Front Mission Evolved

Mechs από το παρελθόν

Οι οιωνοί που δημιουργήθηκαν για την ποιότητα του FME όταν ο γραφών έπιασε στα χέρια του τη νέα πρόταση της Square Enix, σίγουρα δεν ήταν και οι καλύτεροι δυνατοί. Αν και το όνομα Front Mission απευθύνεται σε μία “μακρόβια” και –τουλάχιστον ποιοτικά- επιτυχημένη σειρά, η Square Enix δε φαινόταν να είναι πεπεισμένη για την αξία του νέου αυτού κεφαλαίου. Ελάχιστη, αν όχι μηδαμινή, διαφήμιση λίγες μέρες πριν την ημερομηνία κυκλοφορίας δεν αποτελεί και την καλύτερη ένδειξη για την πορεία του τίτλου. Εκτός αυτού, η αλλαγή του ύφους σε σχέση με τα προηγούμενα Front Mission δεν προκαλεί και τις καλύτερες πρώτες εντυπώσεις.

Όσοι είχαν ασχοληθεί με τα πολύ καλά Tactical RTS της σειράς, σίγουρα θα απογοητευθούν με την ένταξη του Front Mission Evolved στο είδος των τίτλων δράσης τρίτου προσώπου, αποτελώντας τελικά ένα spin off.

Άραγε μπορώ να προσπεράσω την cutscene με το start;

Έχοντας μάλλον υπόψη της η Double Helix (G.I Joe: The Rise of Cobra, Silent Hill Homecoming) πως η σειρά δεν ήταν ιδιαίτερα γνωστή εκτός της χώρας του Ανατέλλοντος Ήλιου, οι αναφορές του Front Mission Evolved από τους υπόλοιπους τίτλους της σειράς περιορίζονται σε γενικές ονομασίες στρατιωτικών δυνάμεων και εξοπλισμών. Ως εκ τούτου, η ιστορία του παιχνιδιού είναι αυτόνομη και παρακολουθείται χωρίς να απαιτείται γνώση προηγούμενων γεγονότων. Βέβαια, αυτό το στοιχείο είναι και το μόνο θετικό για όσους θα ασχοληθούν για πρώτη φορά με τη σειρά, καθώς το σενάριο παρουσιάζει μία εξαιρετικά φθίνουσα πορεία.

Η δράση λαμβάνει χώρα στο 2171, όπου πλέον τρεις υπερδυνάμεις κυριαρχούν στη Γη με τις συνθήκες ειρήνης μεταξύ τους να βρίσκονται σε τεντωμένο σκοινί. Το οπλικό σύστημα που κυριαρχεί στα πεδία των μαχών ακούει στο όνομα "Wanzer" (προερχόμενο από τον γερμανικό όρο Panzer) και αφορά ουσιαστικά πανύψηλα και πάνοπλα Mechs.

Εμείς παίρνουμε το ρόλο του Dylan Ramsey, ενός νέου μηχανικού των τάξεων της USN. Η ιστορία ξεκινά με την αιφνίδια επίθεση μίας άγνωστης δύναμης στη Νέα Υόρκη, κατά την οποία σκοτώνεται ο πατέρας του χαρακτήρα μας.  Επιπροσθέτως, οι συνθήκες της επίθεσης καταφέρνουν να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι οι δυνάμεις των OCU και DHZ έχουν στραφεί εναντίον της USN (τα ακρωνύμια κατάφεραν να μας μπερδέψουν ουκ ολίγες φορές στις μαζικές αναφορές τους στις cutscenes).

Με τον επικείμενο κίνδυνο ενός παγκόσμιου πολέμου και την εύρεση του υπεύθυνου για το θάνατο του πατέρα του Dylan, το σενάριο δύσκολα θα μπορούσε να αποφύγει κοινότυπα μονοπάτια κάτι που τελικά…το καταφέρνει άψογα.

Η αλήθεια είναι ότι στις πρώτες ώρες του παιχνιδιού η ιστορία κυλάει σχετικά όμορφα, προσφέροντας μία εντυπωσιακή CGI εισαγωγή, αλλά και cutscenes ενδιάμεσα των αποστολών που προσφέρουν ανεκτούς διαλόγους. Με την πάροδο των αποστολών όμως, τα κείμενα πραγματικά παραπαίουν, με την υπόθεση τελικά να δείχνει πως απευθύνεται σε πολύ μικρότερες ηλικίες. Επιπλέον, η μόνη ανατροπή που δεν καταφέραμε να εντοπίσουμε από…χιλιόμετρα μακριά, αφορούσε στην αποκάλυψη του υπεύθυνου για τη δημιουργία της παγκόσμιας αναταραχής, η ταυτότητα του οποίου παραπέμπει σε δεκάδες ταινίες και σίγουρα μόνο σε έλλειψη φαντασίας μπορεί να αποδοθεί η άκαιρη ενσωμάτωσή του.

Αυτήν τη μάχη δεν την έδωσα μερικά λεπτά πριν;

Αν και το στοιχείο της υπόθεσης είναι τελικά αδιάφορο, παραμένει ακόμα η ελκυστική ευκαιρία να λάβουμε τον έλεγχο δίποδων (ή τετράποδων) θεόρατων πολεμικών μηχανών. Δυστυχώς όμως, και εδώ τα πράγματα δεν είναι ρόδινα. Ήδη οι πρώτες εντυπώσεις από την αρχική αποστολή δεν είναι και οι καλύτερες με τον τεχνικό τομέα να μας μεταφέρει στην πρώτη περίοδο της κυκλοφορίας των συστημάτων αυτής της γενιάς. Παρά όμως τα παρωχημένα γραφικά, αρχικά φαινόταν πως θα μπορούσαμε κατά κάποιον τρόπο να κάνουμε τα “στραβά μάτια” και ίσως να έχουμε μία ικανοποιητική εμπειρία.

{PAGE_BREAK}

Οι πρώτες συγκρούσεις μας με τα εχθρικά τανκ, ελικόπτερα και mechs σίγουρα απείχαν από τον ορισμό του “εντυπωσιακού”, εντούτοις ήταν σχετικά διασκεδαστικές. Δεν αργεί όμως, να έρθει η στιγμή που θα αντιληφθούμε ότι είναι απίστευτα επαναλαμβανόμενες, φέρνοντάς μας αντιμέτωπους συνεχώς με πανομοιότυπους εχθρούς, οδηγώντας μας στν χρήση πανομοιότυπων τακτικών και προκαλώντας ένα συνεχόμενο déjà vu. Τη μονοτονία των συγκρούσεων έρχεται να μειώσει η ποικιλία που υπάρχει στις δυνατότητες σύνθεσης του Wanzer μας, αν και δυστυχώς όχι σε σημαντικό βαθμό.

Μεταξύ των αποστολών, αλλά και όποτε χάνουμε, επισκεπτόμαστε το λεγόμενο ως "hangar", όπου μπορούμε να αλλάξουμε διάφορα μέλη του Wanzer. Διαφορετικά άκρα, τα οποία μπορεί να θυσιάζουν την ευστοχία ή την ευκινησία για την προστασία μεταξύ άλλων στατιστικών, κορμούς που προσφέρουν μεγαλύτερη προστασία και δυνατότητα χρήσης βαρύτερων εξαρτημάτων, backpacks που προσδίδουν ειδικές δυνατότητες και διάφορα άλλα.

Γενικά, η ποικιλία εδώ είναι αρκετά καλή, επιτρέποντας στη δημιουργία του mech της αρεσκείας μας και παρέχοντας επιπλέον και οπτική ανταμοιβή για τις επιλογές μας. Ο εξοπλισμός είναι με τη σειρά του ποικίλος, προσφέροντας διάφορους τύπους πολυβόλων, sniper και εκρηκτικών όπλων μεταξύ άλλων. Η δυνατότητα που μας παρέχεται να τοποθετήσουμε από ένα όπλο στα χέρια και στους ώμους, κάθε ένα εκ των οποίων βάλλει με το ανάλογο shoulder button, προσφέρει πολύ καλή αίσθηση της δύναμης πυρός αυτού του (α-πιθανου;) μελλοντικού οπλικού συστήματος. Θεωρητικά, μπορούμε να στοχεύσουμε τα άκρα των αντίπαλων Wanzers προκειμένου να αχρηστεύσουμε τα όπλα τους ή να μειώσουμε την ευκινησία τους, αλλά πρακτικά είναι πολύ πιο απλό να στοχεύουμε στον κορμό τους προκειμένου να τα καταστρέψουμε κατευθείαν.

Εξαιρετικά αρνητικό στοιχείο αποτελεί η ανύπαρκτη αλληλεπίδραση με το περιβάλλον, καταστρέφοντας τελικά την ψευδαίσθηση της δύναμης του βάρους και των όπλων των mech. Τα κτήρια δεν παθαίνουν τις παραμικρές ζημιές, τα άλματά μας δεν προκαλούν καμία αλλοίωση των επιφανειών και, γενικά, τα οπτικά εφέ περιορίζονται στα απολύτως απαραίτητα.

Αν συνεχίσω με τα πόδια θα διασκεδάσω περισσότερο;

Εντύπωση προκαλεί η ύπαρξη επιπέδων όπου ο χαρακτήρας μας αφήνει το mech του, προκειμένου να αναλάβει δράση ο ίδιος. Πραγματικά είναι απορίας άξια αυτή η απόφαση των δημιουργών, καθώς είναι εμφανές ότι δεν έγινε καμία απολύτως προσπάθεια για τη δημιουργία ενός, έστω αξιοπρεπούς, συστήματος μάχης σε αυτά τα επίπεδα. Οι μόνες κινήσεις που έχουμε είναι αυτές του τρεξίματος, του σκυψίματος και της χρήσης ενός εκ των τριών συνολικά όπλων, μεταφέροντάς μας σε ό,τι πιο απλό έχουμε δει ποτέ στον τομέα των third person shooters.

Οι εχθροί αντιδρούν στα πυρά μας μόνο όταν δεχθούν την τελευταία σφαίρα ενώ η απουσία οποιασδήποτε ένδειξης στην οθόνη όταν μας πετυχαίνουν (όπως το κοκκίνισμά της π.χ.), μας οδηγεί στην οθόνη του game over πριν προλάβουμε να αντιληφθούμε ότι έχουμε χάσει την ενέργειά μας. Όσο για την A.I. καλύτερα να μη γίνει λόγος…

Συμπεράσματα

Οι περίπου οκτώ ώρες που θα χρειαστείτε για να δείτε τους τίτλους τέλους κρίνονται ως ικανοποιητικές για την single player εμπειρία, από τη στιγμή μάλιστα που από τη μέση και μετά ο τίτλος κουράζει έντονα με την επανάληψη των συγκρούσεων. Όπως είναι φυσικό, υπάρχει και η δυνατότητα για multiplayer, όχι όμως για co-op, όπου δέκα παίκτες μπορούν να αναμετρηθούν σε έξι διαφορετικά περιβάλλοντα. Εν κατακλείδι, το Front Mission Evolved αποτελεί μία πρόταση που δεν καταφέρνει να τραβήξει το ενδιαφέρον. Μετριότατος τεχνικός τομέας, κουραστικές μάχες και ένα –το λιγότερο- αδιάφορο σενάριο το καθιστούν ως μία πρόταση που θα χαθεί εύκολα ανάμεσα στις διάφορες αναμενόμενες κυκλοφορίες που πρόκειται να δούμε παράλληλα με την έκδοσή του.

Νικόλας Μαρκόγλου