσης. Είστε ακόμη μαζί μας;

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το σύστημα των Bastards, των ζόμπι που μπορείς να καλλιεργήσεις, να εξελίξεις και να χρησιμοποιήσεις ως προεκτάσεις του οπλοστασίου σου. Προσφέρουν στρατηγικές επιλογές και ποικιλία στο μάχη, αν και στην πράξη ορισμένες επιλογές είναι σαφώς πιο αποτελεσματικές από άλλες, περιορίζοντας την πραγματική ελευθερία πειραματισμού.

Το level design βασίζεται στη διπλή πραγματικότητα, την κανονική διάσταση και το subspace. Στο subspace δεν υπάρχει μάχη, αλλά εξερεύνηση και επίλυση γρίφων για να ξεκλειδωθούν οι περιοχές των bosses. Αν και αρχικά η ιδέα είναι ενδιαφέρουσα και ταιριάζει αφηγηματικά, στην πορεία γίνεται επαναλαμβανόμενη και επηρεάζει αρνητικά το pacing. Οι μάχες με bosses εντυπωσιάζουν οπτικά, αλλά πάσχουν σε σχεδιασμό, με επαναλαμβανόμενα patterns, cheesy AOE και υπερβολικά μεγάλες μπάρες ζωής. Τα προβλήματα κάμερας, ιδιαίτερα σε κλειστούς χώρους, επιβαρύνουν περαιτέρω την εμπειρία.

Στο επίπεδο του gameplay και του level design, υπάρχουν ενότητες Subspace που είναι οπτικά υπερφορτωμένες και προκαλούν σύγχυση, με αποτέλεσμα η πλοήγηση και η επίλυση γρίφων να γίνονται κουραστικά. Το παιχνίδι συχνά επανέρχεται στα ίδια μοτίβα μάχης και puzzle, κάνοντας την πρόοδο επαναλαμβανόμενη και λιγότερο ανταποδοτική.

Τεχνικά, η έκδοση PC παρουσιάζει σημαντικά ζητήματα, όπως πτώσεις FPS σε περιοχές με πολλούς εχθρούς ή κινούμενα αντικείμενα (π.χ. η περιοχή Subspace με εξαφανιζόμενα cubes), stuttering όταν ανοίγεις το inventory ή αλλάζεις περιοχή, και προβλήματα στις cinematics, όπως μη συγχρονισμένος ήχος με τα animation των χειλιών. Ακόμη, η κάμερα μπορεί να μπει πολύ κοντά στον χαρακτήρα σε μάχες, καθιστώντας τη θέα πιο δύσκολη και την πλοήγηση χαοτική.

Η επιλογή δυσκολίας στο παιχνίδι είναι προφανώς και αυτή ιδιαίτερη, και έρχεται με ένα «γλυκό twist» μιας και αντί για παραδοσιακά επίπεδα έχουμε: White Chocolate για το πιο εύκολο, Milk Chocolate για το standard / μεσαίο, Orange Chocolate για το πιο απαιτητικό και ένα αρχικά κλειδωμένο Extra Option που ξεκλειδώνει μετά την ολοκλήρωση του παιχνιδιού.

Παρά την ποικιλία των επιλογών, η δυσκολία δεν επηρεάζει ουσιαστικά τον τρόπο παιχνιδιού. Τα επίπεδα αλλάζουν κυρίως αριθμητικά στα στατιστικά και όχι στον τρόπο που σχεδιάζονται οι μάχες ή τα puzzle, με αποτέλεσμα η πρόκληση να παραμένει σταθερή. Το παιχνίδι διαρκεί περίπου 15 ώρες και περιλαμβάνει game+, προσφέροντας επιπλέον περιεχόμενο και replayability, ενώ επιτρέπει τη μεταφορά των αναβαθμίσεων (blades/guns), κάτι απαραίτητο για όσους θέλουν να κατακτήσουν το Extra Option δυσκολίας ή να ολοκληρώσουν το «Maze» των attributes που είχε μείνει ημιτελές.

Συνολικά, το Romeo is a Dead Man είναι ένα παιχνίδι γεμάτο δημιουργικότητα, καλλιτεχνική τόλμη και σατιρική διάθεση. Η επιρροή του Shakespeare είναι ξεκάθαρη ως αποδόμηση της κλασικής τραγωδίας και όχι ως πιστή διασκευή. Παρά τα προβλήματα στο gameplay design και την τεχνική του κατάσταση, παραμένει μια εμπειρία που δύσκολα περιγράφεται, αντιγράφεται και δεν θα μας φαινόταν καθόλου περίεργο αν δημιουργήσει love/hate καταστάσεις στο κοινο. Δεν είναι για όλους, αλλά για όσους αγαπούν τις εκκεντρικές δημιουργίες και τη δημιουργική παραφωνία, αποτελεί μία από τις πιο ιδιαίτερες κυκλοφορίες της χρονιάς.

Το Romeo is a Dead Man κυκλοφορεί από τις 11/2/26 για PS5, PC και Xbox Series. Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για PC με review code που λάβαμε από τη Grasshopper Manufacture.