Vultures: Scavengers of Death | Review

Ανάμεσα από έναν καταιγισμό retro survival horror τίτλων, η Team Vultures, εκ Κολομβίας, έρχεται να κάνει τη διαφορά, προσφέροντας ένα από τα απειροελάχιστα (ίσως και το πρώτο) καθαρόαιμα turn-based παιχνίδια στο είδος (θα μπορούσε κάποιος να προσθέσει το Parasite Eve στη λίστα, αλλά αυτό αποτελούσε ένα υβρίδιο real time και turn based). Το Vultures: Scavengers of Death έρχεται με το ερώτημα: πως θα ήταν άραγε ένα Resident Evil με μηχανισμούς που να παραπέμπουν σε XCOM;

Η υλοποίηση που προκύπτει από αυτήν την ερώτηση αποτελεί και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι της εμπειρίας. Ο turn-based μηχανισμός δείχνει ικανός να λειτουργήσει κάτι παραπάνω από ικανοποιητικά, προσδίδοντας μία φρέσκια τροπή στο είδος. Ωστόσο, στο Vultures δείχνει περισσότερο ως ένα proof-of-concept (δηλαδή μία μορφή tech demo) παρά ως ένα παιχνίδι που αξιοποιεί στο μέγιστο αυτόν τον μηχανισμό. Θα έλεγε κανείς ότι οι δημιουργοί δεν ήταν 100% πεπεισμένοι για την επιλογή τους, κρατώντας σε πολύ συγκρατημένο επίπεδο το gameplay.

Για το σενάριο δεν θα πούμε πολλά, πέραν από το ότι ακολουθεί από κοντά την έντονη b-movie σεναριακή λογική. Ερχόμαστε αντιμέτωποι με εχθρούς τύπου ζόμπι και συνωμοσιολογικές ιστορίες που θέλουν σκιώδεις εταιρίες να αναπτύσσουν θανατηφόρους ιούς. Αρκεί να γνωρίζετε ότι αποτελείτε μέλος της μισθοφορικής ομάδας Vultures, που μόλις έλαβε μία πληροφορία η οποία μπορεί να τη φέρει στην άκρη του νήματος πίσω από την επιδημία που έχει δημιουργήσει τα ζόμπι.

Στα του σεναρίου, το πιο ενδιαφέρον κομμάτι θα λέγαμε ότι είναι ο εντοπισμός διάσπαρτων τηλεοράσεων που μεταδίδουν επεισόδια από μία τηλενουβέλα με σαφείς αναφορές στο “Μαρία η Άσχημη”. Προφανώς το παιχνίδι δεν παίρνει ποτέ στα σοβαρά τον εαυτό του, αλλά και πάλι οι διάλογοι μεταξύ των χαρακτήρων και τα διάσπαρτα έγγραφα δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία προτροπή για το πάτημα του “skip”.

Ωστόσο, αμφιβάλουμε αν θα προσεγγίσει οποιοσδήποτε το Vultures για το σενάριο, οπότε ας περάσουμε στο προκείμενο. Ακολουθώντας τις επιταγές του είδους των turn-based παιχνιδιών, η περιπέτεια χωρίζεται σε διακριτά επίπεδα, όπου, με προκαθορισμένο τρόπο, παίρνουμε τον έλεγχο είτε του Leopoldo είτε της Amber. Εδώ έρχεται μία ατολμία (ή αδυναμία) της Team Vultures, όπου ναι μεν ακολουθεί την τακτική των XCOM στη μάχη, αλλά δεν μας δίνει ποτέ τον έλεγχο κάποιας ομάδας. Αντιθέτως, σε όλες τις αποστολές, ανεξαιρέτως, ελέγχουμε μόνο έναν χαρακτήρα.

Επιπλέον, οι διαφορές μεταξύ των δύο χαρακτήρων είναι αμελητέες. Ο Leopoldo έχει τη δυνατότητα να κάνει ορισμένες λαβές στα ζόμπι, αλλάζοντας θέση με αυτά, κάτι που θεωρητικά θα μας έδινε μία τακτική στον τρόπο που τοποθετούμαστε στο χάρτη.

Από την άλλη πλευρά, η Amber έχει έναν γάντζο, που της επιτρέπει να εκτινάσσεται σε διάφορες επιφάνειες ή να έλκει ζόμπι πάνω της. Στην πράξη, καμία από αυτές τις ικανότητες δεν απαιτείται να χρησιμοποιηθεί, πέρα από το κομμάτι του tutorial.

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, τα πυροβόλα όπλα αρκούν για να εξοντώσουμε με απλοϊκό τρόπο το σύνολο των εχθρών. Η ισορροπία στο βαθμό δυσκολίας γενικά υστερεί, με το παιχνίδι να καταλήγει ένας περίπατος. Το survival στοιχείο απλά δεν υφίσταται, καθώς ήδη από τη δεύτερη αποστολή και έπειτα έχουμε περίσσεια πυρομαχικά, χειροβομβίδες και γιατρικά.

Μάλιστα, όταν πάρουμε στα χέρια μας το πολυβόλο, η ειδική ικανότητα του οποίου μάς επιτρέπει να πετύχουμε πολλαπλά ζόμπι με ένα μόνο action, οι χαρακτήρες γίνονται – πολύ απλά – overpowered. Αρκεί να μετακινηθούμε στο κατάλληλο σημείο ώστε ο κώνος της στόχευσης να περιλαμβάνει όσο το δυνατόν περισσότερα ζόμπι, κάτι το οποίο, όπως καταλαβαίνετε, είναι αρκετά εύκολη υπόθεση.

Υπάρχουν ορισμένα ψήγματα τακτικής που θέλησε να συμπεριλάβει η Team Vultures, όπως η δυνατότητα του Leopoldo να πηδάει πάνω από γραφεία και κάθε λογής επιφάνειες ή να σπρώχνει τα ζόμπι σε τοίχους για να τα κάνει stun, ενώ -θεωρητικά- υπάρχει και η δυνατότητα για stealth kills με το μαχαίρι. Δύσκολα όμως θα ακολουθήσετε οποιαδήποτε από αυτές τις τακτικές, όταν ακόμα και το πιστόλι μπορεί να εξολοθρεύσει με χαρακτηριστική ευκολία οποιοδήποτε ζόμπι.

Παρόλα αυτά, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι αυτή η υπεροπλία είναι ικανή να προσφέρει και μία ανόθευτη διασκέδαση, έστω και για λίγο. Άλλωστε, το Vultures έχει μία διάρκεια που δεν ξεπερνάει τις έξι ώρες, κάτι που του επιτρέπει να αποφύγει τα εντελώς κουραστικά μονοπάτια. Εξυπακούεται ότι οι υπεραπλουστευμένοι μηχανισμοί και η έλλειψη οποιοδήποτε βάθους παραμένουν ένα αγκάθι, αλλά, έστω και σε αυτό το πρωτόλειο επίπεδο, δείχνει ότι σαν ιδέα μπορεί να λειτουργήσει.

Όπως ήταν αναμενόμενο, το turn-based στοιχείο δεν θα μπορούσε παρά να συνοδεύεται από την ισομετρική προοπτική. Αυτή η εναλλαγή από το σύνηθες third-person ή τις προσχεδιασμένες κάμερες, δείχνει να βρίσκεται στο στοιχείο του.

Αναμφίβολα, το κομμάτι του τρόμου δεν μπορεί να περάσει με τον ίδιο βαθμό όταν η προοπτική είναι τόσο απομακρυσμένη από τον παίκτη, αλλά και πάλι συνάδει με τη φιλοσοφία του τίτλου, προσφέροντας μία ελκυστική εικόνα μέσα από τις πανοραμικές λήψεις των επιπέδων.

Το συνηθισμένο ύφος της εξερεύνησης των survival-horror δηλώνει το παρόν, απαιτώντας να ψάχνουμε για κάθε λογής κλειδιά, εργαλεία και εφόδια ενώ και η τυπική ποικιλία από όπλα και αναλώσιμα είναι αρκετή για να μας πείσει να ψάχνουμε κάθε γωνιά. Επίσης, τα διακριτά επίπεδα είναι απολύτως ικανοποιητικά σε μέγεθος και ολοκληρώνονται ακριβώς στο σημείο που πρέπει, ώστε να αποφεύγουν μακροσκελή backtracking ή επανάληψη των χώρων.

Αν και η διάρκεια του Vultures είναι μικρή, η ομάδα ανάπτυξης κατάφερε να περιλάβει αρκετούς διαφορετικούς χώρους, παρότι δεν επιχείρησε να αποφύγει τα τετριμμένα περιβάλλοντα (επαύλεις, υπόνομοι, εργαστήρια και λοιπές γνωστές survival horror τοποθεσίες, που δεν επιχειρούν να προσφέρουν κάτι ξεχωριστό σε εικαστικό επίπεδο).

Στο κομμάτι του οπτικού τομέα πετυχαίνει διάνα στην εικόνα ενός παιχνιδιού που φαίνεται ότι θα μπορούσε άνετα να “τρέξει” στο πρώτο PlayStation. Φυσικά, είναι μία niche εικαστική επιλογή, όντας εντελώς πιστή στον οπτικό τομέα της εποχής και σίγουρα δεν θα είναι για όλους.

Εν κατακλείδι το Vultures: Scavengers of Death κερδίζει πόντους μέσω της ευφάνταστης ιδέας να μετατρέψει ένα τυπικό survival horror σε turn-based gamepay. Αυτό από μόνο του το κάνει να ξεχωρίζει, και η αλήθεια είναι ότι μέσω αυτής της πρωτοτυπίας είναι ικανό να δημιουργήσει περιέργεια στους fans του είδους.

Εντούτοις, οι υπεραπλουστευμένοι μηχανισμοί και η σχεδόν μηδενική πρόκληση το καθιστά ως έναν πειραματικό τίτλο και τίποτα περισσότερο. Ευελπιστούμε ότι θα αποτελέσει έμπνευση για άλλους indie δημιουργούς (ή και την ίδια την ομάδα ανάπτυξής του) ώστε να πατήσουν σε αυτήν την ιδέα και να προσφέρουν έναν πραγματικά δουλεμένο συγκερασμό των δύο ειδών.

Το Vultures: Scavengers of Death κυκλοφορεί από τις 13/5/26 για PC. Το review μας βασίστηκε σε review code που λάβαμε από την Team Vultures.