Dark Void

Με ένα jetpack και ένα δερμάτινο μπουφάν, ενάντια στο Τρίγωνο των Βερμούδων!

Πάνω που τελειώνει ο μαραθώνιος κυκλοφοριών του τελευταίου τριμήνου του 2009 και ετοιμαζόμαστε να ξεκουράσουμε τους πονεμένους μας αντίχειρες, έρχονται πράγματα όπως το preview disc του Dark Void για να μας θυμίσει ότι με το ξεκίνημα του 2010 ξεκινά και νέο πανηγύρι, καθώς όλοι εκείνοι οι κατατρεγμένοι τίτλοι που λούφαξαν από το…γιουρούσι  του Modern Warfare 2 σηκώνουν δειλά δειλά το κεφάλι για να αντικρύσουν τον ήλιο. Το Dark Void είναι ένας από τους επερχόμενους τίτλους της Capcom που είδαμε για πρώτη φορά στην Captivate 09 στο Monaco, ένας φιλόδοξος συνδυασμός 3rd person shooter και εναέριας μάχης, με τον ήρωα που ελέγχουμε να απογειώνεται και να πολεμά στους αιθέρες με τη βοήθεια ενός jetpack.

Ήδη από αυτή την περιγραφή, το παιχνίδι είχε το ενδιαφέρον μας. Το σύντομο τμήμα του παιχνιδιού που είχαμε παίξει στο Monaco επικεντρωνόταν περισσότερο στις αερομαχίες, οι οποίες μας κέρδισαν με τον αρκετά ικανοποιητικό χειρισμό και τον πρωτότυπο σχεδιασμό των levels. Άλλωστε, η Airtight Games που αναπτύσσει το Dark Void έχει ήδη πάρει το βάπτισμα του…αέρα έχοντας αναπτύξει το Crimson Skies, με την εμπειρία αυτή να είναι εμφανής στα εναέρια επίπεδα του Dark Void.

O preview κώδικας που είχαμε την ευκαιρία να πιάσουμε στα χέρια μας, μας μεταφέρει στην αρχή της ιστορίας – ή μάλλον, κοντά σε αυτή. Όπως πληροφορούμαστε, είναι Αύγουστος του 1938, και ο ήρωάς μας, ο Will, έχει (κατά τα φαινόμενα) μόλις φορέσει το jetpack του. Το παιχνίδι ξεκινά με μας εν πτήσει, να προσπαθούμε να αναχαιτίσουμε τους ιπτάμενους δίσκους που πετούν γύρω μας και προσπαθούν να καταστρέψουν τα συμμαχικά μας σκάφη. Το πολύ ατμοσφαιρικό περιβάλλον με τους πανύψηλους πυργοειδείς βράχους και τις εντυπωσιακές mesas που χάνονται μέσα στην ομίχλη, είναι όπως το θυμόμαστε και από την πρώτη φορά που παίξαμε τον τίτλο, και αναδεικνύει την πολύ καλή δουλειά που έκανε η ομάδα με την Unreal Engine στην κατασκευή του τίτλου.

Ο χειρισμός του Will είναι άμεσος και απόλυτα βολικός, αν και μια εξοικείωση με flight simulator τίτλους δε θα πάει χαμένη (χωρίς, ωστόσο, να είναι απαραίτητη για να συνηθίσει κανείς το χειρισμό). Σε αυτή την πρώιμη μορφή του jetpack μας, μπορούμε να πετάμε τριγύρω έχοντας πρόσβαση σε ένα πολυβόλο στην πλάτη μας και σε ένα προσωρινό boost που μας δίνει extra ώθηση για όσο διαρκούν τα καύσιμά του (τα οποία μετά αναπληρώνονται, οπότε δε χρειάζεται να μας ανησυχεί αυτό και πολύ).

Με το πολυβόλο μας μπορούμε να καταστρέφουμε τους αρκετά ευέλικτους αντιπάλους μας, αλλά έχουμε επίσης τη δυνατότητα, εφόσον πλησιάσουμε κάποιον αρκετά, να ανέβουμε πάνω σε κάποιο εχθρικό σκάφος και να προσπαθήσουμε να το καταλάβουμε, περνώντας ένα σχετικό mini-game. Σύντομα, αυτή η αποστολή τελειώνει, και η οθόνη μαυρίζει για να μας μεταφέρει πιο πίσω, σε ένα αεροδρόμιο όπου ο Will, πιλότος φορτηγού αεροπλάνου και ο συγκυβερνήτης του ετοιμάζονται να φορτώσουν ένα πολύτιμο φορτίο και έναν ιδιαίτερο επιβάτη ονόματι Ava, μια εντυπωσιακή γυναίκα που, όπως καταλαβαίνουμε από τα συμφραζόμενα, έχει ιστορία με το Will. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, χτυπά η καταστροφή.

Μια θύελλα βγάζει το αεροπλάνο από την πορεία του και το αναγκάζει να χαθεί μέσα στο Τρίγωνο των Βερμούδων. Η αναπόφευκτη πτώση κοστίζει τη ζωή στο συγκυβερνήτη του Will, ενώ αυτός και η Ava ανακαλύπτουν πως έχουν πέσει στη μέση μιας πυκνής ζούγκλας. Κάπου εδώ παίρνουμε τον έλεγχο του Will και ξεκινάμε να ανακαλύψουμε πού βρισκόμαστε και τι συμβαίνει. Δεν αργούμε να συναντήσουμε έναν στρατιώτη, ο οποίος βρίσκει αμέσως άσχημο τέλος στα χέρια ενός ρομποτικού εξωγήινου που εξαφανίζεται αμέσως.

Κάπως έτσι αποκτούμε το πρώτο μας όπλο στο παιχνίδι, οπότε και ανακαλύπτουμε πως έχουμε να κάνουμε με ένα λειτουργικότατο shooter, το οποίο θυμίζει αρκετά Gears of War. Αυτό βεβαίως δεν είναι από μόνο του κακό, όσο όμως παίζουμε, αποδεικνύεται κάπως κουραστικό, καθώς η γραμμικότητα των επιπέδων γρήγορα οδηγεί στην επανάληψη. Ευτυχώς, η Airtight γνωρίζει πως το gameplay του παιχνιδιού της δεν μπορεί να πατήσει μόνο σε ένα χαρακτηριστικό, κι έτσι σύντομα συναντάμε μια ενδιαφέρουσα ιδιομορφία: ο Will χρειάζεται να κατέβει έναν αρκετά επίφοβο γκρεμό, όπου υπάρχουν ξύλινες πλατφόρμες.

{PAGE_BREAK}

Με το ήδη γνωστό μας σύστημα κάλυψης, ο Will μπορεί να μετακινείται σ’ αυτές τις πλατφόρμες, χρησιμοποιώντας τις σαν κάλυψη ενάντια στους αντιπάλους που τις σκαρφαλώνουν, ενώ η κάμερα παραμένει πίσω από την πλάτη του, δείχνοντας προς τα κάτω. Αυτό μας δίνει ένα πρώτο δείγμα του κάθετου gameplay του παιχνιδιού, το οποίο είναι αρκετά μεγάλο μέρος του 3rd person shooter τμήματος του τίτλου. Βασικά, σε ορισμένα σημεία των επιπέδων θα ανακαλύπτουμε ότι δεν υπάρχει πουθενά να πάμε παρά μόνο κάτω ή -όταν θα έχουμε και το jetpack στη διάθεσή μας- επάνω.

Το χαρακτηριστικό αυτό δίνει μια πολύ ενδιαφέρουσα και πρωτότυπη νότα στο gameplay και, παρ’ όλο που κι αυτό από ένα σημείο και μετά δείχνει επαναλαμβανόμενο, οδηγεί σε αρκετά πρωτότυπο σχεδιασμό των  -τεράστιων- επιπέδων και σε ορισμένα πολύ θεαματικά set-pieces, όπως το σημείο όπου πρέπει να κατέβουμε μέχρι τη μέση ενός πλοίου (που χάθηκε στο Τρίγωνο κι έχει καταλήξει να κρέμεται κάθετα σ’ ένα γκρεμό), να βρούμε ένα αντικείμενο και μετά να ξανανέβουμε πολεμώντας, καθώς κομμάτια του πλοίου ξεκολλάνε γύρω μας και πέφτουν στο κενό.

{VIDEO_1}

Η Unreal Engine έχει χρησιμοποιηθεί με πολύ καλά αποτελέσματα στον τίτλο της Airtight, αναδεικνύοντας το παράξενο περιβάλλον του κόσμου του Void, της παράλληλης διάστασης που αποτελεί το σύνδεσμο μεταξύ του κόσμου μας και του κόσμου των εξωγήινων Watchers, που προσπαθούν να υποδουλώσουν την ανθρωπότητα. Ειδικά η δουλειά που έχει γίνει στα μοντέλα των χαρακτήρων είναι αρκετά εντυπωσιακή, και το όλο εικαστικό αποτέλεσμα αποπνέει μια πολύ ευχάριστη αίσθηση παλιομοδίτικης περιπέτειας του Σαββάτου.

Το voice acting ακολουθεί ένα παρόμοιο μοτίβο, ενισχύοντας αυτή την ατμόσφαιρα, αν και η ποιότητά του πολλές φορές δεν ακολουθεί αυτή του οπτικού τομέα. Ειδική μνεία πρέπει να αποδοθεί στη φανταστική μουσική του Bear McCreary, συνθέτη που έγινε γνωστός από τη δουλειά του στην τηλεοπτική σειρά Battlestar Galactica, η οποία συνεισφέρει στην πολύ ιδιαίτερη ατμόσφαιρα του παιχνιδιού και δένει άριστα με τα τεκταινόμενα στην οθόνη.

Το Dark Void τελικά αποδεικνύεται ένα άκρως ενδιαφέρον project, με ένα υποσχόμενο original IP και ορισμένα ενδιαφέροντα στοιχεία gameplay. Εφόσον προσεχθεί αρκετά ώστε το gameplay να αποφύγει την επανάληψη και, ως αποτέλεσμα, την κούραση του παίκτη, θα γίνει ένας από τους πιο ενδιαφέροντες νέους τίτλους για το ξεκίνημα του 2010.

Το Dark Void αναμένεται στις 15 Ιανουαρίου 2010 για Xbox 360, PS3 και PC.

Μιχάλης Τέγος

{nomultithumb}