The 3rd Birthday

Γενέθλια ή μνημόσυνο;

Τα τελευταία χρόνια υπάρχει η τάση της επαναφοράς μεγάλων franchises του παρελθόντος, είτε υπό τη μορφή remakes, είτε κανονικών sequels, είτε ακόμη και σαν spin-offs. Η ιστορία έχει αποδείξει πως κάποια πράγματα καλό είναι να μένουν στο παρελθόν ως όμορφες αναμνήσεις και ως βάσεις για να μπορέσουν να στηριχθούν οι νέοι, σύγχρονοι τίτλοι. Κακά τα ψέματα όμως, όταν μαθαίνουμε πως μία σπουδαία σειρά του παρελθόντος σκοπεύει να μας επισκεφθεί μετά από πολλά χρόνια, αφενός ο φόβος για αποτυχία είναι εμφανέστατος, αφετέρου κάτι μέσα μας "σπαρταράει" για να το ξαναζήσει και ελπίζει για μία σωστή και δίκαιη -προς την ιστορία της- υλοποίηση.

Κάπως έτσι νιώσαμε όταν ανακοινώθηκε το The 3rd Birthday, το τρίτο μέρος μίας μοναδικής σειράς της δεκαετίας του 1990, των Parasite Eve. Η σειρά της Square Enix (Squaresoft τότε) είχε καταφέρει κάτι υπέροχο για την εποχή της: να συνδυάσει με έναν μοναδικό τρόπο την κατηγορία των RPGs με την κατηγορία των survival horror παιχνιδιών.

Με ένα βαθύ, περίπλοκο και πρωτότυπο σενάριο επιστημονικής φαντασίας και μία ηρωίδα με χαρακτηριστικά που διέλυε τα standards των θηλυκών κεντρικών χαρακτήρων του τότε, τα Parasite Eve I και II έχουν αφήσει ανεξίτηλα τα σημάδια τους στην PlayStation εποχή. Έτσι, φτάνουμε στο σήμερα, δέκα περίπου χρόνια αργότερα, όπου η αγαπημένη όλων Square αποφασίζει να επαναφέρει τη σειρά με το The 3rd Birthday, έναν spin-off τίτλο του οποίου τα γενέθλια αμφιβάλουμε αν θα τα γιορτάζουμε τα επόμενα χρόνια.

2012: Το τέλος; – Σενάριο

Όλα ξεκινούν στις 24 Δεκεμβρίου του 2012, όπου το Μανχάταν, ολοζώντανο, ετοιμάζεται να γιορτάσει τα Χριστούγεννα. Κόσμος, στολίδια, χριστουγεννιάτικα κάλαντα μονοπωλούν τα πλάνα, ώσπου ξαφνικά συμβαίνει το απροσδόκητο. Η πόλη της Νέας Υόρκης αρχίζει και διαλύεται, κτήρια καταρρέουν, αυτοκίνητα ανατινάζονται δεκάδες μέτρα πάνω από το έδαφος και οι πολίτες τρέχουν να σωθούν.

Δεν πρόκειται για κάποια φυσική καταστροφή αλλά για ένα παράξενο είδος πλασμάτων με φονικά πλοκάμια, προερχόμενα από ένα κεντρικό γιγάντιο πλάσμα που οι επιστήμονες το αποκαλούν "the Babel". Οι σκηνές είναι σκληρές και γεμάτες πανικό, προμηνύοντας τους καλύτερους οιωνούς για τη συνέχεια της ιστορίας. Κάνοντας ένα μεγάλο άλμα, το παιχνίδι αρχίζει και εξιστορεί τα γεγονότα του ένα χρόνο αργότερα, όπου η κεντρική πρωταγωνίστρια, Aya Brea, ως ειδική πράκτορας της CTI (Counter Twisted Investigation) καλείται να αντιμετωπίσει το χάος που έχει προκληθεί.

Συγκεκριμένα, η Aya είναι η μοναδική με "ειδικές παραφυσικές ικανότητες" και σκοπό έχει να ταξιδέψει στο παρελθόν, να ξεπαστρέψει τον πυρήνα του κακού και να λύσει το σκοτεινό μυστήριο. Στο πλευρό της έχει τους υπόλοιπους ανθρώπους της CTI, που την καθοδηγούν και τη συμβουλεύουν για τις επόμενες κινήσεις της. Σε αυτό το ταξίδι της, εκτός από το πρόβλημα του εξωγήινου (;) κακού, η κεντρική μας πρωταγωνίστρια αρχίζει και μαζεύει τα κομμάτια του παζλ που αποκαλύπτουν σιγά-σιγά το κρυφό και θολωμένο της παρελθόν.

Και εκεί ακριβώς εμφανίζεται το σημαντικότερο, κατά την άποψη του γράφοντος, πρόβλημα του τίτλου. Ενώ το σενάριο παρουσιάζει ενδιαφέρον -εξαιρώντας πάντα τις κλισέ καταστροφές της Νέας Υόρκης από εξωγήινους- έχοντας μερικές εμπνευσμένες σκηνές παράνοιας, όχι απλά ταλανίζεται από τεράστια διηγηματικά κενά, αλλά δίνει τόσο βιαστικά και μπερδεμένα τις πληροφορίες, που το μυαλό του παίκτη μετά από ένα σημείο φλερτάρει επικίνδυνα με ένα μπλακ άουτ. Οι δεκάδες φορές που μεταφέρεται μπρος και πίσω στο παρελθόν ο παίκτης, περιπλέκουν τα πράγματα και το ειρωνικό είναι ότι ποτέ δε δίνονται οι απαντήσεις που θα έπρεπε.

Ούτε καν στο αδιάφορο και εκτός τόπου και χρόνου τέλος. Είναι φανερό ότι οι Ιάπωνες δεν ήξεραν ούτε οι ίδιοι τι ακριβώς ήθελαν να "πουν" στο The 3rd Birthday. Τα έκαναν θάλασσα και προσπάθησαν μέσω της πολυπλοκότητας να δώσουν κάτι ενδιαφέρον, αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφεραν.

{PAGE_BREAK}

Aya ή Αγία; – Η πρωταγωνίστρια

Εκτός του σεναρίου, στο ύψος των περιστάσεων δεν στέκεται και η κεντρική πρωταγωνίστρια. Η Aya Brea, στα πρώτα κεφάλαια της σειράς ήταν ένα δυναμικό θηλυκό, έτοιμο να τα βάλει με όλους και με όλα, δίχως δισταγμό και με ατελείωτη στυγνότητα. Δεν αποτελούσε το "τσιράκι" κανενός και δούλευε αποκλειστικά και μόνο για δικά της συμφέροντα. Στο The 3rd Birthday βλέπουμε το ακριβώς αντίθετο, ένα κορίτσι "θύμα", που ακολουθεί ευλαβικά τις εντολές των ανωτέρων της, χωρίς να αμφισβητεί και χωρίς να παίρνει πρωτοβουλίες. Εκνευριστικό, και στοιχείο που αποδεικνύει τη φύση του ευαίσθητου χαρακτήρα της, είναι το γεγονός ότι σε οτιδήποτε κάνει η Aya, είτε στη δράση, είτε και στις ήρεμες σκηνές, ακολουθείται πάντα από χαριτωμένα επιφωνήματα πεντάχρονου κοριτσιού.

Περιττό δε ότι καθ’ όλη τη διάρκεια του τίτλου η Aya είναι ημίγυμνη, αφού τα ρούχα της σκίζονται από τα χτυπήματα των αντιπάλων (αυτό πάει στα θετικά…). Μπορεί το ιστορικό της στο The 3rd Birthday να ταιριάζει με τον εν λόγω αδύναμο χαρακτήρα της, ωστόσο, όταν ο παίκτης έχει "καλομάθει" να παίζει με μία σκληροπυρηνική πρωταγωνίστρια και ξαφνικά έρχονται τα πάνω-κάτω, δεν υπάρχουν και πολλά περιθώρια.

RPG-shooter – Gameplay

Το The 3rd Birthday σε γενικές γραμμές είναι φυσιολογικό shooter, που συνδυάζεται με κάποια ελαφριά RPG στοιχεία -αναλύονται παρακάτω. Η δράση παίρνει μέρος σε τρίτο πρόσωπο στα πρότυπα του Resident Evil 4, με τα προβλήματα στην κάμερα και το χειρισμό να είναι ιδιαίτερα έντονα. Αρχικά η απουσία ενός δεύτερου αναλογικού μοχλού στο PSP αυτομάτως περιορίζει το shooting μέρος, αναγκάζοντας τους developers να ακολουθήσουν τις γνωστές "locked" τακτικές. Δηλαδή, τα περισσότερα όπλα, εκτός μερικών με μεγάλη δύναμη πυρός, χρησιμοποιούνται αφού πρώτα "κλειδωθούν" στον αντίπαλο και η μεταπήδηση από τον ένα στόχο στον άλλο γίνεται μέσω του σταυρού κατεύθυνσης της κονσόλας.

Έπειτα, το πρόβλημα της κάμερας, που ελέγχεται επίσης με το σταυρό, τις περισσότερες φορές "φωνάζει" για έναν… τρίτο αντίχειρα που θα αναλαμβάνει μόνο αυτή τη δουλειά. Κρίμα που έχουμε μόνο δύο. Για να είμαστε δίκαιοι όμως, μετά από την πρώτη ψυχρολουσία του χειρισμού η δύναμη της συνήθειας υπερνικά τα όποια προβλήματα και αναγκάζει τον παίκτη να συμβιβαστεί.

Όπως προαναφέραμε, η Aya κατέχει ειδικές ικανότητες που της επιτρέπουν να κάνει πράγματα που κανείς δε μπορεί να πραγματοποιήσει. Η σημαντικότερη ικανότητα είναι αυτή του "Overdive", που της δίνει τη δυνατότητα να εκτελέσει "ψυχικό μακροβούτι" στα σώματα άλλων ανθρώπων και να παίρνει τον έλεγχό τους. Αυτή είναι και η βασική ραχοκοκαλιά του gameplay. Το Overdive όχι μόνο τις επιτρέπει να μετακινείται ανάμεσα στα σώματα, αλλά αποτελεί και όπλο, αφού μετά από μερικά επιτυχημένα χτυπήματα σε έναν αντίπαλο, εμφανίζεται η ένδειξη και με το πάτημα ενός κουμπιού η ηρωίδα καταφέρνει ένα δυνατό ή ακόμη και θανατηφόρο χτύπημα "εκ των έσω", στους αντίπαλους (Overdive Kill).

Μερικά ακόμη επιτυχημένα πυρά και γεμίζει η μπάρα του Liberation, που αν ενεργοποιηθεί μετατρέπει την Aya για λίγα δευτερόλεπτα σε μία φονική μηχανή. Τόσο το Overdive Kill, όσο και το Liberation έχουν και τις συνέπειές του, αφού αφήνουν για λίγο την Aya εκτεθειμένη στις επιθέσεις των αντιπάλων.

Στο μεγαλύτερο μέρος της δράσης η Aya μάχεται μαζί με άλλους, "θνητούς" στρατιώτες -που συνεχώς αναπληρώνονται- με αποτέλεσμα να της δίνεται η δυνατότητα να μεταπηδά, με τη βοήθεια του Overdive, από τον έναν στον άλλον, παρουσιάζοντας έτσι μία μικρή δόση τακτικής. Αυτό βγάζει από πολλές σκοτούρες τον παίκτη, αφού αφενός λίγο πριν το αποτελειωτικό χτύπημα ενός αντιπάλου η Aya μπορεί να δραπετεύσει από το σώμα που κινδυνεύει, και αφετέρου εκμεταλλεύεται τον οπλισμό και τη θέση των συμμάχων της -σε κάποιες περιπτώσεις τη θέση των στρατιωτών την παίρνουν άρματα και ελικόπτερα.

Βέβαια, το γεγονός ότι αυτό πρέπει να γίνει σε πραγματικό χρόνο και συνήθως σε κλάσματα δευτερολέπτου, η όποια ψευδαίσθηση για τακτική γκρεμίζεται από τη βιασύνη των κινήσεων. Κλείνοντας το θέμα "τακτική", να αναφέρουμε πως η επιλογή του Crossfire, μετά από σκανάρισμα μερικών δευτερολέπτων σε κάποιον αντίπαλο, επικεντρώνει τα πυρά όλων, σε αυτόν.

{PAGE_BREAK}

Όσον αφορά τα RPG στοιχεία του τίτλου, μείναμε αρκετά ικανοποιημένοι. Όπως και στο παρελθόν, έτσι και στο τρίτο μέρος ο παίκτης μπορεί να διαλέξει από μία μεγάλη γκάμα όπλων -pistols, assault rifles, sniper rifles, shotguns, grenade launchers- που αναβαθμίζονται λεπτομερέστατα σε όλα τους τα μέρη -δύναμη πυρός, σταθερότητα κατά τη στόχευση, μέγεθος γεμιστήρα κ.ο.κ. Τα upgrades των όπλων, η αγορά νέων αλλά και η επισκευή της στολής της Aya, πραγματοποιούνται εξαργυρώνοντας ειδικούς πόντους, που κερδίζονται μετά από κάθε επιτυχημένη αποστολή. Το πιο ωραίο κομμάτι του τίτλου κατά την άποψή μας, το εντοπίσαμε στα DNA Boards, των οποίων η "ιστορία" έχει ως εξής: μετά από ένα Overdive Kill, η Aya καταφέρνει και αποσπάει ένα κομμάτι από το DNA των αντιπάλων της (Over Energy chips).

Κάθε κομμάτι μπορεί να είναι απλό ή σπάνιας μορφής DNA. Αυτά τα chips λοιπόν, μπορούν να συνδυαστούν ώστε να αναπτυχθούν οι δυνατότητες και οι αντοχές της πρωταγωνίστριας. Πρέπει όμως να γίνει προσεκτική μίξη μεταξύ των DNA διότι διατρέχεται ο κίνδυνος να μπερδευτούν και τελικώς να μειώσουν αντί να αυξήσουν κάποιο skill.

Το The 3rd Birthday είναι ένα αποκλειστικά single-player παιχνίδι, που χωρίζεται σε 6 μεγάλα επεισόδια. Η διάρκεια του campaign κυμαίνεται μεταξύ 10 και 15 ωρών, αναλόγως του επιπέδου δυσκολίας που θα επιλέξει ο παίκτης. Μπορεί η διάρκεια να δείχνει ικανοποιητική, ωστόσο οι αποστολές είναι εξαιρετικά επαναλαμβανόμενες. Η ενασχόληση του παίκτη περιορίζεται στην εξόντωση των ίδιων και των ίδιων εχθρών, σε παρόμοια μουντά και γραμμικά περιβάλλοντα, στο άνοιγμα διαφόρων shortcuts και, τελικώς, στην αντιμετώπιση κάποιων καθόλου εμπνευσμένων τελικών αφεντικών, των οποίων οι τεράστιες μπάρες υγείας παίζουν με τα νεύρα μας.

Yvonne! – Οπτικοακουστικός τομέας

Ο τεχνικός τομέας ούτε εντυπωσιάζει, ούτε φυσικά απογοητεύει. Τα γραφικά, για τα δεδομένα του συστήματος, είναι καλοφτιαγμένα με λεπτομερή μοντέλα και ικανοποιητικό ρυθμό ανανέωσης των καρέ της οθόνης. Αν μάλιστα τα περιβάλλοντα παρουσίαζαν περισσότερο σχεδιαστικό ενδιαφέρον, θα μιλούσαμε για έναν πολύ όμορφο τίτλο του PSP.

 

Από την πλευρά της, η μουσική των Yoko Shimomura και Mitsuto Suzuki,είναι καλογραμμένη, με έντονα αλλά και βαριά, συναισθηματικά θέματα. Παρόλο που επιστρατεύτηκαν celebrities, όπως η Yvonne Strahovski ή ο Jensen Ackles, τα voice overs δεν πείθουν, ενώ η μίξη τους με τον υπόλοιπο ήχο δεν θα λέγαμε ότι είναι και η πιο πετυχημένη.

Parasite End… – Συνοψίζοντας

Τελικώς, η επιστροφή των Parasite Eve τίτλων δεν έγινε έτσι όπως περιμέναμε ή θα θέλαμε. Η ολοκληρωτική αλλαγή ύφους του τρίτου μέρους -από την πλευρά των developers- και οι περιορισμοί του PSP δεν επέτρεψαν στην Aya να καθηλώσει ξανά τους θαυμαστές της. Το The 3rd Birthday είναι σε γενικές γραμμές ένας μέτριος τίτλος, που αν και κουβαλάει μερικές ωραίες ιδέες, έχει ικανοποιητική διάρκεια και τεχνικώς δεν απογοητεύει, αποτυγχάνει στην υλοποίηση, με προβλήματα στο χειρισμό, την κάμερα και γενικότερα το gameplay. Το πολύ αδύναμο και περίπλοκο σενάριο δε βοηθάει στο να κρατήσει το ενδιαφέρον του παίκτη, απεναντίας τον απωθεί και τον μπερδεύει.

Σαφέστατα ο τίτλος έχει και τις καλές του στιγμές και ίσως κάποιοι περάσουν κάποιες ευχάριστες ώρες. Αλλά μέχρι εκεί. Το The 3rd Birthday απέχει πολλά χιλιόμετρα από τους προκατόχους του, που ακόμη και σήμερα παραδίδουν μαθήματα…

Σάκης Καρπάς