NBA 2K26 | Review

Υπάρχει μια ομορφιά στο να παίζει κανείς το καινούριο NBA 2K ταυτόχρονα με το Ευρωμπάσκετ. Παρακολούθηση μπασκετικών εκπομπών το πρωί, μπασκετικές συζητήσεις στη δουλειά, αγώνες από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ, ενδιάμεσα 2K, και κλείσιμο με recap μπασκετικών εκπομπών. Με λίγα λόγια… μπασκετιάσαμε, και το τελευταίο που θέλαμε είναι ένα ακόμη NBA 2K που κάνει τα βασικά και εμείς να ψάχνουμε τι καινούριο να γράψουμε.

Κάπου εκεί εμφανίστηκε ο Shai (περσινός MVP παρά τις ενστάσεις του υπογράφοντος) με το δερμάτινό του και μας κάλεσε να φτιάξουμε μια πεντάδα παικταράδων για να κοντράρουμε τη δική του με MJ, Alen Iverson, Dirk, και Shaq. Πήραμε και εμείς LeBron, Curry, Garnet, και Doncic, και ξεκινήσαμε κάπως έτσι το NBA 2K26. Έχοντας μόλις παίξει λοιπόν ένα μαγικό διπλάκι και φτιάχνοντας τον παίκτη μας υπό τους ήχους του “You know how we do it” του Ice Cube, ήδη από το πρώτο μισάωρο μας δόθηκε μια αίσθηση ότι η Visual Concepts κράτησε σημειώσεις και ίσως έχει μαγειρέψει κάτι καλό φέτος.

Και πράγματι γίνεται άμεσα αντιληπτό ότι πρόκειται για ένα ΝΒΑ 2Κ ελαφρώς λιγότερο βαρύ και ρεαλιστικό, επικεντρωμένο στα πιο διασκεδαστικά στοιχεία του αθλήματος, όπως το σκοράρισμα, και κρατώντας τα “κόλπα” στον ρυθμό, που συστήθηκαν πέρυσι, όπου ρίχνει την ταχύτητα των κινήσεων και των animations σε κρίσιμες στιγμές και επιταχύνει σε πιο “πεζά” κομμάτια του gameplay όπως η πλοήγηση ανάμεσα σε screens.

Άμεσα αντιληπτή γίνεται και η αναβάθμιση των αμυντικών στη ρακέτα, οι οποίοι πλέον μένουν πιο εύκολα μπροστά μας και δυσκολεύουν τα ντράιβ, φέρνοντας την ανάγκη να αξιοποιηθούν μηχανισμοί όπως συστήματα και το πικ εν ρολ, που παραμένει εύκολο και προσβάσιμο. Περιέργως, οι ίδιο αμυντικοί δίνουν και μεγαλύτερες αποστάσεις στο τρίποντο.

Αυτό όμως που έκανε το πρώτο διπλό “μαγικό”, είναι η ProPlay Engine και το ανανεωμένο shot meter, που επιτέλους λειτουργεί όπως πρέπει, με ξεκάθαρο feedback και διαφανείς μηχανισμούς, οι οποίοι παίρνουν υπόψιν πολλούς παράγοντες, όπως η τοποθέτηση του παίκτη, η ικανότητά του στο σουτ, η τοποθέτηση του αμυντικού, η ικανότητα του αμυντικού κλπ. Όλα αυτά επηρεάζουν το πράσινο κομμάτι του shot meter, το οποίο προσαρμόζεται στις συνθήκες σε ζωντανό χρόνο και ανάλογα γίνεται πιο εύκολο ή πιο δύσκολο να το πετύχουμε, δίνοντας περισσότερο έλεγχο – και ευθύνη – στον παίκτη.

Αν πετύχουμε το πράσινο κομμάτι, το σουτ πάει μέσα, αν το χάσουμε οριακά, τότε στο 90% των περιπτώσεων το σουτ πάει έξω, και αν το χάσουμε για πολύ, γυρνάμε στην άμυνα για να μην φάμε καλάθι στο fast break. Προς το παρόν, τα παραπάνω – σε συνδυασμό με το πιο δύσκολο drive – φαίνεται να μετατρέπουν ελαφρώς το παιχνίδι σε διαγωνισμό τρίποντων καθώς στην καριέρα τελειώσαμε πολλές φορές παιχνίδια με 7-8 τρίποντα και ποσοστά άνω του 60%, χωρίς καν να παίζουμε σε χαμηλή δυσκολία και χωρίς τον παίκτη μας πάνω από 80 OVR.

Ίσως βέβαια αυτό να είναι και ένα σημείο των καιρών. Κρατάμε επίσης ότι η Visual Concepts βρέθηκε ένοχη στο παρελθόν στο να κάνει ένα παιχνίδι πιο εύκολο και “γλυκό” κατά τη διάρκεια των review και early impressions, και να το αλλάζει ελαφρώς στην πορεία για να οδηγήσει τους παίκτες στο ταμείο. Παρόλα αυτά, το νέο shot meter είναι πολύ πιο λειτουργικό από το περσινό, και ανεβάζει από μόνο του την εμπειρία ένα επίπεδο (ίσως χρειάζεται ένα μικρό tweaking, αλλά αυτό θα φανεί μακροπρόθεσμα).

Άλλο ένα επίπεδο ανεβάζει την εμπειρία η ProPlay Engine. Συνήθως αυτές οι μαρκετίστικες ορολογίες τεχνολογιών είναι κενές ουσίας, και ενώ δεν είναι κάτι επαναστατικό, με την προσθήκη ακόμη περισσότερων animations με motion capture πραγματικών παικτών, έχει πλέον καλυφθεί το μεγάλο πρόβλημα που αντιμετώπιζαν προηγούμενα ΝΒΑ 2Κ: το gameplay να μοιάζει με κοπτοραπτική ρεαλιστικών animations, τα οποία συνδέονταν μεταξύ τους με άβολες ξύλινες μεταβάσεις.

Η μεγάλη νίκη της ProPlay Engine είναι ότι συμπληρώνει αυτό το κενό μεταξύ των animations, και δίνει πλέον μια υπέροχη φυσική ροή στις κινήσεις, αφήνοντας πίσω την ρομποτική αίσθηση του παρελθόντος όπου το παιχνίδι για κάθε 3 δευτερόλεπτα που έμοιαζε βγαλμένο από την πραγματική ζωή, για 1 δευτερόλεπτο έμοιαζε βγαλμένο από το PS2.

Από την άλλη, το ότι χρειάζεται περίπου μία ώρα για να δούμε τα πρώτα μενού, δείχνει το πόσο κεντρικό ρόλο παίζει πλέον το MyCareer στη σειρά. Τα καλά νέα είναι ότι επιστρέφει δυναμικά μια πάντα ενδιαφέρουσα στιγμή σε κάθε νέο NBA 2K, το story mode της Καριέρας. Η ιστορία, την οποία υπογράφει ο Spike Lee, ξεκινάει με ένα παιδί που ονειρεύεται να παίξει μπάσκετ.

Ο MP σερβίρει στο εστιατόριο των γονιών του σε μια κωμόπολη του Βερμόντ, είναι παντελώς άγνωστος, και πρέπει να τα κάνει όλα σωστά για να παίξει στη μεγάλη λίγκα. Το σενάριο δεν προσφέρεται για συγκινήσεις αλλά κάνει μια τίμια προσπάθεια να πιάσει το πόσο δύσκολο είναι για έναν παίκτη να μπει στο NBA. Από τη μια φαίνεται αρκετά “υποβοηθούμενο” το gameplay, καθώς δεν νιώθουμε το πόσο ακατέργαστο ταλέντο είναι ο παίκτης μας όταν τελειώνουμε με 40 πόντους κάθε ματς.

Από την άλλη, το νόημα είναι ακριβώς ότι ελάχιστοι καταφέρνουν να παίξουν στο NBA και η ιστορία θέλει να μας βάλει στα παπούτσια ενός από τους λίγους, με την πίεση, τα μικρά περιθώρια λάθους και τις φοβερές εμφανίσεις που πρέπει να δίνουν σε κάθε ματς απέναντι σε έναν πολύ υψηλό ανταγωνισμό επίσης ταλαντούχων παιδιών που έχουν τον ίδιο στόχο.

Έχουμε μια καλή απεικόνιση παικτικά του κολεγιακού, έστω και με κάθε αντίπαλο να είναι μια καρικατούρα κωλοπαιδαρά άνευ λόγου και αιτίας, απλά για να μπριζωθεί ο παίκτης πριν από κάθε αγώνα και να αποδείξει την αξία του. Το Out of Bounds (η ιστορία με την οποία ξεκινάει η Καριέρα) δεν είναι κάτι φοβερό, αλλά είναι σίγουρα καλοδεχούμενο και φέρνει και ορισμένες ευχάριστες εκπλήξεις μη ακολουθώντας τον τυπικό δρόμο των προηγούμενων ετών, και περνώντας τον πρωταγωνιστή από ένα σύντομο πέρασμα από Ευρώπη, έστω και χωρίς επίσημα δικαιώματα και ομάδες.

Εδώ θα σταθούμε λίγο: η επιστροφή της Ευρώπης έστω και τυπικά, είναι μια στιγμή για την οποία γράφαμε χρόνια στα review μας, και φέτος έγινε πραγματικότητα. Δεν είναι όπως το φανταζόμαστε, αλλά είναι μια αρχή που ελπίζουμε να έχει συνέχεια.

Με το μπάσκετ πιο παγκοσμιοποιημένο από ποτέ, με την Euroleague πιο ισχυρή και τις ομάδες να φέρνουν αστέρες του NBA, αλλά και Ευρωπαίους παίκτες να κυριαρχούν στην αντίπερα όχθη την τελευταία πενταετία, η κίνηση αυτή είναι πέρα για πέρα απαραίτητη και χαιρόμαστε που η Visual Concepts αφουγκράστηκε το άθλημα. Θεωρούμε ότι η φετινή ιστορία είναι ένα βήμα προς τη σωστή κατεύθυνση, και ελπίζουμε στοιχεία που εμφανίστηκαν φέτος να μην εγκαταλειφθούν στην πορεία.

Γενικότερα, όσον αφορά το MyCareer, όλα έχουν γίνει πιο γρήγορα και πιο ομαλά, και η Visual Concepts έχει κάνει σημαντικά βήματα να αφαιρέσει μικρές και μεγάλες τριβές. Μια βόλτα έξω από το σπίτι μας αρκεί για να συνειδητοποιήσουμε ότι για πρώτη φορά η City δεν είναι μια σπασμένη εμπειρία με νεκρούς χώρους και καθυστερήσεις. Ακόμη και η εκνευριστική είσοδος από τη φυσούνα πριν κάθε αγώνα NBA έχει αφαιρεθεί, και γενικά features που είχαν προστεθεί σε παλιότερες εκδόσεις αλλά δεν ήταν ποτέ καλοδουλεμένες, φέτος ή έχουν διορθωθεί, ή έχουν φύγει οριστικά από το παράθυρο.

Και αυτό είναι πολύ θετικό, δεδομένου του χρόνου (και χρημάτων) που απαιτεί το MyCareer από τους παίκτες. Εμείς εδώ θα πούμε και κάτι ελαφρώς προβληματικό. Όταν το gameplay είναι πραγματικά διασκεδαστικό, το grind δεν είναι τόσο ενοχλητικό γιατί είναι από μόνο του σε κάποιο βαθμό αυτοσκοπός. Ναι, το να αγγίξει κανείς 99 OVR είναι μια φοβερά χρονοβόρα διαδικασία εκτός και περάσουμε στο ταμείο, αλλά η πορεία του να φτιάχνουμε σιγά σιγά τον παίκτη μας από μετριότατο παγκίτη σε έναν άσο που σε κάθε fast-break κατεβασιά με Γιάννη σκορπάει τον τρόμο, αξίζει από μόνη της το χρόνο που ζητάει.

Η πορεία από 70 έως 90 είναι πιο διασκεδαστική και ουσιαστική από το 90 έως το 99. Η City λοιπόν, το κεντρικό hub του MyCareer, έχει γίνει επιτέλους πολύ πιο μαζεμένη και λειτουργική, και το streetball παραμένει ένα από τα πιο διασκεδαστικά features του MyCareer, ενώ υπάρχει ατελείωτο content και διασταυρώσεις με άλλα modes όπως το MyTeam.

To MyTeam, με τη σειρά του, φέτος προσθέτει και παίκτριες από το WNBA για μια πραγματικά γεμάτη εμπειρία, με πάρα πολλά modes που θα μπορούσαν από μόνα τους να συνθέσουν ένα ξεχωριστό standalone παιχνίδι. Σαν mode παραμένει υπερπλήρες, και ακόμη και αν μοιάζει οπτικά με καζίνο για παίκτες που θέλουν να ρίξουν VC στην καλολαδωμένη μηχανή της 2Κ, στην πραγματικότητα είναι αρκετά απλόχερο και είναι αρκετά εύκολο να δημιουργήσει κανείς μια ανταγωνιστική ομάδα.

Στην αντίπερα όχθη, δυστυχώς τα offline modes έχουν αφεθεί στην τύχη τους. Στασιμότητα είναι η λέξη που χαρακτηρίζει την εικόνα σε modes όπως το MyGM, με τις όποιες προσθήκες να είναι περισσότερο σε UI και τα Offseason Scenarios, τα οποία δεν επηρεάζουν ουσιαστικά την εμπειρία σε κανένα σημείο. Το MyNBA Eras παραμένει το πιο δυνατό χαρτί για όσους θέλουν να διορθώσουν τις μεγάλες αδικίες του αθλήματος, όπως τους Kings του 2002 ή το ότι ο Alen Iverson δεν πήρε ποτέ δαχτυλίδι.

Τέλος, στον οπτικό τομέα, η μεγάλη αλλαγή βρίσκεται στις αντανακλάσεις, οι οποίες παντρεύονται μαζί με όλες τις μικρές βελτιώσεις των τελευταίων ετών για να πούμε ότι αν αυτό που βλέπουμε σήμερα εμφανιζόταν ακριβώς έτσι πριν 2 χρόνια, θα μιλούσαμε όντως για ένα τεράστιο βήμα μπροστά. Από το 2Κ21 μέχρι το 2Κ24 έγιναν βηματάκια, αλλά από το 2Κ21 στο 2Κ25 έγινε άλμα. Η αλήθεια είναι πως στο PS5 Pro, όπου και έγινε το review, το οπτικό αποτέλεσμα είναι πραγματικά κορυφαίο και πρόκειται για το καλύτερο οπτικά αθλητικό παιχνίδι.

Η βάση παραμένει σε μεγάλο βαθμό ίδια με προηγούμενες χρονιές, αλλά φέτος είναι η στιγμή που όλες οι μικρές ετήσιες βελτιώσεις, συνδυαστικά, δίνουν ένα ξεχωριστό αποτέλεσμα. Τα ψηφιακά παρκέ γυαλίζουν περισσότερο και η δράση είναι πιο όμορφη και διασκεδαστική από ποτέ. Το NBA 2K26 είναι το παιχνίδι μπάσκετ που θα έπρεπε να είχαμε 2-3 χρόνια πριν όταν φανταζόμασταν τα next-gen παιχνίδια της σειράς, αλλά έστω και έτσι, για πρώτη φορά μετά από καιρό, θεωρούμε ότι αξίζει την ετήσια αναβάθμιση.

Το NBA 2K26 κυκλοφορεί από τις 5/9/25 για PS5, PS4, PC, Switch, Switch 2, Xbox Series και Xbox One. Το review μας βασίστηκε στην έκδοσή του για το PS5 με review code που λάβαμε από τη CD Media.